Φως Φαναρίου

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

2012-02-16T07:58:00.000+02:00

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα εμφανιστεί -άνευ απροόπτου- την ερχόμενη Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου στην ειδική επιτροπή της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης η οποία διαμορφώνει το νέο σύνταγμα και θα παρουσιάσει τις θέσεις όλων των θρησκευτικών μειονοτήτων της Τουρκίας για τις νέες θεσμικές αλλαγές της χωράς. Είναι η πρώτη φορά που το τουρκικό νομοθετικό σώμα θα ακούσει τα σχετικά αιτήματα των χριστιανών, Εβραίων, Ασσυρίων και άλλων μειονοτήτων.

Αρχικά επρόκειτο ο οικουμενικός πατριάρχης να προβάλει τις απόψεις και τα αιτήματα της ελληνορθόδοξης μειονότητας αλλά, ύστερα από συνεννόηση με τις τουρκικές αρχές, κρίθηκε σκόπιμο να είναι ευρύτερου περιεχομένου η παρέμβαση του.

Πληροφορίες τουρκικών πηγών αναφέρουν ότι το «πακέτο παρατηρήσεων και αιτημάτων» του πατριάρχη Βαρθολομαίου περιλαμβάνει ζητήματα σχετικά με τα αρνητικά και υβριστικά σχόλια εναντίον μη μουσουλμάνων που υπάρχουν στα σχολικά βιβλία, θέτει το ζήτημα της μόρφωσης νέων κληρικών όλων των θρησκειών με ιδιαίτερη μνεία στο άνοιγμα της σχολής της Χάλκης και της οικονομικής ενίσχυσης των θρησκευτικών σχολών από το ειδικό κρατικό ταμείο, όπως γινόταν ως το 1974.

Ιδιαίτερα τονίζεται ότι ο πατριάρχης θα ζητήσει να απαλειφθούν ρατσιστικές και άλλες εκφράσεις από την δημόσια εκπαίδευση και την γραφειοκρατία οι οποίες «μοιραία προκαλούν το μίσος και το έγκλημα όπως λ.χ. ότι οι Αρμένιοι και οι Έλληνες έπληξαν την Τουρκία από τα νώτα», λέξεις οι οποίες οδήγησαν και στην δολοφονία του αρμένικης καταγωγής Τούρκου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ τον Ιανουάριο του 2007.

Οι ίδιες πήγες σημειώνουν ότι οι θρησκευτικές κοινότητες ζητούν -και ο πατριάρχης θα τονίσει αυτό το αίτημα- να έχουν το δικαίωμα και οι μη μουσουλμάνοι να καταλαμβάνουν δημόσια αξιώματα στην Τουρκία.

Το Βήμα

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟ 2012

2012-02-15T08:42:00.000+02:00

Πόλεις και περιοχές της Μακεδονίας θα επισκεφθεί τον ερχόμενο Μάιο αλλά και τον Οκτώβριο του 2012 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Συγκεκριμένα ο Πατριάρχης θα επισκεφθεί την Κοζάνη μέσα στο Μάιο προκειμένου να εγκαινιάσει το Επισκοπείο, αλλά και την Καστοριά, προσκεκλημένος του Μητροπολίτη Καστορίας Σεραφείμ.

Την Μητρόπολη Καστορίας θα επισκεφθεί ο Πατριάρχης επ΄ευκαιρία και της αγιοκατατάξεως της Αγίας Γερόντισσας Σοφίας, που ασκήθηκε στο Μοναστήρι της Κλεισούρας. Την Γερόντισσα Σοφία το Οικουμενικό Πατριαρχείο,μετά από απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, συναρίθμησε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας και η μνήμη της τιμάται στις 6 Μαΐου, ημέρα της κοιμήσεώς της.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα επισκεφθεί επισήμως τις Σέρρες από 20 έως 24 Οκτωβρίου, και συγκεκριμένα του δήμους Σιντικής και Ηράκλειας, μετά από πρόσκληση των εκεί δημάρχων. Τότε ο Πατριάρχης θα τελέσει τα εγκαίνια του νέου καθολικού του Ιερού Ησυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου Ακριτοχωρίου, μετά από πρόσκληση που του απηύθυναν η ηγουμένη Ιακώβη και ο μητροπολίτης Σιδηροκάστρου Μακάριος.

Πρόκειται για έναν μεγαλοπρεπή ναό, μέσα στον οποίο χωρούν 1000 άτομα, που οικοδομήθηκε εξολοκλήρου με τεχνογνωσία του Αγίου Όρους από τη βυζαντινή εποχή. Χωρίς θεμέλια και υπόγεια, χωρίς χρήση μπετόν.

Στις 26 Οκτωβρίου θα βρεθεί στη Σιάτιστα με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ανέγερση του Μητροπολιτικού ναού Αγ. Δημητρίου, ο οποίος είχε χτιστεί αρχικά το 1647, κατεδαφίστηκε το 1801 και ξαναχτίστηκε, κάηκε το 1910, για να χτιστεί τον επόμενο χρόνο (1911) με τη σημερινή του μορφή.

ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΚΕ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

2012-02-12T14:21:00.002+02:00

Ενθρονίστηκε σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012 ο πρώτος Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας κ. Κωνσταντίνος. Πιστοί από πολλές χώρες της Νότιας Ασίας, αλλά και Έλληνες ομογενείς και ταξιδιώτες από την πατρίδα, κατέκλυσαν το Chijmes Hall της Σιγκαπούρης, για να υποδεχθούν το νέο μητροπολίτη.

Στην ενθρόνιση παρέστησαν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Χονγκ Κονγκ και Νοτιοανατολικής Ασίας κ. Νεκτάριος (ο οποίος προέστη της Θείας Λειτουργίας ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου), Σάμου κ. Ευσέβιος, Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, Δαρδανελλίων κ. Νικήτας και Κορέας κ. Αμβρόσιος.

Περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ.

Από τον ενθρονιστήριο λόγο του Μητροπολίτου Σιγκαπούρης σταχυολογούμε ενδεικτικώς:

Ἀγαπητοί,

Πρίν ἀπό λίγους μῆνες ἡ Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, ἐξέλεξε τήν ταπεινότητά μου ὡς πρῶτο Μητροπολίτη Σιγκαπούρης καί δίνοντάς μου τό μεγάλο χάρισμα τῆς ἀποστολικῆς χάριτος τῆς Ἀρχιερωσύνης, μοῦ ἀνέθεσε τήν διαποίμανση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ πού παροικεῖ στίς χῶρες τῆς Νοτίου Ἀσίας. Σήμερα μέ τήν επίσημη τελετή τῆς ἐνθρονίσεως ἡ Ἐκκλησία μέ καλεῖ νά ἀνέλθω στόν Ἐπισκοπικό θρόνο καί νά ἀναλάβω τήν ἱερή διακονία πού μοῦ ἀνέθεσε.

Ὁ Θεός μέ ἀξίωσε νά διακονήσω τήν Ἐκκλησία του στήν Νοτιοανατολική Ἀσία τά τελευταῖα δεκατρία χρόνια. Πορεύθηκα πάντοτε ἔχοντας συναίσθηση τῆς μεγάλης σημασίας πού ἔχει ἡ ἱερατική διακονία σέ τόπους ὅπου γιά πρώτη φορά κηρύσσεται ὁ λόγος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Προσπάθησα μέ ὅλες μου τίς δυνάμεις νά ἀνταποκριθῶ στό κάλεσμα τῆς Θεϊκῆς Ἀγάπης. Ἀφοσιώθηκα στήν διακονία πού μοῦ ἀνατέθηκε καί ποτέ δεν ὀνειρεύτηκα ἤ ἐπεζήτησα κάτι περισσότερο καί ὑψηλότερο. Ὁ Θεός θέλησε ὅμως νά μέ καλέσει στό ὕψιστο χάρισμα τῆς Ἀρχιερωσύνης καί νά μοῦ ἀναθέσει τήν πνευματική πατρότητα καί τήν προστασία τῆς Ἐκκλησίας του πού παροικεῖ στήν Σιγκαπούρη καί στίς χῶρες τῆς Νοτίου Ἀσίας....

Ἡ Μητρόπολή μας ἀκολουθώντας πιστά τήν παράδοση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου θά εἶναι πάντοτε ἀνοικτή στόν διάλογο. Στόν διάλογο ὄχι μόνο μέ αὐτούς πού τήν γνωρίζουν καί τήν ἀποδέχονται ἀλλά καί μέ αὐτούς πού τήν ἀπορρίπτουν καί τήν ἀμφισβητοῦν. Ἡ Μητρόπολή μας θά διαλέγεται σεμνά, ἐγκάρδια, ἀδελφικά καί θά ἀκούει μέ προσοχή, τά ἐρωτήματα καί τήν ἔκφραση τῶν ποικίλων προβληματισμῶν. Ἡ Ἐκκλησία δέν μιλάει ἀπό ἀπόσταση οὔτε ἀπό ὑπερυψωμένο βάθρο ἐξουσίας. Προσεγγίζει τόν κάθε ἄνθρωπο καί ἀνταποκρίνεται στοργικά ἀνορθώνοντας ῾῾τάς παρειμένας χεῖρας καί τά παραλελυμένα γόνατα῾῾ (Ἑβρ. ιβ´ 12).

Ἡ πολύχρονη διακονία μου στήν Νοτιοανατολική Ἀσία μοῦ δίνει τήν δυνατότητα νά ἔχω σαφῆ ἀντίληψη καί τῶν πολλῶν προβλημάτων πού ἀντιμετωπίζουν οἱ Ὀρθόδοξες Κοινότητες καί τά Φιλανθρωπικά Ἱδρύματά μας. Δέν ὑπάρχουν εὔκολες λύσεις. Χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια ἀπό ὅλους μας ὥστε ἐνωμένοι νά ἐξασφαλίσουμε τήν βιωσιμότητα τῶν ἱδρυμάτων μας καί τῶν φιλανθρωπικῶν προγραμμάτων καί νά στηρίξουμε τίς Κοινότητές μας. Εἴμαστε λίγοι καί τά μέσα πού διαθέτουμε εἶναι πενιχρά ἀλλά δέν πρέπει νά ἀπογοητευόμαστε. Θά ἐργασθοῦμε σύμφωνα μέ τίς ἀνθρώπινες δυνάμεις μας καί θά ἀναθέσουμε τήν ἐλπίδα μας καί τήν ἐμπιστοσύνη μας στόν Σωτήρα μας Χριστό καί στήν πνευματική μας Μητέρα, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.

Ἡ Μητρόπολή μας ἀντιμετωπίζει δυστυχῶς καί προβλήματα ἀπό Ὀρθόδοξους Ἀδελφούς οἱ ὁποῖοι παραθεωροῦν τούς Ἱερούς Κανόνες πού θέσπισαν μέ πολλή σοφία οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας καί προσπαθοῦν νά σπείρουν τό μικρόβιο τῶν ἐθνικῶν ἐκκλησιαστικῶν δικαιοδοσιῶν καί στήν Ἀσία. Διασποῦν τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου παρουσίας γι᾽ αὐτό καί δέν εἶναι δυνατόν ἡ Μητρόπολή μας νά ἀναγνωρίσει τίς ἀντικανονικές πράξεις τους.

Θά ἤθελα νά δοξολογήσω τόν ἐν Τριάδι προσκυνούμενον Θεόν γιά τίς πολλές καί μεγάλες δωρεές Του πρός την ταπεινότητά μου.

O Μητροπολίτης Σιγκαπούρης Κωνσταντίνος ευλογεί του παραδοσιακούς Κινεζικούς Λέοντες, που ήλθαν για να τον καλωσορίσουν στην Μητρόπολή του.

Ἐκφράζω τήν εὐγνωμοσύνη μου πρός τήν Αὐτοῦ Θειοτάτη Παναγιότητα τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαῖο γιά τήν πατρική του ἀγάπη καθώς καί πρός τά μέλη τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν ἐμπιστοσύνη τους πρός τήν ταπεινότητά μου.

Ολόκληρη την ομιλία του Μητροπολίτου Σιγκαπούρης διαβάστε εδώ.

Με πληροφορίες και φωτογραφίες από τη συν-οδοιπορία

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

2012-02-12T11:47:00.000+02:00

Τό ἀπόγευμα τῆς Πέμπτης, 9ης Φεβρουαρίου, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἰκονίου κ. Θεολήπτου, ἀνεχώρησεν ἀεροπορικῶς διά Βασιλείαν Ἑλβετίας, εἰς τήν περιοχήν τῆς ὁποίας θά παραμείνῃ δι’ ὀλιγοήμερον ἀνάπαυσιν, θέλει δέ ἐπιστρέψει, σύν Θεῷ Ἁγίῳ, εἰς τήν ἕδραν Αὐτοῦ, τήν Πέμπτην , 16ην Φεβρουαρίου.

Τήν Α. Θ. Παναγιότητα προέπεμψεν ἐν τῷ ἀεροδρομίῳ τῆς Πόλεως ὁ ὁρισθείς Ἐπίτροπος Αὐτῆς Σεβ. Μητροπολίτης Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος, Πρωτοσυγκελλεύων.

Ἡ Α.Θ.Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη ὑπό τοῦ Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Θεουπόλεως κ. Παντελεήμονος, κατά τήν κηδείαν τοῦ ἀειμνήστου Μ. Χαρτοφύλακος τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας Κωνσταντίνου Βαβούσκου, Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ἐκ τοῦ Ἱ. Καθεδρικοῦ Ναοῦ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας Θεσσαλονίκης, τό Σάββατον, 11ην Φεβρουαρίου.

Τό Σάββατον, 11ην ἰδίου, Α. Σεβασμιότης, ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος, Μητροπολίτης Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος, μετέβη εἰς τήν Κοινοτικήν Αἴθουσαν τοῦ Ἱ. Ναοῦ Παναγίας Βλαχερνῶν καί ἔκαμε χρῆσιν τῆς ψήφου αὐτοῦ διά τήν ἀνάδειξιν νέων Ἐκκλησιαστικῶν Ἐπιτροπῶν Κοινοτήτων Φαναρίου-Κερατίου Κόλπου.

Ἡ Α. Σεβασμιότης, ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος, Μητροπολίτης Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, κατά τόν Μ. Ἑσπερινόν τοῦ Σαββάτου, 11ης Φεβρουαρίου, καί τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Κυριακῆς τοῦ Ἀσώτου, 12ης ἰδίου.

Εκ του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Ιωακείμ Γ΄, ο Πατριάρχης του Γένους, της Ρωμιοσύνης, του Ελληνισμού

2012-02-09T23:56:00.001+02:00

ΛΑΜΠΡΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΙΕΡΑΡΧΗ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ

Τα πορίσματα του Επιστημονικού Συνεδρίου με θέμα «Ιωακείμ ο Γ΄ Μεγαλοπρεπής. Ο από Θεσσαλονίκης Οικουμενικός Πατριάρχης και η εποχή του»

Επιμέλεια: Χάρης Ανδρεόπουλος *

Με προτροπή και ευλογία του Οικουμενικού μας Πατριάρχη Κυρίου Κυρίου Βαρθολομαίου, οργανώθηκαν τιμητικές εκδηλώσεις για τη μνήμη του προκατόχου του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ (1878-1884) (1901-1912) του από Θεσσαλονίκης (1874 – 1878) με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από την εκδημία του, την Τρίτη 13 Νοεμβρίου 1912.

Στη Θεσσαλονίκη από τις 3 έως 5 Φεβρουαρίου 2012 πραγματοποιήθηκε Επιστημονικό Συνέδριο με θέμα «Ιωακείμ ο Μεγαλοπρεπής. Ο από Θεσσαλονίκης Οικουμενικός Πατριάρχης και η εποχή του». Είχε προηγηθεί με πατριαρχική προτροπή συνάντηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου κ. κ. Ανδρέα Νανάκη, με τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο και με το Δήμαρχο της πόλης κ. Γιάννη Μπουτάρη. Συμφωνήθηκε ότι το 2012 με τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την εκδημία του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ θα λάβουν χώρα τιμητικές για τη μνήμη του εκδηλώσεις. Η Φιλόπτωχος Αδελφότης Ανδρών Θεσσαλονίκης με τον δραστήριο με τον δραστήριο πρόεδρό της καθηγητή κ. Θεόδωρο Δαρδαβέση, επωμίσθηκε το βάρος του εγχειρήματος της διοργάνωσης του τριήμερου συνεδρίου, σε συνεργασία με το Δήμο Θεσσαλονίκης και την υποστήριξη του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Ανθίμου, του Μητροπολίτη Τυρολόης και Σερεντίου κ. Παντελεήμονα, ηγουμένου της Ιεράς Βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής Βλατάδων, ομότιμου καθηγητή της Θεολογικής Σχολής και του Μητροπολίτη Αρκαλοχωρίου καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Το συνέδριο με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου τέθηκε υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριάρχου Κυρίου Κυρίου Βαρθολομαίου και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ορίστηκαν οι επιτροπές του συνεδρίου (τιμητική, επιστημονική και οργανωτική), οι οποίες καθόρισαν τους χώρους και το χρόνο διεξαγωγής του συνεδρίου, τη θεματολογία, το συντονισμό των συνεδριών και τους εισηγητές.

Η τελετή έναρξης του συνεδρίου πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012 στην αίθουσα διαλέξεων της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Προσφωνήσεις απηύθυναν ο Αναπληρωτής Καθηγητής Ιατρικής και Πρόεδρος της Φιλοπτώχου Αδελφότητος κ. Θεόδωρος Δαρδαβέσης και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Ιωάννη Μπουτάρης, ενώ χαιρετισμούς ο κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής κ. Μιχαήλ Τρίτος και της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Μιλτιάδης Παπανικολάου. Την κήρυξη έναρξης του συνεδρίου τέλεσε ως εκπρόσωπος της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου Κυρίου Κυρίου Βαρθολομαίου, Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος.

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΑΠΑΡΑΜΙΛΛΟ

Την επίσημη εισαγωγική ομιλία εκφώνησε ο καθηγητής της Εκκλησιαστικής Ιστορίας Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέας Νανάκης με τίτλο «Ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄: επισκόπηση και αιτούμενα της πορείας του και της εποχής του». Ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου με την μεστή ομιλία του περιέγραψε την μεγάλη εκκλησιαστική προσωπικότητα, του από Θεσσαλονίκης Οικουμενικού Πατριάρχου Ιωακείμ του Γ΄ και το έργο που προσέφερε στη διάρκεια των δύο θητειών του στον οικουμενικό θρόνο (1878 – 1884 και 1901 – 1912) προκειμένου να καταστήσει το Πατριαρχείο σημείο αναφοράς και κέντρο της ορθόδοξης οικουμένης. Παράλληλα ανέδειξε το πολυσχιδές έργο προσφοράς στη Ρωμιοσύνη και το απαράμιλλο εκκλησιαστικό φρόνημα του Ιωακείμ Γ΄, του Πατριάρχη που, όπως τονίσθηκε από τον ομιλητή, «αγαπήθηκε μέχρι λατρείας από το Γένος μας».

Ακολούθησε μουσικό πρόγραμμα από τη χορωδία της Θεολογικής Σχολής υπό τη διεύθυνση του Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. αιδεσιμολογιοτάτου κ. Σπυρίδωνος Αντωνίου.

Τις επόμενες δύο ημέρες, Σάββατο και Κυριακή 4 και 5 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκαν, στην αίθουσα εκδηλώσεων, οδού Αγίας Σοφίας 4, στον 4ο όροφο, της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Ανδρών Θεσσαλονίκης 6 συνεδρίες με συντονιστή τον Πρόεδρο της καθηγητή κ,. Δαρδαβέση. Σε αυτές μίλησαν 22 επιστήμονες, παλαιότεροι και νεότεροι, ομότιμοι και τακτικοί καθηγητές Πανεπιστημιακών Σχολών, κάτοχοι διδακτορικών τίτλων και υποψήφιοι διδάκτορες, κληρικοί, λαϊκοί και μοναχοί, όλοι τους ερευνητές διαφόρων θεμάτων της πολυδιάστατης προσωπικότητας και της πολύπλευρης δράσης του Ιωακείμ Γ΄. Το Σάββατο 5 Φεβρουαρίου, η πρώτη συνεδρία προσανατολίστηκε στην περίοδο της αρχιερατείας του Ιωακείμ στη Θεσσαλονίκη και ασχολήθηκε με τις κοινοτικές διενέξεις, το ενδιαφέρον του Ιωακείμ για τη Μονή Μακρυρράχης, την ορθόδοξη κοινότητα και τη συμβολή του στην ίδρυση του πρώτου νεκροταφείου της πόλης. Στη δεύτερη συνεδρία εξετάστηκαν οι σχέσεις οικουμενισμού –εθνικισμού, η δράση και η ιδεολογία του Ιωακείμ μέσα από την αλληλογραφία του με Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης κατά τη Β΄ πατριαρχία, και η ορθόδοξη οικουμένη την εποχή των εθνικισμών. Στην τρίτη συνεδρία, αφιερωμένη στην παιδεία, καταδείχτηκε η μέριμνα του Ιωακείμ για την εκκλησιαστική εκπαίδευση μέσα από ανέκδοτες επιστολές και εγκυκλίους της α΄ πατριαρχίας (1878-1884) και το καθοριστικό ρόλο του στην παιδεία του Γένους.

ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ

Το πρωί της Κυριακής τελέστηκε μετά από πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία αρχιερατικό μνημόσυνο του αοιδίμου Οικουμενικού Πατριάρχου κυρού Ιωακείμ Γ΄, του από Θεσσαλονίκης, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό της του Θεού Σοφίας χοροστατούντος του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ανθίμου, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καβάσων (εκ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας) κ. Φιλήμονος, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου κ. Ανδρέα, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ. Ιωάννη και των Θεοφιλεστάτων Επισκόπων Θεουπόλεως κ. Παντελεήμονος και Θερμών κ. Δημητρίου.

Μετά το πέρας του μνημοσύνου συνεχίστηκαν οι εργασίες του συνεδρίου. Στην τέταρτη συνεδρία παρουσιάστηκε ανέκδοτη αλληλογραφία του από την Ιερά Μονή Ιβήρων και το νομοκανονικό του έργο. Στην πέμπτη συνεδρία εξετάστηκε το ζήτημα της άρσης του βουλγαρικού σχίσματος, οι σχέσεις του Ιωακείμ με την αδελφότητα των Ελλήνων της Βενετίας και ο τρόπος αντιμετώπισης από τον Πατριάρχη της ρουμανικής προπαγάνδας. Στην έκτη και τελευταία συνεδρία συζητήθηκε η υποψηφιότητα του πρώην Κωνσταντινουπόλεως Ιωακείμ για τον Πατριαρχικό Θρόνο της Αλεξανδρείας, οι προσπάθειές του για τη διευθέτηση του Αρχιεπισκοπικού ζητήματος της Κύπρου και η σύγχρονη διάσταση της εκκλησιαστικής πολιτικής του.

ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΑΔΡΙΑΝΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Το τέταρτο μέρος του συνεδρίου εκτυλίχτηκε στην Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Βλατάδων. Στο Καθολικό της Μονής τελέστηκε Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός, συγχοροστατούντων των Σεβασμιωτάτων Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέα και Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ. Ιωάννου. Στη συνέχεια στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Πατερικών Μελετών, μετά την ανάγνωση των συμπερασμάτων κηρύχθηκε η λήξη του Συνεδρίου, από τον Σεβασμιώτατο Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέα, τον Διευθυντή του Ιδρύματος Πατερικών Μελετών κ. Γεώργιο Μαρτσέλο, Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής και από τον καθηγητή κ. Θεόδωρο Δαρδαβέση, Πρόεδρο της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Ανδρών Θεσσαλονίκης, η οποία θα αναλάβει την έκδοση των πρακτικών του Συνεδρίου και θα παρουσιαστούν το Νοέμβριο, μήνα εκδημίας του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄. Επίσης αποφασίστηκε, σε συνεργασία με το Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο, το Δήμαρχο κ. Γιάννη Μπουτάρη και άλλους αρμόδιους φορείς να συνεχιστούν οι ενέργειες για την ανέγερση του αδριάντα του Ιωακείμ Γ΄.

Μέσα από αυτό το επιστημονικό συνέδριο καταδείχτηκε η πολυσχιδής προσωπικότητα του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’ του από Θεσσαλονίκης, η δράση του και οι πρωτοβουλίες του σε διάφορα εκκλησιαστικά ζητήματα της εθναρχίας, σε εθνικά και κοινωνικά θέματα ανακύψαντα κατά την εποχή του. Μια εποχή μετάβασης από το σχήμα των αυτοκρατοριών στο κράτος – έθνος στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα. Η εποχή που μελετήθηκε στο Συνέδριο θυμίζει τη δική μας μετάβαση από τον 20ο στον 21ο αιώνα και το πέρασμα από το εθνικό κράτος στην παγκοσμιοποίηση και την κοινωνία των πολιτών. Σε μια εποχή βομβαρδισμένη από άπειρες πληροφορίες και με έλλειψη προτύπων προς μίμηση ο Ιωακείμ Γ΄ αγωνιζόμενος μέχρι τελευταίας πνοής για τα δίκαια του Γένους μας, της Ρωμιοσύνης, του Ελληνισμού, αποτελεί εν μέσω των πολλών και ποικίλων δοκιμασιών μας, λαμπρό πρότυπο και μεγάλο σύμβολο.

* O Xάρης Ανδρεόπουλος είναι καθηγητής (ΠΕ01) B/θμιας Εκπαίδευσης, υπ. Δρ. του Τμήματος Θεολογίας του AΠΘ, και δημοσιογράφος – συνεργάτης της εφημ. “Eλευθερία” της Λάρισας και της πύλης εκκλησιαστικών ειδήσεων “Amen.gr”

Ο Πατριάρχης Iωακείμ Γ΄: Επισκόπηση και αιτούμενα της πορείας και της εποχής του

Μητροπολίτη Αρκαλοχωρίου Καστελλίου και Βιάννου Ανδρέα

Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης

Πριν εκατό χρόνια, το Νοέμβριο του 1912, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ αναχωρούσε από τον πρόσκαιρο αυτό κόσμο για τον άλλο κόσμο, τον αιώνιο και παντοτινό. Ο Ιωακείμ είχε ξεκινήσει την πορεία της ζωής του από το Βαφεοχώρι, τη γενέτειρά του, με έμφυτη αγάπη, κλήση και κλίση για την Εκκλησία. Τα χαρίσματά του, με την ευλογία του Θεού, τον αξίωσαν να έχει δυσεύρετη και μεγάλη εκκλησιαστική προσφορά και διακονία. Υπήρξε πρόσωπο με βαθύτατο εκκλησιαστικό φρόνημα, τον διέκρινε όμως παράλληλα και διορατικότητα και ενόραση, χάρη στην οποία προσλάμβανε τα γενόμενα και τις εξελίξεις που κυοφορούσε το αύριο και το μέλλον. Έθεσε στη διακονία της Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου την ύπαρξή του, με τα πάμπολλα χαρίσματά του. Είναι όμως πολύ χαρακτηριστικό, και ιδιαίτερα επίκαιρο για τις ημέρες που ζούμε, το υπό του Μανουήλ Γεδεών για τον Ιωακείμ σημειούμενο: «Καίπερ δε φρονών ότι το καθ' ημάς χάος ου διαρρυθμίζεται, δυστυχώς ηθέλησε ν' αναλάβη ευθύς την εφ' ολοκλήρου διαρρύθμισιν αυτού».

Συμπληρώνονται εφέτος εκατό χρόνια από την εις Κύριον εκδημία του Ιωακείμ. Ο Πατριάρχης Σωφρόνιος εξέλεξε και χειροτόνησε τριακονταετή, το 1864, τον Ιωακείμ Μητροπολίτη Βάρνας. Στα ελληνόφωνα παράλια, με τη σλαβόφωνη ενδοχώρα της μητρόπολής του, ο Ιωακείμ εργάστηκε και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την ειρηνική συνύπαρξη, συμπόρευση και συμβίωση των ορθόδοξων χριστιανών με τις άλλες κοινότητες, μακριά από γλωσσικές ή άλλες διακρίσεις. Άλλωστε το 1864 ο βουλγαρικός εθνικισμός είχε βραχύ τον βίο του, η Εξαρχία, ο ιδεολογικός πυρήνας δηλαδή του βουλγαρικού εθνικισμού, ο οποίος ξεκίνησε τη δημιουργία του κράτους, δεν είχε ακόμα ανδρωθεί και ο Ιωακείμ, όπως και σε όλη τη διάρκεια της πρώτης του πατριαρχίας (1878-1884), πιστεύει, οραματίζεται, εργάζεται και ζει για τη δόξα και το μεγαλείο του ορθόδοξου οικουμενισμού, του ορθόδοξου Γένους και της Ρωμιοσύνης, ελληνόφωνης, δίγλωσσης η πολύγλωσσης, εν μέσω πολυφώνων κοινοτήτων με κέντρο την Κωνσταντινούπολη και σημείο αναφοράς το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Ο Ιωακείμ ακολουθεί τη, για αιώνες, δοκιμασμένη εκκλησιαστική πρακτική και τακτική του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως ο ίδιος την είχε γνωρίσει, βιώσει και ενστερνιστεί στην πορεία της ζωής του. Γεννημένος στο Βαφεοχώρι του Βοσπόρου στις 18 Ιανουαρίου του 1834, στα παιδικά του χρόνια τον αναλαμβάνει υπό την προστασία του ο εφημέριος της γενέτειράς του, ιερομόναχος Χρύσανθος Ρύσιος. Μεταβαίνει με το γέροντά του Χρύσανθο, για μικρό διάστημα, στη Μονή Παντοκράτορος στο ’γιον Όρος και το 1848 επιστρέφουν στην Κωνσταντινούπολη. Μετά από λίγο, αφού εξεδήμησε ο γέροντας, διέμεινε πλησίον του Σάμου Γρηγορίου και στη συνέχεια, με πρόταση του Κυζίκου Ιωακείμ, βρίσκεται με τον Πωγωνιανής Αγάπιο, μετά του οποίου μετέβη στο Βουκουρέστι, αρχές του 1849. Διάκονος χειροτονήθηκε τον Αύγουστο του 1852, στο μετόχι των γραικών, από τον διαδεχθέντα τον Αγάπιο, Πωγωνιανής Νίκανδρο.

Το 1854 μεταβαίνει στη Βιέννη, ως διάκονος στους ναούς του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Τριάδος. Τον Οκτώβριο του 1860 Πατριάρχης εξελέγη, για πρώτη φορά κατά τους Γενικούς Κανονισμούς, ο γέροντάς του, Ιωακείμ Β΄, ο από Κυζίκου. Ο διάκονος Ιωακείμ Δεβετζής ή Δημητριάδης επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη και διορίζεται το Νοέμβρη του 1860 δευτερεύων πατριαρχικός διάκονος. Χειροτονείται από τον Πατριάρχη πρεσβύτερος, προχειρίζεται σε Αρχιμανδρίτη και διορίζεται το Μάρτιο του 1863 Μέγας Πρωτοσύγκελλος. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους ο Πατριάρχης Ιωακείμ Β΄ παραιτείται για λόγους υγείας, ο δε Ιωακείμ αναχωρεί από την πρωτοσυγκελλία και το 1864 εκλέγεται όπως είπαμε Μητροπολίτης Βάρνας.

Η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δέκα χρόνια αργότερα, εξέλεξε, το 1874, στις 9 Ιανουαρίου, Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης τον από Βάρνας Ιωακείμ. Πατριάρχης στην εκλογή αυτή ήταν ο γέροντάς του, ο Ιωακείμ Β΄, κατά τη δεύτερή του πατριαρχία (1873-1878).

Ο Ιωακείμ αρχιερατεύει από το 1874 έως το 1878 στη Θεσσαλονίκη. Είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της ορθόδοξης κοινότητας, ελληνόφωνης σχεδόν στο σύνολό της, την οποία ειρηνεύει, μετά τις κοινοτικές διενέξεις που ξέσπασαν με τον προκάτοχό του Νεόφυτο, ο οποίος αποχώρησε από τη Θεσσαλονίκη. Ο Καθηγητής Παναγιωτίδης γράφει στη Θεσσαλονίκη: «εύρον ευρύτερον στάδιον αναδείξεως αι κοσμούσαι Αυτόν μεγάλαι αρεταί: η σύνεσις και η διορατικότης, η δραστηριότης και η μεγαλοπραγμοσύνη, η αγαθότης και η φιλανθρωπία, δια των οποίων εδικαίωσε τας ελπίδας της Εκκλησίας και επεβλήθη εις την εκτίμησιν του έθνους Του».

Είναι ο πρόεδρος της Δημογεροντίας. Διευθετεί τα εκκλησιαστικά, τα εκπαιδευτικά -στα οποία για την αρχιερατεία του Ιωακείμ στη Θεσσαλονίκη υποβλήθηκε στη Σχολή μας διδακτορική διατριβή - διευθετεί επίσης τα κοινωνικά ζητήματα και προβλήματα της ορθόδοξης κοινότητας.

Οι δικαιοδοσίες του απορρέουν από τα προνόμια του Πορθητή, αλλά και από τα δικαιώματα των Τανζιμάτ (μεταρρυθμίσεων) και των Γενικών Κανονισμών. Αρχιερατεύει σε μια εποχή, όπου χάρη στις διομολογήσεις οι πρόξενοι έχουν προνομιακή θέση στην αυτοκρατορία. Ο Χατζηλαζάρου, ελληνορθόδοξος με φιλελεύθερες απόψεις, ήταν ο Αμερικανός πρόξενος στη Θεσσαλονίκη. Εξελληνισμένος Άγγλος, ορθόδοξος, μετριοπαθής αριστοκράτης ήταν ο Άμποτ, Γερμανός πρόξενος της πόλης, ενώ ο Μωϋσής Αλλατίνι ήταν Εβραίος επιχειρηματίας με ιταλική υπηκοότητα και μεγάλη φιλανθρωπική δραστηριότητα.

Ο Ιωακείμ, μετά τη Βάρνα, αρχιερατεύει στη Θεσσαλονίκη των μιλετιών, των λαών, των θρησκειών και των πολιτισμών, όπου συνυπάρχουν οι ορθόδοξοι ναοί με τις συναγωγές και τα τζαμιά, οι Εβραίοι με τους χριστιανούς -ελληνόφωνους στην απόλυτη πλειοψηφία- και με τους μουσουλμάνους. Η καθημερινότητα μιας τέτοιας εικόνας με αντιθέσεις, αντιπαλότητες, αλλά και με ειρηνικές και φιλικές συνυπάρξεις και συμπορεύσεις, μέσα στο χρόνο που ερχόταν και έφευγε, δεν ήταν άγνωστη στον κωνσταντινουπολίτη μητροπολίτη.

Είχε το προνόμιο να γνωρίσει την Κωνσταντινούπολη και τη Θεσσαλονίκη των δύο αυτοκρατοριών, της βυζαντινής και της Οθωμανικής. Όπως στην Πόλη έτσι και στη συμβασιλεύουσά της, τη Θεσσαλονίκη, ήταν κυρίαρχη και ζωντανή η βυζαντινή παράδοση με τους ορθόδοξους ναούς. Ο Άγιος Δημήτριος έχει από το 1490 μετατραπεί στο Κασιμιέ τζαμί, όμως και οι μουσουλμάνοι τιμούσαν τον τάφο του Αγίου και μιλούσαν για τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου, όπως μέχρι σήμερα γίνεται με τον Άγιο Γεώργιο στα Πριγκηπόννησα.

Από το 1835 είχε εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη και ο πρώτος Έλληνας πρόξενος. Το 1873 έχομε σιδηροδρομική σύνδεση της Θεσσαλονίκης με την Ευρώπη, γεγονός που δίνει οικονομική ανάπτυξη στην πόλη, αλλά και τη συνδέει στενότατα με τα ιδεολογικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα και τις εξελίξεις της Ευρώπης.

Στις 15 Μαΐου 1875 θα εκδοθεί στη Θεσσαλονίκη από το Σοφοκλή Γκαρπολά ο «Ερμής», η πρώτη ελληνική εφημερίδα, η οποία από το 1881 θα κυκλοφορεί ως «Φάρος της Μακεδονίας».

Ένα τραγικό συμβάν, το χειρότερο της αρχιερατείας του Ιωακείμ στη Θεσσαλονίκη, ήταν η σφαγή των προξένων. Στις 6 Μαΐου του 1876 η Στεφάνα, χριστιανή, έφθασε από το χωριό της στη Θεσσαλονίκη σκεπασμένη με μαντίλα. Η κάλυψη του προσώπου με μαντίλα δήλωνε τον εξισλαμισμό της. Η μάνα της με μερικούς χριστιανούς την συνάντησαν στο σταθμό του τρένου και η κοπέλα έβγαλε τη μαντίλα, γεγονός προσβλητικό για τους μουσουλμάνους.

Οι φανατικοί μουσουλμάνοι δημιούργησαν ένταση και οι πρόξενοι, που μετέβαιναν για το θέμα σε συνάντηση με τον πασά, συνελήφθησαν από τους φανατικούς, τους έκλεισαν σε δωμάτιο κοντά στο τζαμί και παρόλες τις προσπάθειες της φρουράς του πασά, δέχθηκαν στο δωμάτιο επίθεση μουσουλμάνων με σιδηρολοστούς, με καρέκλες και φονεύθηκαν. Πολεμικά πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων έπλευσαν στην πόλη και από την Κωνσταντινούπολη ήλθε εντολή να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι. Έξι από τους πρωταίτιους, στις 17 Μαΐου, απαγχονίστηκαν δημοσίως στα τείχη. Το γεγονός, βίαιο και τραγικό, δηλώνει τη δυσκολία και τα προβλήματα στην εφαρμογή των Τανζιμάτ και των μεταρρυθμίσεων από τις αντιδράσεις των ακραίων μουσουλμάνων, που έβλεπαν ότι κλονιζόταν η παντοδυναμία τους.

Αρχιερατεύοντος του Ιωακείμ, το Μάρτιο του 1878, ο πληθυσμός της πόλης με στατιστική της δημαρχίας, αριθμούσε τους 53.926 κατοίκους.

Τα κύρια μιλέτια των αυτόχθονων κατοίκων της Θεσσαλονίκης, οι θρησκευτικές δηλαδή κοινότητες, ήταν οι Ισραηλίτες 46.798, οι Μουσουλμάνοι 24.129 και οι Ορθόδοξοι κατ' απόλυτη πλειοψηφία ελληνόφωνοι 10.613. Κατοικούσαν βέβαια και πολλές μικρότερες πληθυσμιακές κοινότητες καθολικών, Αρμενίων, Σύρων, προτεσταντών, λατίνων, τσιγγάνων, βλάχων.

Όταν ο Ιωακείμ, το 1874, ενθρονίζεται στη Θεσσαλονίκη είχε παρέλθει μισός και πλέον αιώνας από την οδύνη και τις σφαγές της επανάστασης του 1821. Τότε, το Μάιο στη Θεσσαλονίκη, ο Γιουσούφ Μπέης: «είχε απαιτήσει ομήρους, και περισσότεροι από τετρακόσιοι Χριστιανοί από τους οποίους οι εκατό ήταν Αγιορείτες μοναχοί- κρατούνταν στο παλάτι του. Όλους, φυσικά, τους έδερναν και τους κακομεταχειρίζονταν ορισμένους μάλιστα τους σκότωναν». Συνεχίζοντας την περιγραφή των βιαιοτήτων και των σφαγών προς το Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ (1808-1839), ο Χαϊρουλάχ Μεχμέτ Αγάς, μουλάς της Θεσσαλονίκης, ο οποίος κατηγορήθηκε ως φιλορθόδοξος και βρέθηκε για κάποιο διάστημα στη φυλακή μαζί με τον Αριστείδη Παπά, το Νικόλα Εφέντη και άλλους επαναστάτες γράφει: «Η Θεσσαλονίκη, η όμορφη αυτή πόλη, που λάμπει σαν το σμαράγδι πάνω στο τιμημένο Σου στέμμα, μετατράπηκε σ' ένα απέραντο σφαγείο». Ο ίδιος ο μητροπολίτης ρίχτηκε στα σίδερα μαζί με άλλους κορυφαίους προκρίτους· τους βασάνισαν και τους εκτέλεσαν.... Μονάχα ο δερβίσικος τεκές που οι μύστες του διατηρούσαν ανέκαθεν στενούς δεσμούς με τους Έλληνες μοναχούς- πρόσφερε άσυλο στους Χριστιανούς.

Το 1874, όταν ο Ιωακείμ Γ΄ εγκαθίσταται στη Θεσσαλονίκη, έχουν παρέλθει σχεδόν δύο γενιές από την τραγικότητα των σφαγών του 1821. Τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών είναι σαν να ζούμε στην ελληνική κοινωνία του 2002, πενήντα τρία χρόνια μετά το τέλος (1949) του εμφύλιου πολέμου.

Ο Ιωακείμ, ως μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, εργάστηκε πιστός στις απόψεις που πρέσβευε μέχρι και το τέλος της πρώτης του πατριαρχίας, προκειμένου να διασώσει την ενότητα της αυτοκρατορίας και να προαγάγει παραπέρα την κοινωνική, πνευματική και οικονομική προκοπή του ορθόδοξου μιλετιού, σε συνεργασία και ειρηνική συνύπαρξη με τις άλλες θρησκευτικές κοινότητες, ως εκφραστής των μεταρρυθμίσεων και των Γενικών Κανονισμών.

Εξέλεξε και χειροτόνησε το 1875, στην επισκοπική Σύνοδο της Θεσσαλονίκης, τον Ιερισσού Αμβρόσιο, τον μετέπειτα Πλαταμώνος και τον Κίτρους Νικόλαο, εκτιμώντας το δυναμισμό και την αποφασιστικότητά τους. Όμως, τελικά αμφισβήτησαν την Οθωμανική νομιμότητα και στράφηκαν εναντίον της, με τη συμμετοχή τους στην

επανάσταση του 1878. Γαλουχημένοι ο Αμβρόσιος και ο Νικόλαος στην εθναρχική πραγματικότητα της αυτοκρατορίας, την υπερβαίνουν, προηγούνται των μακεδονομάχων αρχιερέων, στην έκφραση του εθνικού φρονήματος και γίνονται πρωτοπόροι της εθνικής ιδέας στο χώρο της ελληνικής Εκκλησίας. Ο Ιωακείμ, εκουσίως ή ακουσίως, εργαζόταν για τη συνέχεια της αυτοκρατορίας. Στην πορεία του αυτή, βέβαια, μόνο μόνος του που δεν ήταν. Η ιστορία του Ελληνικού Έθνους αναφέρεται στις απόψεις του Ζαρίφη, προσωπικού τραπεζίτη του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ, που προωθούσε, κατά το πρότυπο της Αυστροουγγαρίας, μια νέα αυτοκρατορία Ελλάδας και Τουρκίας. Ο Ζαρίφης βοήθησε καθοριστικά στην εκλογή του Ιωακείμ στον Οικουμενικό Θρόνο. Παρόμοιες απόψεις, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, υπό την επήρεια του αντισλαβισμού, εξέφρασε και ο Ίωνας Δραγούμης, ο οποίος προσδοκούσε, μέσα από αυτό το σχήμα, να διαφυλαχθεί και να συνεχιστεί η διαβίωση του ελληνισμού από τις κοινότητές του στο βαλκανικό και μικρασιατικό χώρο. Η προοπτική του Πατριάρχη Ιωακείμ συναντάται με τους οραματισμούς του Ρήγα Φεραίου, αλλά και των φαναριωτών, μέσα όμως από διαφορετικές πρακτικές.

Από τη Θεσσαλονίκη ο Ιωακείμ αναχωρεί για την Κωνσταντινούπολη, μετά την εκλογή του στον Οικουμενικό Θρόνο. Στην πρώτη του πατριαρχία (1878-1884) ο Ιωακείμ ανακαίνισε τον πατριαρχικό οίκο, ο οποίος διατηρήθηκε ως την πυρκαγιά του 1941, για να ανοικοδομηθεί το 1990, ανασύστησε το τυπογραφείο και άρχισε την έκδοση της «Εκκλησιαστικής Αλήθειας» ίδρυσε σχολή εκκλησιαστικής μουσικής, οικοδόμησε λαμπρό κτίριο στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, το οποίο εγκαινίασε στις 14 Σεπτεμβρίου 1882, ανασύστησε στη Χάλκη την ιερατική σχολή που λειτουργούσε στο Μουχλί, οικοδόμησε τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, συνέστησε τη φιλανθρωπική και φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα, προκειμένου να ενισχύσει τα χριστιανικά σχολεία, που λειτουργούσαν στις επαρχίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και να ιδρύσει νέα. Ίδρυσε το 1882 τη σχολή εκκλησιαστικής μουσικής. Ανήγειρε φρενοκομείο, ίδρυσε γηροκομείο για κληρικούς στη νήσο Πρώτη, έστειλε στο εξωτερικό για σπουδές νέους κληρικούς και τέλος προσπάθησε να αναθεωρήσει τους Γενικούς Κανονισμούς. Με τον Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο του 1882 παραχώρησε στην αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος τις επαρχίες της Θεσσαλίας, η οποία ενσωματώθηκε στην Ελλάδα το 1881, μετά τη συνθήκη του Βερολίνου το 1878. Το 1879 αναγνώρισε αυτοκέφαλη την Εκκλησία της Σερβίας.

Κατά την πρώτη του πατριαρχία ο Ιωακείμ έζησε με το όραμα της ενότητας του Ορθόδοξου κόσμου, μέσα από τη συνύπαρξη και συνεργασία όλων των ορθοδόξων, στο πλαίσιο μιας ορθόδοξης κοινοπολιτείας, όπου ο Οικουμενικός Θρόνος θα είχε καθοριστικό ρόλο και λόγο, γι' αυτό και δημιούργησε καλές σχέσεις με τους Ρώσους, εξ αιτίας των οποίων και κατηγορήθηκε ως ρωσόφιλος, ενώ στο Πατριαρχείο υπήρχε μερίδα ρωσόφιλων αρχιερέων. Είναι δε χαρακτηριστικό το γεγονός ότι σε αντιδιαστολή προς την Αθήνα, πρωτεύουσα του ελεύθερου κράτους, με μεγάλη την επιρροή των δυτικών δυνάμεων, στην Κωνσταντινούπολη και το Πατριαρχείο τότε, η Ρωσία ασκούσε τη δική της επιρροή.

Στο τέλος του 1883 προέκυψε το προνομιακό ζήτημα. Ο Ιωακείμ αντιμετώπισε την πρώτη φάση του προνομιακού ζητήματος (1883-1884). Ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ Β' θέλησε να περιορίσει τα προνόμια με τα οποία οργάνωναν τη ζωή τους οι χριστιανοί μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία.

Ο Πατριάρχης, με τους κατά τόπους επισκόπους και τους λαϊκούς δημογέροντες, είχαν την ευθύνη των σχολείων, της κοινωνικής πρόνοιας, των ορφανοτροφείων, των γηροκομείων, των πτωχοκομείων, της τακτοποίησης των κληρονομικών υποθέσεων, των διαζυγίων και άλλων θεμάτων που αφορούσαν τους ορθόδοξους χριστιανούς.

Ο Πατριάρχης αντέδρασε σθεναρά στην προσπάθεια του περιορισμού των προνομίων και υπέβαλε την παραίτησή του το Μάρτιο του 1884. Μάλιστα για να ασκήσει ποικίλες πιέσεις στην Πύλη ο Πατριάρχης παραιτήθηκε τρεις φορές. Στο διάστημα αυτό είχε προσωπικές επαφές με εκπροσώπους του σουλτάνου, προκειμένου να βρεθεί τρόπος διευθέτησης της διαφοράς, γι' αυτό και κατηγορήθηκε από μερίδα συνοδικών αρχιερέων, αλλά και από κάποιους δημοσιογράφους της Πόλης, με επικεφαλής τον αρχισυντάκτη του «Νεολόγου» Βουτυρά, ο οποίος σταθερά επέκρινε τον Ιωακείμ και το έργο του. Ίσως βέβαια αν άφηναν τον Ιωακείμ να διευθετούσε, έστω και σε ιδιωτική κατ' αρχήν βάση, το προνομιακό ζήτημα, η Πύλη να μην επανερχόταν το 1890 επί Πατριάρχη Διονυσίου του Ε΄, με τη δεύτερη φάση του προνομιακού ζητήματος.

Στη διάσταση του Ιωακείμ με την Πύλη, ήλθε να προστεθεί και η στάση της κυβέρνησης Τρικούπη, η οποία αδυνατούσε να κατανοήσει τον ευρύτερο, διορθόδοξο και οικουμενικό χαρακτήρα του Πατριαρχείου.

Ο Τρικούπης προσλάμβανε το Πατριαρχείο ως μέσον για άσκηση αθηνοκεντρικής πολιτικής, ως εθνοποιητικό μηχανισμό για τους ομογενείς μας στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Γι' αυτό ζητούσε, τόσο από τον Πατριάρχη, όσο και από τους αρχιερείς, να ενεργούν ως αποδέκτες των υποδείξεων και εντολών της ελληνικής κυβέρνησης. Αντιμετώπιζε τους ιεράρχες, περίπου, ως πρόξενους, ως υπηρεσία του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών, παραλλήλιζε δηλαδή η κυβέρνηση της Αθήνας τη θέση και σχέση των ιεραρχών, με εκείνη των Ελλήνων πρόξενων, και ζητούσε να συστοιχίζονται σύμφωνα με τις προτροπές και υποδείξεις του εθνικού κέντρου της Αθήνας.

Διαφορετική όμως υπήρξε η άποψη του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄. Πίστευε στο Πατριαρχείο, ως κέντρο της ορθόδοξης οικουμένης. Ήθελε να έχει καθοριστικό λόγο στην άσκηση των εκκλησιαστικών αρμοδιοτήτων και στη χάραξη της εκκλησιαστικής του αποστολής.

Εξ αιτίας του προνομιακού ζητήματος και των σχέσεών του με την ελληνική κυβέρνηση, ο Ιωακείμ, στις 30 Μαρτίου 1884 παραιτήθηκε οριστικά από το Θρόνο. Μετά την παραίτησή του έμεινε στο Βαφεοχώρι, στη συνέχεια μετέβη το 1887 στα Ιεροσόλυμα, στην Αντιόχεια και στην Αλεξάνδρεια και το 1889 αναχώρησε για το ’γιον Όρος, στο ησυχαστήριο του Μυλοπόταμου, όπου εγκαταβίωσε μέχρι την επανεκλογή του στον Πατριαρχικό Θρόνο. Ο Ιωακείμ αγαπήθηκε μέχρι λατρείας από το Γένος μας.

Η ισχυρή προσωπικότητά του, η ικανότητα να συλλαμβάνει, να επεξεργάζεται, να δίνει λύση στα προβλήματα και προοπτική στα θέματα που απασχολούσαν την εποχή του και το Πατριαρχείο, ως εθναρχικό κέντρο του εξωελλαδικού ελληνισμού, δημιούργησαν θαυμασμό προς το πρόσωπο του Ιωακείμ, σ' ένα μεγάλο μέρος των αρχιερέων, των ιερέων, των λογάδων, των προυχόντων και του απλού λαού. Σε πολλά εικονοστάσια της Ανατολής οι ρωμιοί είχαν τοποθετήσει, με τις εικόνες των αγίων, τη φωτογραφία του. Όλοι αυτοί που αγάπησαν το έργο και την προσφορά του Ιωακείμ αποτέλεσαν το ιωακειμικό λεγόμενο κόμμα, ενώ οι αντίπαλοι του Ιωακείμ, με επικεφαλής το Μητροπολίτη Χαλκηδόνος Γερμανό, αποτέλεσαν την αντιϊωακειμική παράταξη, η οποία επανεξέλεξε τον Ιωακείμ Οικουμενικό Πατριάρχη, το Μάιο του 1901, ενώ εγκαταβίωνε στο ’γιον Όρος.

Ο Ιωακείμ Γ΄, κατά τη δεύτερη πατριαρχία του, ίδρυσε ορφανοτροφείο θηλέων στην Πρώτη και αρρένων στην Πρίγκηπο. Συνέστησε τη σχολή γλωσσών και εμπορίου. Συνεπλήρωσε την οικοδομή των νοσοκομείων Βαλουκλή, συνέχισε όπως και στην πρώτη του πατριαρχία να σπουδάζει νέους και να διαμορφώνει δυναμικά στελέχη για την Εκκλησία.

Βελτίωσε την οικονομική κατάσταση του Πατριαρχείου, καθαγίασε για τρίτη φορά (1879, 1903, 1912) το Άγιον Μύρο, συμφιλιώθηκε με τον επικεφαλής της αντιϊωακειμικής παράταξης Χαλκηδόνος Γερμανό, ο οποίος και τον διαδέχθηκε, τον Ιανουάριο του 1913, στον Οικουμενικό Θρόνο, δέχθηκε επισκέψεις υψηλών προσωπικοτήτων, όπως το βασιλέα της Σερβίας Πέτρο, προς τον οποίο έδωσε το πατριαρχικό του εγκόλπιο και ο βασιλέας το φύλαξε στο εικονοστάσιο των ανακτόρων στο Βελιγράδι. Δέχθηκε επίσης τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον πρίγκιπα της Ελλάδος Χριστόφορο. Ενδιαφέρθηκε να διασφαλίσει τους δεσμούς τόσο μεταξύ των ορθοδόξων Εκκλησιών, αλλά και με τους ετεροδόξους. Για το σκοπό αυτό αντάλλαξε και σχετική αλληλογραφία (1902-1904).

Στην αρχή του 20ού αιώνα ο Ιωακείμ αντιλαμβάνεται ότι μέσα από την επικείμενη δίνη των εθνικών αντιπαραθέσεων θα δοκιμαστεί η ορθόδοξη οικουμένη, που έχει κέντρο της την Κωνσταντινούπολη. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο στην περίοδο αυτή έχομε τη στροφή του Ιωακείμ προς την Αθήνα και τη σύνδεση του Πατριαρχείου με το εθνικό κέντρο.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ο Ιωακείμ επανδρώνει τη Μακεδονία, που δοκιμάζεται από το βουλγαρικό εθνικισμό και την εξαρχία με νέους και δυναμικούς αρχιερείς, πτυχιούχους της θεολογικής σχολής της Χάλκης. Οι αρχιερείς αυτοί: Δράμας Χρυσόστομος (1901), Στρωμνίτσης Γρηγόριος (1902), Νευροκοπίου Θεοδώρητος (1903), Θεσσαλονίκης Αλέξανδρος (1903), Πελαγωνείας Ιωακείμ (1903), Γρεβενών Αιμιλιανός (1908) έχουν ξεπεράσει το πολιτικό και κοινωνικό σχήμα της εθναρχίας και της εθναρχούσας Εκκλησίας, που διαμορφώθηκε από το 1453 και μέχρι το 19ο αιώνα με τα τανζιμάτ και τις μεταρρυθμίσεις. Οι νέοι αρχιερείς, με τους οποίους ο Πατριάρχης Ιωακείμ επανδρώνει τις δοκιμαζόμενες μητροπόλεις της Μακεδονίας, εμφορούνται από την εθνική συνείδηση, την εθνική ιδέα και ιδεολογία. Οι περισσότεροι εγκαθίστανται στη Μακεδονία πριν από τον Παύλο Μελλά και άλλους πρόξενους, οι οποίοι ήλθαν από την Αθήνα για να ενισχύσουν και να διαμορφώσουν το εθνικό φρόνημα των εδώ πληθυσμών, που δοκιμαζόταν από τη δράση των εξαρχικών, βουλγάρων, εθνικιστών.

Όταν οι νεότουρκοι προχώρησαν στο κίνημα του 1908, ζητώντας από το Σουλτάνο την εφαρμογή του Συντάγματος, τα δε μιλέτια των ορθοδόξων ελληνοφώνων και άλλων ρωμιών, των αρμενίων, των εβραίων πανηγύριζαν για την επικείμενη ισονομία και ισοπολιτεία, ο Ιωακείμ προέβλεπε και προέλεγε, ότι η εφαρμογή του συντάγματος θα οδηγούσε στην κατάργηση των προνομίων. Οι νεότουρκοι θα καλούσαν τα μιλέτια να υπηρετήσουν τον τουρκικό στρατό και τελικά η αυτοκρατορία θα οδηγείτο στην επικράτηση του νεοτουρκικού εθνικισμού, όπως τελικά έγινε με τους βαλκανικούς πολέμους (1912-13), με τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, και ολοκληρώθηκε με την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία και την οριστική εξολόθρευση και σφαγή μας από την ασιατική πλευρά του Αιγαίου, εν μέσω των εθνοκτονιών και των εθνοκαθάρσεων της νεωτερικής εποχής.

Πρόκειται, όπως είπαμε, για ένα μεγάλο Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος συνδέεται και τέμνει δύο εποχές και δύο κόσμους. Την προεθνική εποχή, με τον κόσμο των αυτοκρατοριών και την εποχή των εθνοτήτων με την κυριαρχία του έθνους - κράτους. Οι εθνικές ομάδες διαμορφώνουν το 19ο αιώνα τα εθνικά κέντρα: την Αθήνα, το Βελιγράδι, τη Σόφια, το Βουκουρέστι, ως συνέπεια, συνέχεια και αποτέλεσμα της γαλλικής επανάστασης του 1789 και της αρχής των εθνοτήτων, η οποία εισάγει στην ιστορία το λαϊκό κράτος. Ήταν η εποχή όπου η νέα ιδεολογία του έθνους με νεανικό σφρίγος, ορμή, δυναμισμό και μεσσιανικό ενθουσιασμό προχωρούσε στη διάλυση των αυτοκρατοριών. Στην περίπτωσή μας η Οθωμανική αυτοκρατορία διαμελίζεται από τα έθνη - κράτη της βαλκανικής.

Το 1912, που εξεδήμησε ο Ιωακείμ, μόνο στην περιοχή των Σκοπίων δεν είχαν ξεκινήσει τη διαμόρφωση της εθνοκρατικής ιδεολογίας τους. Στην Οθωμανική αυτοκρατορία οι νεότουρκοι, ήδη με το κίνημα του 1909, συνέπεια και αντίδραση προς τα άλλα εθνικά κέντρα της βαλκανικής, διεκδικούσαν τη διαμόρφωση ενός εθνικού κράτους, το οποίο όμως εκαλείτο να μεταπλάσσει τις μουσουλμανικές ισλαμικές συνειδήσεις της αυτοκρατορίας σε εθνικές τουρκικές συνειδήσεις. Έχομε, δηλαδή, την πορεία της μεταστροφής της θρησκευτικής συνείδησης σε εθνική. Η επίτευξη αυτού του στόχου ήταν μακρόσυρτη και δύσκολη. Το έργο αυτό ανέλαβε ο στρατός που συγκροτήθηκε από τους νεότουρκους με επικεφαλής τον Κεμάλ. Βέβαια και στη δική μας περίπτωση, της ελληνικής επανάστασης και του ελληνικού έθνους - κράτους, οι κρατικές δομές συμβάλουν καθοριστικά στην εθνοποίηση της θρησκευτικής συνείδησης του ρωμιού ελληνόφωνου, του αρβανιτόφωνου, ή του βλαχόφωνου, αλλά και του τουρκόφωνου καραμανλή της Καππαδοκίας, που έρχεται στην Ελλάδα με τις ανταλλαγές των πληθυσμών. Όμως σε μας, όπως και στα άλλα βαλκανικά έθνη - κράτη: Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία η σύνδεση της θρησκείας με το έθνος και η κυριαρχία του εθνικού επί του θρησκευτικού υπήρξε ευκολότερο εγχείρημα, διότι η χριστιανική πίστη είναι συγκαταβατική και με τη διδασκαλία της δεν διαπερνά, ούτε καθορίζει κάθε πτυχή της προσωπικής και κοινωνικής ζωής του πιστού, όπως συμβαίνει με το κοράνι και το ισλάμ. Ο Πατριάρχης Ιωακείμ ο Γ΄, αλλά και ολόκληρη η ιωακειμική παράταξη, προβλέπει και κατανοεί, στη δεύτερη πατριαρχία του (1901-1912), το τέλος του σχήματος που ζει και υπηρετεί, της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπου στο μιλέτ των ορθοδόξων, στο ρουμ μιλέτ, ο Πατριάρχης αποτελεί την κεφαλή του, είναι ο ανώτατος, δηλαδή, άρχοντάς του.

Είναι σίγουρο ότι ο Ιωακείμ ο Γ΄ κατανοεῖ την ολοκλήρωση της πολιτιστικής συμβολής της αυτοκρατορίας. Γι' αυτό και σε αντίθεση με την πρώτη του πατριαρχία (1878-1884), που υπερασπίζεται την ορθόδοξη οικουμένη, τώρα στη δεύτερη πατριαρχία του στρέφεται σταθερά προς το εθνικό μας κέντρο, την Αθήνα, όπου προς το τέλος της πατριαρχίας του Ιωακείμ έχει κυριαρχήσει η προσωπικότητα του Ελευθερίου Βενιζέλου. Στην Κρήτη, ήδη με το κίνημα στο Θέρισσο το 1905, δημιουργήθηκαν οι δύο παρατάξεις βενιζελικών και αντιβενιζελικών, οι οποίες περί το 1915 θα διαμορφώσουν το γνωστό διχασμό και στο μείζονα ελληνισμό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπου είχαν προηγηθεί οι παρατάξεις των ιωακειμικών και αντιϊωακειμικών.

Προσεγγίζοντας τους ιωακειμικούς - αντιϊωακειμικούς και τους βενιζελικούς - αντιβενιζελικούς, παρατηρούμε ότι η εφημερίδα «Πρόοδος» της Κωνσταντινούπολης, με το διευθυντή της Σπανούδη που στηρίζει τον Ιωακείμ, γίνεται παράλληλα και στη συνέχεια, ο εκεί εκφραστής των απόψεων του βενιζελισμού. Επίσης, ο ιωακειμικός επίσκοπος Ρεθύμνης Διονύσιος υπήρξε στενός συνεργάτης του Βενιζέλου, μαζί με τους Πέτρας Τίτο και Ιεροσητείας Αμβρόσιο, που εκφράζονται με θαυμασμό για τον Ιωακείμ σε επιστολές τους. Υπάρχει στενή σχέση και συνέχεια μεταξύ ιωακειμικών και βενιζελικών. Οι ιωακειμικοί αρχιερείς, τα πνευματικά αναστήματα και όσοι πρόσκεινταν προς τον Ιωακείμ συστοιχίστηκαν κατά κανόνα με το Βενιζέλο. Αναφέρω όμως και τον ακραιφνή ιωακειμικό Αθηναγόρα Ελευθερίου, πρωτοσύγκελλο του Πατριαρχείου, από τ Αλάτσατα της Μ. Ασίας, το μετέπειτα Παραμυθίας, ο οποίος κινήθηκε αταλάντευτα στον αντιβενιζελικό χώρο.

Ο βουλγαρικός στρατός, το Νοέμβριο του 1912, στον πρώτο βαλκανικό πόλεμο, νικάει τον τουρκικό, προελαύνει και καταλαμβάνει την Τσατάλτζα, πενήντα έξι χιλιόμετρα δυτικά της Κωνσταντινούπολης. Ο Πατριάρχης Ιωακείμ ενημερώνεται για τις εξελίξεις. Ανησυχεί για τον εκεί ελληνισμό και για τη θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εάν οι Βούλγαροι καταλάμβαναν την Πόλη. Ξαγρυπνάει καθισμένος στο ανοικτό παράθυρο του δωματίου του και από τα ακούσματα των οβίδων παρακολουθεί την πορεία του πολέμου. Στις 3 Νοεμβρίου ασθένησε από πνευμονία και την Τρίτη 13 Νοεμβρίου 1912 εξεμέτρησε το ζειν ο τελευταίος εν ενεργεία Πατριάρχης του Γένους, μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία, μετά από πατριαρχία δεκαεπτά περίπου ετών.

Υπήρξε ένας από τους μεγάλους Πατριάρχες. Εργάστηκε με ζήλο και αφοσίωση για τα όσια και τα ιερά του Γένους μας. Τον διέκρινε ρεαλισμός και διορατικότητα, γι' αυτό κατανόησε το πνεύμα και τα προβλήματα των εποχών που πατριάρχευσε. Είναι από τους λίγους μετά την άλωση Πατριάρχες, όπως και ο επί εικοσαετία (1991-2011) ευκλεώς και θεαρέστως πατριαρχεύων Πατριάρχης Βαρθολομαίος, που έζησε το μεταίχμιο κοσμογονικών αλλαγών. Και στις δύο του πατριαρχίες ο Ιωακείμ γνώρισε τη μεγίστη ακμή των ομογενών μας στην Οθωμανική αυτοκρατορία.

Κατά τη δεύτερη πατριαρχία του είδε την Πύλη να καταρρέει και το Ελληνικό κράτος, με τα άλλα Βαλκανικά κράτη, να οδεύουν προς την ολοκλήρωση των εθνικών τους οραματισμών.

Ο Πατριάρχης Ιωακείμ υπήρξε μία εκκλησιαστική προσωπικότητα, η οποία είχε το χάρισμα να προσλαμβάνει το μεταβαλλόμενο κόσμο, να τοποθετείται σ αυτόν και να διαμορφώνει το αύριο του Οικουμενικού Πατριαρχείου και το μέλλον του, οριοθετώντας τους σκοπούς και τους στόχους του μέσα στο χρόνο.

Το 2012, εκατό χρόνια μετά την εκδημία του, ο Ιωακείμ ο Γ΄ συναντάται στον άξονα αυτής της προοπτικής με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α΄, ο οποίος μάλιστα τη χρονιά αυτή, το 2012, έχει ήδη εισέλθει στην τρίτη δεκαετία της ευκλεούς, δυναμικής και λυσιτελούς πατριαρχίας του.

Αμφότεροι οι Πατριάρχες, Ιωακείμ και Βαρθολομαίος, πέραν της μακράς Πατριαρχίας, με την οποία κόσμησαν και κοσμούν τον πανευκλεή και μαρτυρικό Πατριαρχικό Θρόνο της Βασιλεύουσας, διαπνέονται από μια βαθειά και οξύτατη ενόραση περί των κατά καιρούς διαδραματισθέντων και διαδραματιζομένων, σε ένα διαρκώς εξελισσόμενο κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό περιβάλλον. Αποτελούν δε προφητικές εκκλησιαστικές μορφές σε κρίσιμες εποχές σταθμούς, όπου παρατηρούνται κοσμογονικές αλλαγές προς αντίθετη, βεβαίως, κατεύθυνση: ο μεν Ιωακείμ, στο τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, με τη μετάβαση από την πολυεθνική αυτοκρατορία στα έθνη-κράτη της Βαλκανικής χερσονήσου, ο δε Βαρθολομαίος, μετά την πάροδο σχεδόν εκατονταετηρίδας, από τα περιχαρακωμένα εθνικά σύνολα στην υπερεθνική, πολυπολιτισμική, παγκοσμιοποιούμενη ανοικτή κοινωνία των πολιτών, των πολιτισμών και των λαών. Παρά τις διαφορετικές ιστορικές φάσεις και εποχές δράσης τους, αμφότεροι, προσλαμβάνοντας τα αιτούμενα των καιρών, ευρίσκονται στην πρωτοπορία των εξελίξεων, προσδίδοντες πρωταγωνιστικό και όντως οικουμενικό ρόλο στην πρωτόθρονη και πρωτεύθυνη Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, τόσο σε διορθόδοξο, όσο και σε διαχριστιανικό επίπεδο και ευρύτερα.

Ο Ίων Δραγούμης, το 1908, σε μια μεταβατική εποχή, συνάντησε τον Πατριάρχη. Η νεοτουρκική επανάσταση ήταν γεγονός. Όλα διακυβεύονταν. Ίσως διαφαινόταν ότι τελικά δεν θα διασωζόταν μετασχηματιζόμενη η αυτοκρατορία, αλλά θα διαλυόταν από τα εθνη-κράτη. Στο «Όσοι ζωντανοί» ο Δραγούμης περιγράφει τις εντυπώσεις του από τη συνάντησή του με τον εβδομηντατετράχρονο πατριάρχη, με τις οποίες θα ήθελα να τελειώσω την αποψινή προσέγγιση στον Ιωακείμ Γ΄: «Είχε κληρονομήσει τη θέση του και κάθουνταν, σαν προαιώνια, στο θρόνο των Πατριαρχάδων στην Κωνσταντινούπολη. Στα χέρια του είχε έναν παμπάλαιο οργανισμό, την Εκκλησία, και στα δάχτυλα έπαιζε όλες του τις λεπτομέρειες. Και θυμήθηκε ο Αλέξης άξαφνα το μαρμαρένιο Μωϋσή του Μιχαήλ - Αγγέλου που κάθεται ασάλευτος αιώνες στο θρόνο του, τον πέτρινο στη Ρώμη. Το στόμα του θεληματικό και πεισματάρικο έμοιαζε, η ματιά του έμοιαζε, το βαρύ κορμί του ίδιο, και το δυνατό του μπράτσο με τις φλέβες ανακουφωτές, αν το ξεγύμνωνε θα ήταν απαράλλακτο, σαν έτοιμο για να συντρίψει βασιλιάδες. Και τότε απόμεινε αμίλητος ο Αλέξης που ένοιωσε τη δική του την αδυναμία. Ποιόν οργανισμό ανθρώπινο είχε στα χέρια του αυτός για να ορίζει ανθρώπους; Μπροστά του δεν είχε άνθρωπο αλλά δύναμη, που θα υποχωρούσε όχι σε συζήτηση παρά σε άλλη δύναμη. Παιδεύτηκε μια στιγμή ο Αλέξης να καταλάβει αν αυτός, ο από τους πρώτους Έλληνες στοχάζεται κατά το σύγχρονο ελληνικό τρόπο, τον εθνικιστικό, μα ένοιωσε αμέσως πως ο εξαιρετικός αυτός ακατέργαστος άνθρωπος δεν μπορεί να ταυτίζει τον εαυτό του με τον Ελληνισμό παρά τόσο μονάχα όσο χρειάζεται για να βασταχτεί Πατριάρχης. Μόνο έτσι θα είναι σύμφωνος με τον εαυτό του. Τέτοιον τον κατάλαβε τον Πατριάρχη ο Αλέξης και καταχάρηκε, γιατί στην τόση στειροσύνη ανθρώπων ηύρε στον Ελληνισμό κ' ένα δυνατόν άνθρωπο».

ΙΕΡΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΧΑΛΚΗΣ

2012-02-07T13:34:00.000+02:00

Του Αρχιμανδρίτη Γεράσιμου Φραγκουλάκη

Αννόβερο Γερμανίας

Σύμφωνα με την παράδοση η Μονή της Αγίας Τριάδος στη Χάλκη ιδρύθηκε από τον Ιερό Φώτιο Α΄, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, (858-867 και 877-886 μ.Χ.). Η μνήμη του Ιερού Φωτίου τιμάται από την Εκκλησία μας την 6η Φεβρουαρίου.

Με βάση αυτή την παράδοση ορίσθηκε ο Ιερός Φώτιος προστάτης της Μονής και της Ιεράς Θεολογικής Σχολής από το 1844, έτος ιδρύσεώς της με πρώτο Σχολάρχη τον Μητροπολίτη Σταυρουπόλεως Κωνσταντίνο Τυπάλδο (1795-1867).

Με την ευκαιρία της μνήμης του Αγίου Φωτίου και με αφορμή την συζήτηση που γίνεται στις μέρες μας για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, αποτολμούμε ένα μικρό αφιέρωμα προκειμένου να ταξιδεύσουμε νοερά στο χρόνο και να ξεναγηθούμε σύντομα στην ιστορία της Ιεράς Θεολογικής Σχολής, αυτό το μεγάλο στολίδι και ακριβό θησαυρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας.

Η Σχολή αναγνωρίζεται ως: «Η Θεολογική Σχολή της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας», στους κανονισμούς λειτουργίας που έχουν εκδοθεί από το 1845 μέχρι και το 1903. Από το 1951 εμφανίζεται και ο άλλος γνωστός τίτλος: «Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης». Πέρα από το χαρακτήρα και το στόχο της Σχολής, οι ονομασίες αυτές δείχνουν και τον τόπο όπου βρίσκεται.

Η τοποθεσία όπου είναι εγκατεστημένη η Σχολή καλείται λόφος της Ελπίδος, και στα τούρκικα Ümit Tepesi ή Papaz Dagi:ο λόφος των Παπάδων, με υψόμετρο 85 μέτρα, στο νησί της Χάλκης, ενός από τα Πριγκηπόννησα. Ατμοπλοϊκώς απέχει από την Κωνσταντινούπολη περίπου μία ώρα. Η ονομασία στα τούρκικα είναι HEYBELI ADA (από το Heybe:δισσάκι), νησί Δισακκοειδές ή Ταγαρονήσι, από τις κοιλάδες και τους λόφους που σχηματίζουν είδος δισακκίου.

Το περιβάλλον είναι σαγηνευτικό. Ο επισκέπτης αισθάνεται ότι βρίσκεται στο μεταίχμιο ουρανού και γης. Το βλέμμα άνετα μπορεί να περιπλανηθεί σε όλες τις πλευρές της θάλασσας. Από την παραλία της Θράκης μέχρι το αρχαίο Βυζάντιο, τη Χαλκηδόνα, τη Βιθυνία και τα άλλα Πριγκηπόννησα.

Σ’ αυτό το λόφο βρίσκεται μαζί με την Μονή της Αγίας Τριάδας, η οποία συναντάται και με τις ονομασίες: Μονή των Δεσποτών, Μονή της (του) Χαλκίτου, Σιών, Νέα Σιών, του Εσόπτρου, του Κατόπτρου, Περίβλεπτος και Στούδιον Σοφίας και Μαθημάτων.

Κατά πάσα πιθανότητα στη Μονή παρέμεινε για δύο χρόνια (809-811 μ.Χ.) ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης.

Κατά το έτος 1603 η βασίλισσα Αικατερίνη η Κομνηνή, ως μοναχή Ξένη, αφιερώνει στη Μονή χειρόγραφο Ευαγγέλιο, όπου την ονομάζει Μονή της Αγίας Τριάδος Χάλκης.

Η Μονή ανακαινίσθηκε σε διάφορες περιόδους τρεις φορές. Τέταρτος κτήτορας και ανακαινιστής της Μονής είναι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός ο Δ΄. Η Μονή είχε καταστραφεί από φωτιά το 1821. Τον Σεπτέμβριο του 1842 ανέλαβε ο Πατριάρχης Γερμανός να ανακαίνιση την κατεστραμμένη Μονή. Με κυβερνητική άδεια που εξασφάλισε, αποκατέστησε τις ζημιές που είχαν προκληθεί από την πυρκαγιά αλλά και από σεισμό, εξαιτίας του οποίου ο ναός ήταν ετοιμόρροπος. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1844, ο ίδιος ο Πατριάρχης με συλλειτουργούς τους Μητροπολίτες του Θρόνου τέλεσε τα εγκαίνια του ναού.

Στους ανακαινισμένους χώρους ο Πατριάρχης Γερμανός ίδρυσε το 1844, την Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

Λίγες ημέρες μετά τα εγκαίνια της Μονής, την 1η Οκτωβρίου 1844 έγιναν τα εγκαίνια της Θεολογικής Σχολής, από τον Μητροπολίτη Καισαρείας Παΐσιο και στις 8 του ίδιου μήνα άρχισαν κανονικά τα μαθήματα.

Για ενάμιση αιώνα περίπου η Σχολή έζησε περιόδους γαλήνης αλλά και μεγάλων κοινωνικών αναστατώσεων, τοπικών και παγκοσμίων πολέμων.

Το 1971 το Υπουργείο Παιδείας της Τουρκίας έκρινε αντισυνταγματική την λειτουργία της Σχολής και την έκλεισε.

Αργότερα το 1984, σταμάτησε τη λειτουργία του και το Λυκειακό τμήμα της Σχολής.

Ο Παναγιότατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, στον ενθρονιστήριο λόγο του, στις 2 Νοεμβρίου 1991, προγραμματικά ως πρώτο μέλημα της πατριαρχίας του έθεσε την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

Η Θεολογική Σχολή Χάλκης ανήκει στην δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο έχει, όπως είναι γνωστό, την δική του γεωγραφική περιοχή και κατέχει το πρωτείον τιμής μεταξύ των άλλων ορθοδόξων Εκκλησιών.

Η Σχολή ιδρύθηκε για να εξυπηρετήσει άμεσες ανάγκες της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και της Ορθοδοξίας γενικότερα.

Πολλοί είναι οι εκκλησιαστικοί ηγέτες, αλλά και άλλες μεγάλες προσωπικότητες που αποφοίτησαν από τη Σχολή αυτή.

Μεταξύ αυτών των προσωπικοτήτων συγκαταλέγεται και ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος.

Ευχόμαστε, με την ευκαιρία του εορτασμού του Εφόρου της Μονής και ης Ιεράς Θεολογικής Σχολής, Ιερού Φωτίου, σύντομα να κληθεί ο Παναγιότατος, για να τελέσει τα εγκαίνια της επαναλειτουργίας της Σχολής.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗ ΧΑΛΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ

2012-02-06T22:12:00.003+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Την ελπίδα πως σύντομα θα επαναλειτουργήσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, έτσι ώστε να επανορθωθεί η αδικία που συντελέσθηκε το 1971 οπότε και αποφασίσθηκε με απόρρητο διάταγμα της τότε Κυβερνήσεως το κλείσιμό της, εξέφρασε σήμερα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ημέρα κατά την οποία η Πρωτόθρονη Εκκλησία της Ορθοδοξίας τιμά τη μνήμη του Αγίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου, ιδρυτή της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδας Χάλκης.

«Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον... προέβαλλε πάντοτε προς τας Τουρκικάς αρχάς δια σειράς Μνημονίων και Πατριαρχικών Γραμμάτων, αλλά και προς πάσαν άλλην διεθνή κρατικήν ή μη οργάνωσιν, το δίκαιον αίτημα της επαναλειτουργίας της Σχολής, επιζητούν την επανόρθωσιν της αδικίας», είπε στην ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης και πρόσθεσε: «Τον Γολγοθάν, τον κάθε Γολγοθάν, το κάθε Πραιτώριον, την πάσαν αδικίαν ακολουθεί η Ανάστασις».

Και ο Οικουμενικός Πατριάρχης σημείωσε με νόημα:

«Ουδείς έχει να φοβηθή από την λειτουργίαν μιας τοιαύτης Σ χ ο λ ή ς. Διότι εξ αυτής εξήρχοντο άνθρωποι μεμυημένοι εις την Θείαν Αγάπην, η οποία πάντα στέγει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει και η οποία ουδέποτε εκπίπτει».

Η σημερινή ημέρα πανηγύρεως της Ιεράς Μονής συνδυάστηκε με την εγκατάσταση του νέου ηγουμένου της, Μητροπολίτη Προύσης Ελπιδοφόρου, στον οποίο ο Οικουμενικός Πατριάρχης, μετά τη Θεία Λειτουργία, επέδωσε και την ηγουμενική ράβδο.

Αργότερα στην αίθουσα τελετών της Σχολής, ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην ομιλία του ευχήθηκε επιτυχία στη διακονία του νέου ηγουμένου και να «ίδη επί των ημερών του επαναλειτουργούσαν την Σχολήν, τρέφουσαν και καταρτίζουσαν τα νοσσία αυτής δια του πνεύματος και της μαρτυρίας και του ήθους της Μεγάλης Εκκλησίας».

Στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία παρέστησαν οι Μητροπολίτες: Γέρων Δέρκων Απόστολος, Τρανουπόλεως Γερμανός, Πριγκηποννήσων Ιάκωβος, Ελσινκίου Αμβρόσιος, Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίος, Μύρων Χρυσόστομος, Σασίμων Γεννάδιος, ο Αρχιμ. Νεκτάριος Σελαλμαζίδης, Επίτροπος του Παναγίου Τάφου, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος Νικόλαος Ματθιουδάκης, Άρχοντες του Θρόνου, καθηγητές και μαθητές από την Εκκλησιαστική Σχολή Χανίων Κρήτης και πλήθος πιστών.

Ο Μ Ι Λ Ι Α

ΤΗΣ Α.Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝ ΤΗι ΙΕΡᾼ ΜΟΝΗι ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΧΑΛΚΗΣ

ΕΠΙ Τηι ΜΝΗΜΗι ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΙΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΑΥΤΗΣ

ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΡΟΥΣΗΣ κ. ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΥ

(Χάλκη, 6 Φεβρουαρίου 2012)

Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί,

Ἱερώτατε ἅγιε Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς Μητροπολῖτα Προύσης κύριε Ἐλπιδοφόρε,

Ἐντιμότατε κύριε Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,

Ἐλλογιμώτατοι κύριοι Καθηγηταί,

Ἀγαπητοί πατέρες, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Ἡ τελεσθεῖσα σήμερον ἑόρτιος Θεία Λειτουργία εἰς τό Ἱερόν τοῦτο Σταυροπήγιον, τό πηχθέν πρό δώδεκα περίπου αἰώνων ὑπό τοῦ σήμερον ἑορταζομένου Ἱεροῦ Φωτίου τοῦ Ὁμολογητοῦ, τοῦ Μεγάλου ἐκ τῶν ἐν Ἁγίοις προκατόχων τῆς ἡμετέρας Μετριότητος εἰς τόν πανίερον Πατριαρχικόν καί Ἀποστολικόν Οἰκουμενικόν Θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἔχει ἰδιαιτέραν ἐκκλησιολογικήν καί θεολογικήν σημασίαν, ὡς ἄλλωστε καί πᾶσα τέλεσις τῆς ἀναιμάκτου Θείας Εὐχαριστίας, διότι παραπέμπει τήν μνήμην καί τήν καρδίαν ἡμῶν εἰς τόν Γολγοθᾶν, καί δή εἰς τόν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος ἀνυψώθη καί ἀπέθανεν ἐν τῷ Σταυρῷ, εἶτα δέ Ἀνέστη διά τήν σωτηρίαν τοῦ κόσμου παντός.

Ἐδῶ, ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φώτιος, ὁ Ὁμολογητής, ὁ καί Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου αὐτῆς, ἔπηξε τόν Σταυρόν τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς, ἡ ὁποία ἔμελλε νά ἀναδειχθῇ εἰς τούς μετέπειτα αἰῶνας, ἄχρι μόλις πρό τεσσαράκοντα ἀκριβῶς ἐτῶν, καί ὡς Μονή καί ὡς Σχολή φυτώριον ἐκκλησιαστικῆς φιλομαθείας καί παιδείας καί καταρτίσεως στελεχῶν καί κηρύκων τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ὁμολογίας τῆς εἰς Αὐτόν πίστεως, ὡς ὑπῆρξε καί ἡ προσωπική ζωή καί ἡ μαρτυρία τοῦ ἰδίου: ὁμολογία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί προάσπισις αὐτῆς ἔναντι τῶν αἱρέσεων.

Σ τ α υ ρ ό ς καί Ἀ ν ά σ τ α σ ι ς, ἀποτελοῦν τό βίωμα τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας καί τοῦ ἀληθινοῦ Χριστιανοῦ, ὁ ὁποῖος δέον νά διακρίνεται διά τό σταυροαναστάσιμον αὐτοῦ ἦθος. Ὁ Σταυρός εἶναι σημεῖον ἀναγνωρίσεως τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ἀληθινοῦ Χριστιανοῦ. Ἡ σταυροαναστάσιμος αὕτη ἀτμόσφαιρα συναντᾶται εἰς τήν Ὀρθόδοξον Θεολογίαν, ἡ ὁποία εἶναι ἐμπειρική διά τῆς σταυρώσεως καί οὐχί στοχαστική ἤ ἠθικιστική. Ἐπί πλέον, αὐτό τό σταυροαναστάσιμον ἦθος συναντᾶται εἰς τήν μυστηριακήν καί τήν πνευματικήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας μας: εἰς τήν μυστηριακήν, δοθέντος ὅτι τά μυστήρια τελειοῦνται διά τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία παρέχεται διά τοῦ τύπου καί τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ, διά τοῦ ὁποίου μεταδίδεται ἡ θεία ἐνέργεια· καί εἰς τήν πνευματικήν ζωήν, ὡς θυσία καί προσφορά, ὡς κένωσις καί ὑπέρβασις ἐν Χριστῷ τῶν αἰσθήσεων καί τῶν δερματίνων χιτώνων τῆς φθορᾶς καί τῆς θνητότητος.

Ὁ Ἱερός Φώτιος, τοῦ ὁποίου σήμερον ἐπικαλούμεθα τήν μεσιτείαν καί πρεσβείαν πρός τόν Κύριον ἐν εὐχαριστίᾳ πολλῇ, ἐθεολόγησε μέ τήν σταυροαναστάσιμον νοοτροπίαν. Καί μέ τήν θεολογίαν αὐτήν ἔζησε καί ἐπολιτεύθη, ὡς καθηγητής καί ὡς Ποιμήν. Ἄν καί ἀντιμετώπισεν ἀδικίας καί περιφρονήσεις, ἄν καί ἐγεύθη χολῆς καί ὄξους, ἐκοιμήθη εὐχαριστῶν καί δοξάζων τόν Θεόν. Οὕτως ἀνεδείχθη διδάσκαλος λόγῳ καί ἔργῳ, ποιμήν θυσιάζων τήν ζωήν αὐτοῦ ὑπέρ τοῦ Μεγάλου Ποιμένος καί τῶν προβάτων αὐτοῦ, ἐκδαπανώμενος καθ᾿ ἡμέραν εἰς τήν ἐν Χριστῷ διακονίαν τοῦ λαοῦ, διδάσκων τόν λόγον τῆς ἀληθείας.

Ὡς ὀφθαλμός πάσης τῆς οἰκουμένης, ὁ Ἱερός Φώτιος, ἐνδιεφέρετο διά πάντας τούς ἀνθρώπους “εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν” αὐτούς (Α´ Τιμ. β΄, 4), διό καί ἀπέστειλεν ἱεραποστόλους εἰς τούς βορείους τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας λαούς ἵνα κηρύξωσιν Ἰησοῦν Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα καί εὐαγγελισθῶσι Χριστόν τοῖς ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου καθημένοις. Ὁ μεγαλόπνοος οὗτος ἀνήρ ἐκοπίασε πολύ, ἵνα πάντες οἱ ἄνθρωποι οἱ κατοικοῦντες ἐπί πᾶν τό πρόσωπον τῆς γῆς γνωρίσουν τήν Ἀλήθειαν, τοὐτέστι τόν Χριστόν, καί ἀπολαύσουν τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος καί τῆς φιλανθρωπίας Αὐτοῦ.

Ὁ σπόρος τῆς ἐκκλησιαστικῆς φιλομαθείας ὁ ὁποῖος ἐνυπῆρχεν εἰς τήν ἵδρυσιν τῆς Μονῆς ταύτης, ἐμφυτευθείς ὑπό τοῦ ἀνιδρυτοῦ αὐτῆς Ἱεροῦ Φωτίου, ἀνεβλάστησεν εἰς τό γόνιμον ἔδαφος αὐτῆς καί ἐκαρποφόρησεν ἐν ἔτει 1844 ὅτε ἱδρύθη ὑπό ἑνός ἑτέρου ἐκ τῶν προκατόχων ἡμῶν, τοῦ Πατριάρχου Γερμανοῦ τοῦ Δ´, τό ἱερόν “φυτώριον τῶν παρ᾿ ἡμῖν ἐκκλησιαστικῶν καί θεολογικῶν γραμμάτων”, ἡ παγκοίνως γνωστή Ἱερά Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης, ἡ ὁποία μέχρι τῆς διά λόγους “τυπικούς” ἐν ἔτει 1971 ἀπαγορεύσεως τῆς λειτουργίας της, προσέφερεν ἀνεκτιμήτους ὑπηρεσίας καί διακονίαν εἰς τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον, εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, εἰς τόν Χριστιανισμόν, εἰς τά Ἱερά Γράμματα καί εἰς τήν ἐν γένει παιδείαν τῶν καθ᾿ ἡμᾶς κάτω τούτων χρόνων. Οἱ ἀπόφοιτοι αὐτῆς ἀνεδείχθησαν Πατριάρχαι, Ἀρχιερεῖς, λευῖται τῆς Χάριτος καί διδάσκαλοι τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας ἐν τῇ καθ᾿ ἡμᾶς Ἀνατολῇ, ἐν τῇ Ἑσπερίᾳ καί ἀνά πᾶσαν τήν ὑφήλιον. Ἐπί 127 ἔτη ὑπῆρξεν ἀληθῶς τό θεολογικόν καί πνευματικόν ἐργαστήριον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί οὐχί μόνον.

Δυστυχῶς, αἰφνιδίως, πρό τεσσαράκοντα ἐτῶν ἐχαρακτηρίσθη καί αὕτη, ὡς γνωστόν, ὑπό τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τῆς Χώρας ἡμῶν ὡς Ἀνωτάτη Σχολή καί δι᾿ αὐτό ἐκλείσθη. Ἐν τούτοις, ἡ Σχολή αὐτή δέν εἶχεν ἱδρυθῆ δυνάμει τῆς τότε ἰσχυούσης σχετικῆς νομοθεσίας, ἀλλά ἐλειτούργει ἀπό τοῦ 1844 ὡς Μειονοτική Θρησκευτική καί κυρίως Ἱερατική (κατά τινα τρόπον ἐπαγγελματική) Σχολή, καί ὡς τοιαύτη ἀνεγνωρίζετο ὑπό τῶν Κρατικῶν Ἀρχῶν, ἐκαλύπτετο δέ ἡ λειτουργία αὐτῆς ὑπό τῶν ἄρθρων 40 καί 41 τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης διά τῶν προβλέψεων τῆς ὁποίας ὁρίζεται ὅτι οἱ πολῖται τῆς Χώρας ταύτης, οἱ ἀνήκοντες εἰς μή μουσουλμανικάς μειονότητας, ἔχουν ἴσον δικαίωμα νά συνιστοῦν, διευθύνουν καί ἐποπτεύουν, ἰδίαις δαπάναις, τοιαύτας σχολάς, καί ὅτι ἡ Τουρκία ἀναλαμβάνει τήν ὑποχρέωσιν ὅπως αἱ διατάξεις αὗται τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης ἀναγνωρισθοῦν ὡς θεμελιώδεις νόμοι τοῦ Τουρκικοῦ Κράτους καί ὅπως οὐδείς νόμος ἤ κανονισμός ἤ ἐπίσημός τις πρᾶξις διατελῶσιν ἐν ἀντιφάσει πρός τάς διατάξεις ταύτας ἤ κατισχύωσιν αὐτῶν. Ἐν τούτοις, αἱ ἐγχώριοι διατάξεις κατίσχυσαν αὐτῶν καί οὕτως αἱ πῦλαι τῆς Σχολῆς παραμένουν κεκλεισμέναι καί αὐτή σιωπῶσα. Καί ἔτσι μία Ὀρθόδοξος Θεολογική Σχολή ἐκλείσθη κατά τρόπον ἀνορθόδοξον!

Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἔκτοτε, διά τῶν προκατόχων ἡμῶν Πατριαρχῶν Ἀθηναγόρου καί Δημητρίου, ἰδιαιτέρως ὅμως, ἐπιτραπήτω ἡμῖν, ἐπί τῆς εἰκοσαετοῦς καί πλέον ταπεινῆς Πατριαρχικῆς διακονίας ἡμῶν, προέβαλλε πάντοτε πρός τάς Τουρκικάς ἀρχάς διά σειρᾶς Μνημονίων καί Πατριαρχικῶν Γραμμάτων, ἀλλά καί πρός πᾶσαν ἄλλην διεθνῆ κρατικήν ἤ μή ὀργάνωσιν, τό δίκαιον αἴτημα τῆς ἐπαναλειτουργίας τῆς Σχολῆς, ἐπιζητοῦν τήν ἐπανόρθωσιν τῆς ἀδικίας. Ἐλπίζεται πλέον ὅτι ἡ φιλόλαος Κυβέρνησις τῆς Τουρκίας, ὑπό τήν σθεναράν καί ρηξικέλευθον ἡγεσίαν τοῦ Πρωθυπουργοῦ αὐτῆς κ. Recep Tayyıp Erdoğan, μελετᾷ ὑπευθύνως καί θετικῶς τήν ἐπίλυσιν τοῦ ζητήματος, ἔχουσα ὑπ᾿ ὄψει τό διεθνῶς κατωχυρωμένον ἀτομικόν δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου, καί ἰδίως τῶν μειονοτήτων, νά διατηροῦν θρησκευτικά σχολεῖα διδάσκοντα τήν θρησκείαν αὐτῶν. Τό πρόβλημα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης εἶναι ἤδη ἀμέσως συνυφασμένον πρός τά γενικώτερα προβλήματά τῆς Μειονότητός μας ἐν Τουρκίᾳ, ἔνια τῶν ὁποίων ἐρρυθμίσθησαν ἤδη ὑπό τῆς Κυβερνήσεως, πρός τήν ὁποίαν καί ἀπό τῆς θέσεως ταύτης ἐκφράζομεν εὐχαριστίας.

Ἡ σημερινή ἡμέρα καί πανήγυρις, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, ἄς εἶναι προάγγελος τῆς πολυποθήτου ἐκείνης ἡμέρας, κατά τήν ὁποίαν αἱ πῦλαι τῆς παλαιφάτου ταύτης Σχολῆς, θά ἀνοίξουν πρός ὑποδοχήν οὐχί μόνον τοῦ νέου ἡγουμένου ἀλλά καί τῶν σπουδαστῶν, καί θά ἀγάλλωνται τά πνεύματα τοῦ Ἱεροῦ Φωτίου, τοῦ Πατριάρχου Γερμανοῦ τοῦ Δ´ καί τῆς μεγάλης χορείας τῶν Σχολαρχῶν, Καθηγητῶν καί ἀποφοίτων τῆς Σχολῆς, μέ τελευταίους τούς ἀειμνήστους Σχολάρχας Μητροπολίτας Νεοκαισαρείας Χρυσόστομον, Ἰκονίου Ἰάκωβον καί Σταυρουπόλεως Μάξιμον, τούς μακαριστούς Καθηγητάς Μητροπολίτην Μύρων καί εἶτα Ἐφέσου Χρυσόστομον, Μ. Οἰκονόμον Γεώργιον Ἀναστασιάδην, Ἰωάννην Παναγιωτίδην, Ἐμμανουήλ Φωτιάδην, Κωνσταντῖνον Καλλίνικον καί Ἀριστείδην Πασσαδαῖον καί τούς ἐπιζῶντας ἐξ αὐτῶν σεβαστούς διδασκάλους καί ἡμῶν Βασίλειον Ἀναγνωστόπουλον καί Βασίλειον Σταυρίδην, τούς διατηροῦντας διά τῆς συγγραφῆς καί προσφορᾶς των ἄσβεστον τήν φλόγα καί τό πνεῦμα τῆς Χάλκης.

Ναί! ἀναμένομεν τήν ἡμέραν αὐτήν, διότι, τόν Γολγοθᾶν, τόν κάθε Γολγοθᾶν, τό κάθε Πραιτώριον, τήν πᾶσαν ἀδικίαν ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάστασις. Τό Καθολικόν τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς ἀναμένει τάς προσευχάς τῶν σπουδαστῶν, τά βιβλία εἰς τήν Βιβλιοθήκην ἀναμένουν τάς χεῖρας, αἱ ὁποῖαι θά τά τοποθετήσουν ἐπί τῶν ἀναγνωστηρίων πρός ἀπορρόφησιν ἐξ αὐτῶν τῆς ἀποτεθησαυρισμένης Πατερικῆς καί θύραθεν γνώσεως. Αἱ αἴθουσαι διδασκαλίας ἀνυπομονοῦν νά ἀκούσουν καί πάλιν τήν φωνήν τῶν διδασκόντων καί τῶν ἀκροωμένων τάς ἀπορίας καί ἐρωτήσεις. Οἱ διάδρομοι διερωτῶνται διατί ἔπαυσαν νά ἠχοῦν ἐπ᾿ αὐτῶν τά βήματα τῶν νέων, τῶν δι᾿ αὐτῶν πορευομένων πρός τήν ἄνωθεν σοφίαν τήν πλήρη χάριτος καί ἀληθείας. Οἱ κῆποι προσφέρουν τήν ἀνθηφορίαν των, ἀλλ᾿ οὔτε νεανικαί οὔτε πρεσβυτικαί χεῖρες θωπεύουν τά πολύχρωμα καί εὐώδη ἄνθη. Καί ταῦτα πάντα ἄνευ ὀφέλους τινός διά τήν χώραν, διά τήν κοινωνίαν. Ἀντιθέτως! Καί ἡ μέν καί ἡ δέ βλάπτονται, ζημιοῦνται ἐκ τῆς ἀδίκου σιωπῆς. Ἐάν οἱ νόμοι ἡρμηνεύοντο μετά πλείονος εὐρύτητος πνεύματος, πόσον ὡραιοτέρα θά ἦτο ἡ ζωή τῶν ἀνθρώπων!

Ἡ ἀληθής φύσις τῆς Σχολῆς μας εἶναι ὅτι αὕτη εἶναι ἀληθής σ χ ο λ ή μυήσεως εἰς τόν πνευματικόν κόσμον τῆς ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, εἰς τόν τρόπον ἐνεργείας τῆς Θείας Χάριτος, εἰς τόν τρόπον προσευχῆς, εἰς τόν τρόπον καταπολεμήσεως τοῦ κακοῦ διά τοῦ ἀγαθοῦ, εἰς τόν τρόπον προσεγγίσεως Θεοῦ καί ἀνθρώπων ἐν ἀγάπῃ καί εἰρήνῃ καί ἀληθείᾳ. Οὐδείς ἔχει νά φοβηθῇ ἀπό τήν λειτουργίαν μιᾶς τοιαύτης Σ χ ο λ ῆ ς. Διότι ἐξ αὐτῆς ἐξήρχοντο ἄνθρωποι μεμυημένοι εἰς τήν Θείαν Ἀγάπην ἄνθρωποι ὡλοκληρωμένοι, ἀγαθοποιοί, εἰρηνοποιοί, φιλάνθρωποι, φιλοπρόοδοι, φίλεργοι, φιλομαθεῖς, φίλοι τοῦ Θεοῦ καί φίλοι τῶν ἀνθρώπων. Τό ἦθος καί τό ἐκκλησιαστικόν φρόνημα καί ἡ δημιουργική δραστηριότης τῶν ἀποφοίτων τῆς Σχολῆς ἡμῶν συνιστοῦν ἀξιόπιστον μαρτυρίαν περί τῶν ἀποτελεσμάτων τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ καί ἀμιγῶς πνευματικοῦ καί λειτουργικοῦ προγράμματός της.

Χαιρόμεθα σήμερον, πρός τούτοις, χαράν ἰδιαιτέραν, διότι ἐνθρονίζομεν εἰς τήν ἱστορικήν ἡγουμενικήν καθέδραν τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς τῆς Παναγίας Τριάδος τόν νεωστί διορισθέντα ὑπό τῆς περί ἡμᾶς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου ἡγούμενον αὐτῆς, Ἱερώτατον ἀδελφόν Μητροπολίτην Προύσης κύριον Ἐλπιδοφόρον, εἰς τόν ὁποῖον παραδίδομεν τήν εὐθύνην ἀλλά καί τό προνόμιον, τήν ὑποχρέωσιν ἀλλά καί τήν τιμήν, νά συνεχίσῃ κοσμῶν τήν ἱστορίαν καί τήν μαρτυρίαν τῆς Μονῆς καί εὐχόμεθα νά ἴδῃ ἐπί τῶν ἡμερῶν του, κατ' αὐτάς τάς ἀπαρχάς τῆς ἡγουμενίας του, ἐπαναλειτουργοῦσαν τήν Σχολήν, τρέφουσαν καί καταρτίζουσαν τά νοσσία αὐτῆς διά τοῦ οἰκουμενικοῦ πνεύματος καί τοῦ ἤθους τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ὁ ἅγιος ἀδελφός, ὁ νέος ἡγούμενος, ἔχει ὅλα τά προσόντα καί τά ἐφόδια διά νά ἐπιτύχῃ εἰς τήν ὑψηλήν ἀποστολήν του, νά ἐγκαινιάσῃ μίαν νέαν περίοδον εἰς τήν ζωήν καί τήν προσφοράν τῆς Μονῆς καί νά γράψῃ σελίδας δόξης. Δόξης ὄχι διά τόν ἑαυτόν σου, ἀδελφέ Ἅγιε Προύσης, οὔτε διά τόν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον, ἀλλά διά τήν Μονήν καί τήν Σχολήν μας, διά τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν, τήν Τροφόν τοῦ Γένους, δι' αὐτά τά ἱερώτατα πράγματα τά ὁποῖα ὀφείλομεν νά δοξάζωμεν καί νά τιμῶμεν, διότι αὐτά ὑπερετίμησαν ἡμᾶς τούς ταπεινούς διακόνους αὐτῶν. Συγχαίρομέν σοι, ἅγιε ἀδελφέ, καί δεόμεθα ὁμοῦ μετά τοῦ Σοφοῦ Σολομῶντος: “Θεέ Πατέρων καί Κύριε τοῦ ἐλέους[...], δός τῷ νέῳ ἡγουμένῳ τήν τῶν σῶν θρόνων πάρεδρον σοφίαν καί μή ἀποδοκιμάσῃς αὐτόν ἐκ παίδων σου" (πρβλ. Σοφ. Σολομ. θ΄ 1 κ.ἑξ.).

Θά ἦτο παράλειψις ἀπό μέρους τῆς ἡμετέρας Μετριότητος ἐάν δέν ἐλέγομεν καί τόν προσήκοντα λόγον εὐχαριστίας καί εὐαρεσκείας πρός τόν ἀπελθόντα Προηγούμενον ἅγιον Μοσχονησίων καί ἤδη Δέρκων κ. Ἀπόστολον διά τήν ἐπί σειράν ἐτῶν εὔορκον, πιστήν καί καρποφόρον διακονίαν αὐτοῦ ὑπό τήν ἱεράν ταύτην στέγην, τήν ὁποίαν παρέδωκεν ἀνακαινισμένην καί εὐπαρουσίαστον εἰς τόν ἄξιον διάδοχον αὐτοῦ.

Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί,

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Τό ἐξ ἡμῶν, ἐπαναλαμβάνομεν καί σήμερον καί πάντοτε καί πάλιν καί πολλάκις:

Δόξα τῷ Θεῷ, «ὅτι ἐχαρίσθη (ἡμῖν) τό ὑπέρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τό εἰς αὐτόν πιστεύειν, ἀλλά καί τό ὑπέρ αὐτοῦ πάσχειν,- τόν αὐτόν ἀγῶνα ἔχοντες, οἷον εἴδετε ἐν ἐμοί καί νῦν ἀκούετε ἐν ἐμοί” (Φιλιπ. α΄ 29).

Δόξα τῷ Θεῷ, διά τήν χαρισθεῖσαν ἡμῖν ἐκκλησιαστικήν διακονίαν διότι “ἔχομεν τόν θησαυρόν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολή τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καί μή ἐξ ἡμῶν” (Β´ Κορ. δ΄ 7-8).

Δόξα τῷ Θεῷ, διά τήν δωρηθεῖσαν ἡμῖν δωρεάν, τήν ὁποίαν ἀσκοῦμεν “ἐν παντί θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ' οὐκ ἀπολλύμενοι, πάντοτε τήν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καί ἡ ζωή τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ” (Β´ Κορ. δ΄ 8-10).

Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν!

Λόγος

τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Προύσης

κυρίου Ἐλπιδοφόρου

ἐπὶ τῇ ἐνθρονίσει ὡς Ἡγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καὶ Σταυροπηγιακῆς

Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης

(6 Φεβρουαρίου 2012)

«Φωστὴρ θεαυγέστατε

φωτὸς ἐπώνυμε ἅγιε

τὸ σκότος ἀπέλασον

λαμπηδόσι φωτὸς

αὐγάσας θείου»

Παναγιώτατε Δέσποτα,

Σεβασμιώτατε Πρόεδρε τῆς Ἐφορείας,

Ἐντιμότατε κ. Γενικὲ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,

Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Πανοσιολογιώτατοι,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί.

Τὴν ὡς ἄνω ὠδὴν ἐψάλαμε σήμερον εἰς τὸν ἑορτάζοντα Μέγαν ἐν πατρᾶσι καὶ κτίτορα τῆς καθ’ ἡμᾶς Πατριαρχικῆς καὶ Σταυροπηγιακῆς ταύτης Μονῆς, ἡ ὁποία τελεῖ λαμπρὰν πανήγυριν λαμπρυνομένην ἔτι περαιτέρω διὰ τῆς αὐτοπροσώπου παρουσίας καὶ χοροστασίας τῆς Ὑμετέρας Σεπτῆς Κορυφῆς, τοῦ ἐπαξίου διαδόχου αὐτοῦ εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν Θρόνον τῆς Βασιλίδος.

Ὁ τοῦ «φωτὸς ἐπώνυμος» ἅγιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καλεῖται ὑπὸ τοῦ ὑμνογράφου «φωστὴρ θεαυγέστατος», τοὐτέστιν οὐχὶ φορεὺς φωτὸς ἰδίου, ἀλλ’ αὐγάζων ἀκτίνας θείας, προερχομένας ἐκ τῆς μόνης πηγῆς τοῦ ἀληθοῦς φωτὸς τοῦ φωτίζοντος πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον. Δι’ ὃ καὶ δὲν ὠνομάσθη «φῶς», ἀλλὰ Φώτιος. Διότι εἷς καὶ μόνον ἐτόλμησε νὰ εἴπῃ περὶ ἑαυτοῦ ὅτι «ἐγὼ εἰμὶ τὸ φῶς», ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ εἰπών «γεννηθήτω φῶς καὶ ἐγένετο φῶς», ὁ Δημιουργὸς τοῦ παντός Θεός.

Φώτιος ὁ ἑορταζόμενος καὶ πανηγυριζόμενος Μέγας ἐν ἁγίοις Πατριάρχης καὶ ἀνεδείχθη φερώνυμος τοῦ φωτὸς διότι «ἤρθη πρὸς τὸ φῶς τὸ ἄδυτον» , ἐκ τοῦ ὁποίου ἀρυσθεὶς τὰς θείας ἐκλάμψεις, μετέδωσε καὶ εἰς ἡμᾶς πάντας διὰ τοῦ βίου καὶ τῶν ἔργων αὐτοῦ. Φωτισθεὶς ὁ ἴδιος, ἐφώτισε λαοὺς καθημένους ἐν σκότει καὶ ἐν σκιᾷ θανάτου∙ λαούς, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνον δὲν ἀφωμοιώθησαν πολιτισμικῶς καὶ γλωσσικῶς, ἀλλ’ ἐξετινάχθησαν διὰ τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ αὐτῶν εἰς ὕψη εὐσεβείας, εὐημερίας, καλλιτεχνικῆς ἐκφράσεως, μοναχικῆς ἀσκήσεως, θεολογικῆς ἐκφράσεως καὶ ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας.

Φωτιστὴς ὁ Μέγας Φώτιος καὶ ἔνθερμος μελετητὴς πάντων τῶν κατὰ τὴν ἐποχὴν αὐτοῦ σωζομένων συγγραμμάτων, διέσωσεν αὐτὰ μεταγράψας καὶ συνοψίσας εἰς τὴν περίφημον Βιβλιοθήκην αὐτοῦ.

Τὸ φῶς, λοιπόν, τοῦ Χριστοῦ ἀπελαύνει τὸ σκότος, ὅπως τὸ φυσικὸν φῶς ἐκχυνόμενον ἀποκαλύπτει εἰς τοὺς ὑγιεῖς ὀφθαλμοὺς ἁπάσας τὰς ἀποχρώσεις τοῦ θαύματος τῆς φυσικῆς δημιουργίας. Τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, ὅμως, δὲν εἶναι μόνον φῶς εὐσεβείας ὁδηγοῦν τοὺς ἀνθρώπους εἰς καλὰ ἔργα, εἰς τὸν παράδεισον τῆς αἰωνίας τρυφῆς καὶ τῆς ἀπολαύσεως τῶν θείων δωρεῶν. Τὸ φῶς Χριστοῦ εἶναι καὶ φῶς γνώσεως∙ γνώσεως παραγούσης πολιτισμόν, τέχνην, μουσικήν, ἀρχιτεκτονικήν∙ γνώσεως ἐξευγενιζούσης τὸν ἄνθρωπον καὶ ἐλαυνούσης τὰ σκότη τῆς ἀγριότητος, τοῦ μίσους καὶ τῆς ἀμαθείας. Διότι, ὡς συνεχίζει ὁ ὑμνωδός, «τὸ σκότος» ἀπελαύνεται «λαμπηδόσι φωτός... θείου», φωτός, δηλαδή, προερχομένου ἔξωθεν τῆς δημιουργίας, φωτὸς μὴ βαρυνομένου ἐκ τῆς φθορᾶς, φωτὸς ἀκτίστου, φωτὸς θείου.

Τοιαύτης περιωπῆς κτίτορα ἔχουσα σεμνύνεται ἡ Ἱερὰ αὕτη Μονὴ περιβεβλημένη, πρὸς τούτοις, τὴν ὑψηλοτέραν δυνατὴν διὰ μίαν Μονὴν τιμήν, αὐτὴν τῆς Πατριαρχικῆς καὶ Σταυροπηγιακῆς ἀξίας. Καὶ πανηγυρίζει σήμερον καὶ πάλιν τιμῶσα θεοπρεπῶς τὴν ἱερὰν αὐτοῦ μνήμην.

Τοιαύτης, λοιπόν, Μονῆς ἠξίωσεν ὁ Θεὸς τὴν ἐλαχιστότητά μου νὰ ὁρισθῶ Ἡγούμενος, προτάσει τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος καὶ ἀποφάσει τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου.

Περιττὸν νὰ εἴπω, Παναγιώτατε Δέσποτα, πόσον μικρός, ἐλάχιστος καὶ ἀνάξιος αἰσθάνομαι διὰ τὴν θέσιν ταύτην ἀναλογιζόμενος τοὺς προκατόχους μου ἐπιφανεῖς καὶ πολιοὺς Ἱεράρχας τοῦ Θρόνου, λογίους ἄνδρας καυχήματα τοῦ Γένους καὶ ἀδάμαντας τῆς Ἐκκλησίας, Σχολάρχας πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καὶ σοφίας τῆς θύραθεν καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς.

Περιδιαβαίνων τοὺς χώρους τῆς Μονῆς, ἀναδιφῶν εἰς τὴν σπανίαν Βιβλιοθήκην, προσευχόμενος ἐν τῷ Ναῷ, ἐνδιαιτώμενος εἰς τὴν τράπεζαν, παρατηρῶν τὰς εὐγενεῖς μορφὰς εἰς τοὺς πίνακας τῆς παρούσης αἰθούσης, αἰσθάνομαι βαρὺ τὸ φορτίον τῆς πολυτίμου καὶ παλαιφάτου κληρονομίας καὶ κάμπτονται τὰ γόνατα ἐκ τοῦ δέους τῆς εὐθύνης.

Θαρρῶν, ὅμως, εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ εἰς τὴν πατριαρχικὴν ἐπιείκειαν εὐχαρίστως ἔκλινα αὐχένα ὑπακοῆς καὶ ἀσπαζόμενος τὴν χαριτόβρυτον Ὑμῶν δεξιὰν χαίρων καὶ εὐγνωμόνως παρέλαβον ἐξ αὐτῆς τὴν ἡγουμενικὴν ράβδον, τὴν μεγάλην ταύτην τιμὴν δι’ ἕνα Ἱεράρχην τοῦ Θρόνου.

Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶμαι ὁ πρῶτος Ἡγούμενος μὴ ἀπόφοιτος τῆς ἐν ἀναγκαστικῇ σιωπῇ διατελούσης Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς, θητεύσας, ὅμως, ἐν τῇ Πατριαρχικῇ Αὐλῇ καὶ μαθητεύσας παρὰ τοὺς σεπτοὺς πόδας τοῦ σοφοῦ Πατρὸς καὶ Πατριάρχου μου, ὑπόσχομαι νὰ καταβάλω πᾶσαν ἀνθρωπίνως δυνατὴν προσπάθειαν νὰ φανῶ ἀντάξιος τῆς ἐμπιστοσύνης τῆς Ὑμετέρας Σεπτῆς Κορυφῆς, ἀντάξιος τῶν προσδοκιῶν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Γένους.

Εἶμαι εὐγνώμων, Παναγιώτατε Δέσποτα, διὰ τὴν τιμὴν τῆς ἀναθέσεως εἰς τὴν ἐλαχιστότητά μου τῆς Ἡγουμενείας τοῦ ἀδάμαντος τούτου τῶν Ἱερῶν Καθιδρυμάτων τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος κεῖται τόσον ἐγγὺς εἰς τὴν πατριαρχικὴν Ὑμῶν καρδίαν, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ εὐκαιρία καὶ περίπτωσις, καθ’ ἃς δὲν ἀναφέρεσθε μετὰ θέρμης καὶ νοσταλγίας εἴτε εἰς ἀναμνήσεις ἐκ τῆς μαθητείας Ὑμῶν ἐνταῦθα, εἴτε εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς ἐπαναλειτουργίας τῆς Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς. Ἐμπιστευόμενος τὴν εὐθύνην ἑνὸς τοιούτου Ἱεροῦ Καθιδρύματος, αἰσθάνομαι ὅτι μοῦ ἐμπιστεύεσθε τὴν καρδίαν Σας, τὴν μυχίαν ἐπιθυμίαν Σας νὰ ἴδητε τὴν Σχολὴν καὶ πάλιν λειτουργοῦσαν, καὶ τότε τὸ αἴσθημα τῆς εὐθύνης γίνεται βαρύτερον. Ἐπαναλαμβάνω τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι θὰ καταβάλλω πᾶσαν προσπάθειαν νὰ φανῶ ἀντάξιος τῆς τοιαύτης τιμῆς.

Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ παραλαμβάνω τὴν Μονὴν ἐκ τῶν τιμίων χειρῶν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γέροντος Δέρκων κ. Ἀποστόλου, τοῦ τιμίου τούτου καὶ ἀνιδιοτελοῦς ἐργάτου τοῦ ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος εἰργάσθη ἐν αὐτῇ μετ’ αὐταπαρνήσεως καὶ εὐσυνειδησίας καὶ δυσευρέτου σήμερον αἰσθήματος καθήκοντος ἐπὶ δεκαεξαετίαν ὅλην. Παραλαμβάνω, χάρις εἰς αὐτόν, τὴν Μονὴν ἀνακαινισμένην, ὠργανωμένην καὶ εὐρύθμως λειτουργοῦσαν, ὅθεν καὶ ἐκφράζω εἰς αὐτὸν τὰς εὐχαριστίας καὶ τὴν εὐγνωμοσύνην μου, βέβαιος ὢν ὅτι καὶ ἐκ τῆς νέας αὐτοῦ εὐθύνης τῆς Προεδρείας τῆς σεβαστῆς Ἐφορείας θὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ νουθετῇ καὶ συμβουλεύῃ τὴν ἐλαχιστότητά μου εἰς τὴν διοίκησιν αὐτῆς.

Εὐχαριστῶ δὲ πάντα τὰ μέλη τῆς σεβαστῆς Ἐφορείας διὰ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν ὑποστήριξιν τὴν ὁποίαν ἐπεδείξαντο ἅμα τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων μου τὸν παρελθόντα Σεπτέμβριον.

Εὐχαριστῶ πάντας ὑμᾶς, φίλους καὶ ἀδελφοὺς τοὺς ἐντεῦθεν καὶ μακρόθεν ἐλθόντας, οἱ ὁποῖοι διὰ τῆς παρουσίας σας τιμᾶτε τὴν ἐλαχιστότητά μου εἰς τὴν ἀνάληψιν τῆς νέας ταύτης ἐκκλησιαστικῆς διακονίας.

Παναγιώτατε Δέσποτα,

Εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς ὁμιλίας μου ἀνεφέρθην εἰς τὸν Ἱερὸν Φώτιον, τὸν τοῦ φωτὸς ἐπώνυμον ἅγιον, τό «τῶν ὀρθοδόξων ἔρεισμα καὶ καύχημα» , «τῶν πατέρων καλλονήν, Ἐώας τὸ θεῖον σέλας, τῆς ἐκκλησίας λαμπρότητα» , διότι ἐπὶ τοιούτου θεμελίου ἐκτίσθη ἡ Ἱερὰ κατὰ Χάλκην Θεολογικὴ Σχολή.

Ἡ Σχολὴ αὕτη καθ’ ὅλα τὰ ἔτη τῆς λειτουργίας αὐτῆς, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν φωτοσβεστικὴν κίνησιν τῶν κρατούντων, ἀπετέλεσε πηγὴν φωτός, πηγὴν γνώσεως, πηγὴν πολιτισμοῦ, ἀγγελτήριον εἰρήνης, ἐργαστήριον ἀγάπης, διδασκαλεῖον εὐσεβείας, φυτώριον στελεχῶν τῆς Ἐκκλησίας φωτεινῶν, ἐμφορουμένων ὑπὸ τὸ πνεῦμα τῆς οἰκουμενικότητος, φορέων τῆς ἱερᾶς παραδόσεως.

Ἡ ἐλαχιστότης μου εἶναι ὁ τρίτος Ἡγούμενος, ὁ ὁποῖος ἐνθρονίζεται ἐπὶ τῆς εὐκλεοῦς Πατριαρχείας Σας, μὴ διοριζόμενος ταυτοχρόνως καὶ ὡς Σχολάρχης. Ἐκφράζων ἅπασαν τὴν φιλέορτον ὁμήγυριν εὔχομαι ὅπως ἡ Ὑμετέρα Παναγιότης, «ὁ τῆς εἰρήνης φίλος καὶ τῆς ἀγάπης ἐργάτης» πρεσβείαις τοῦ τοῦ φωτὸς ἐπωνύμου ἐν ἁγίοις Προκατόχου Αὐτῆς, τοῦ ἀπελαύνοντος τὸ σκότος αὐγάσας λαμπηδόσι θείου φωτὸς καὶ θείᾳ χάριτι τοῦ Παρακλήτου τοῦ «ὀξέως τὴν λύτρωσιν δίδοντος» , ἀξιωθῇ - καὶ δὴ συντόμως - ὅπως ἀνάψῃ τὴν λαμπάδα ταύτην τῆς ἱερᾶς ἐπιστήμης καὶ ἐγκαινιάσῃ τὴν ἐπαναλειτουργίαν τῆς Ἱερᾶς κατὰ Χάλκην περιπύστου Θεολογικῆς Σχολῆς.

Γένοιτο.

Ο Μητροπολίτης Προύσης δέχεται τις ευχές του Εκπροσώπου των Μειονοτήτων Λάκη Βίγκα

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης με τους σπουδαστές της Εκκλησιαστικής Σχολής Χανίων

ΧΟΡΟΣΤΑΣΙΑ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΝΑΟ

2012-02-05T23:33:00.000+02:00

Του Νικολάου Μαγγίνα

Στην σημερινή Θ. Λειτουργία στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου (αρχή του Τριωδίου), χοροστάτησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Σεβαστείας Δημήτριος, του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου συμπροσευχομένου από του ιερού βήματος.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ "ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΥΦΩΝΟΣ

2012-02-05T16:21:00.000+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Την Τετάρτη 1η Φεβρουαρίου ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χοροστάτησε στην Θ. Λειτουργία που τελέστηκε στον Ι. Ναό Γενεθλίων της Θεοτόκου της Κοινότητος Βελιγραδίου, επί τη εορτή του Αγίου Μάρτυρος Τρύφωνος, προστάτου των κηπουρών.

Στο τέλος της Θ. Λειτουργίας ο Πατριάρχης ευλόγησε τα κόλλυβα προς τιμήν του Αγίου και εν συνεχεία ο Μ. Αρχιμανδρίτης Αθηναγόρας διάβασε τον λεγόμενον "εις κήπους, αμπελώνας και χωράφια" εξορκισμό του Αγίου Τρύφωνος.

Ακολούθησε δεξίωση στην Κοινοτική Αίθουσα κατά την οποία μίλησαν ο Επόπτης της Περιφέρειας Υψωμαθείων Μητροπολίτης Μύρων Χρυσόστομος και ο Πατριάρχης.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ "ΝΗΣΙΩΤΕΣ" ΤΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΑΜΙ ΣΟΛΜΑΖ

2012-02-02T23:36:00.002+02:00

φωτογραφίες: Ν. Μαγγίνας
Με τη συνεργασία του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη και του Μουσείου των Πριγκηποννήσων στις 25 Ιανουαρίου στο Σισμανόγλειο Μέγαρο του Γενικού Προξενείου της Ελλάδος στην Πόλη, εγκαινιάστηκε η έκθεση φωτογραφίας "Νησιώτες" του δημοσιογράφου και φωτογράφου Σαμί Σολμάζ.

«Οι νησιώτες είναι μαζί! Δεν γνωρίζουν τις διαφορές μεταξύ γλωσσών, θρησκειών, δογμάτων ή φυλών. Σαν να έχουν επιβιβαστεί στην ίδια βάρκα πάνε μαζί για ψάρεμα, στις πυρκαγιές, στους γάμους ή για να πιούν ... Εφόσον η ηπειρωτική χώρα δεν ανακατευτεί, θα ζουν εδώ ακόμα για αιώνες, στα νησιά ...», σημειώνει ο Σολμάζ, ο οποίος μοιράζεται με το φιλότεχνο κοινό τις φωτογραφίες του για τους ανθρώπους των Πριγκηποννήσων, οι οποίοι ζουν σε ένα τόπο πλημμυρισμένο με αποτυπώματα του παρελθόντος.

Οι διαφορές γλώσσας, θρησκείας και φυλής, διακρίνονται πιο έντονα στα Πριγκηπόννησα από οπουδήποτε αλλού στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης. Ο Σαμί Σολμάζ δεν επικεντρώνεται σε αυτές αλλά φωτογραφίζει τις ιδιαίτερες στιγμές των ανθρώπων τις οποίες περνούν μαζί και ειρηνικά. Ο συγγραφέας Άρης Τσοκώνας έγραψε για τις φωτογραφίες της έκθεσης ότι «είναι οι ιστορίες της ζωής αυτών των ανθρώπων, που ριζωμένοι στο χώμα της πατρίδας τους, όπως τα μοβ καραμπάσια, σημάδεψαν τα Νησιά».

Τα εγκαίνια της έκθεσης τίμησε με την παρουσία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Οικοδεσπότης ο Γενικός Πρόξενος Νίκος Ματθιουδάκης. Παρέστησαν παράγοντες και μέλη της Ομογένειας, αλλά και πολλοί Τούρκοι.

Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΣΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

2012-01-31T16:54:00.007+02:00

Επιμέλεια-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Ἐν μέσῳ ἱκανοῦ ἐκκλησιάσματος καί τῶν ἐλλογίμων ἐκπροσώπων τοῦ ὁμογενοῦς ἐκπαιδευτικοῦ κόσμου, ἑωρτάσθη ἐν τοῖς Πατριαρχείοις ἡ ἐκ παλαιοῦ καθιερωμένη ἑορτή τῶν Γραμμάτων, ἐπί τῇ ἱερᾷ μνήμῃ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.
Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς ἑορτῆς, τήν Δευτέραν, 30ήν Ἰανουαρίου, ἐν συγχοροστασίᾳ μετά τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Γέροντος Νικαίας κ. Κωνσταντίνου, Γέροντος Δέρκων κ. Ἀποστόλου, Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανοῦ, Σεβαστείας κ. Δημητρίου, Μύρων κ. Χρυσοστόμου, Σασίμων κ. Γενναδίου, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στεφάνου καί Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου.

Τόν Θεῖον Λόγον ἐκήρυξεν ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης κ. Ναθαναήλ, Ἡγούμενος τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱ. Μονῆς Ἰβήρων.

Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οἱ Ἐντιμ. κ. κ. Νικόλαος Ματθιουδάκης, Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει, καί Κωνσταντῖνος Ζῆκος, Πρόεδρος τοῦ Ἐθνικοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ τῆς Ἑλλάδος, μετά τῆς μητρός αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Ἄννης, Ἄρχοντες Ὀφφικιάλοι τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας, ἡ Ἐφορεία μετά τῆς Λυκειάρχου, Καθηγητῶν καί μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, αἱ Ἐφορεῖαι τῶν λοιπῶν Λυκείων, μετά Λυκειαρχῶν, Καθηγητῶν καί μαθητῶν αὐτῶν, Διευθυνταί μετά Διδασκάλων καί μαθητῶν τῶν Σχολῶν τῆς Πρωτοβαθμίου ἐκπαιδεύσεως τῆς Ὁμογενείας ἡμῶν, ὡς καί προσκυνηταί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ.

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ Πατριάρχης ἐτέλεσε τό εἰθισμένον Τρισάγιον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν μακαρίων καί ἀειμνήστων Ἱδρυτῶν, Εὐεργετῶν, Ἐφόρων, Σχολαρχῶν, Καθηγητῶν, Διδασκάλων, Ἐπιμελητῶν καί μαθητῶν τῆς Π. Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, εἰς τό τέλος τοῦ ὁποίου Οὗτος ηὐλόγησε τά ὑπό μαθητῶν τῆς Σχολῆς προσαχθέντα κόλλυβα.
Ἐπηκολούθησεν ἡ ἐπίσημος δεξίωσις ἐν τῇ Αἰθούσῃ τοῦ Θρόνου τῶν Πατριαρχείων, καθ’ἥν ὡμίλησαν ὁ Ἐντιμολ. κ. Στέφανος Μπαϊράμογλου, Ἄρχων Καστρίνσιος τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας καί Πρόεδρος τῆς Ἐφορείας τῆς Π. Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, καί ὁ Πατριάρχης.

ΟΜΙΛΙΑ

ΤΗΣ Α.Θ.ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

(30 Ἰανουαρίου 2012)

"Πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καί τῆς ἄλλης ἀρετῆς, πανουργία οὐ σοφία φαίνεται". (Πλάτων)

Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί,

Ἐντιμότατε κύριε Γενικέ Πρόξενε,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,

Ἐλλογιμώτατοι ἐκπαιδευτικοί,

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἡ σημερινή ἑορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν δίδει εἰς ἡμᾶς τήν εὐκαιρίαν καί τήν χαράν νά συγκεντρωθῶμεν, διά νά τιμήσωμεν τήν ἱεράν αὐτῶν μνήμην καί τήν ἀνεκτίμητον συμβολήν των εἰς τήν παιδείαν καί τόν πολιτισμόν μας, ταὐτοχρόνως δέ νά συλλάβωμεν τά πολλαπλᾶ μηνύματα τά ὁποῖα οὗτοι ἀποστέλλουν εἰς τόν ἄνθρωπον ἑκάστης ἐποχῆς, ἰδίως εἰς τήν ἐκπαιδευτικήν κοινότητα, πρός τούς διδάσκοντας καί τούς διδασκομένους.

Ἡ ἑορτή αὕτη εἶναι ἑορτή τῶν γραμμάτων καί τῆς παιδείας. Ἑορτή πασῶν τῶν βαθμίδων ἐκπαιδεύσεως. Συγχρόνως ὅμως εἶναι καί μία ἰδιαιτέρα ἡμέρα διά τήν Πόλιν μας, διότι οἱ δύο ἐκ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, τμῆμα τῶν ἱερῶν λειψάνων τῶν ὁποίων θησαυρίζεται εἰς τόν Πάνσεπτον Πατριαρχικόν Ναόν, ὑπῆρξαν Ἀρχιεπίσκοποί της καί ἐποίμαναν τόν λαόν αὐτῆς.

Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι εἶναι οἱ αἰώνιοι καί ἀθάνατοι οἰκουμενικοί διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἐδίδαξαν μέ τόν ἅγιον βίον των, μέ τό ἀνυπέρβλητον παράδειγμά των, μέ τά σοφά των συγγράμματα.

Τό μέγα μήνυμα, τό ὁποῖον ἀποστέλλουν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι σήμερον εἶναι ἡ ἐπιστροφή εἰς μίαν παιδείαν καί ἐκπαίδευσιν χριστοκεντρικήν. Δυστυχῶς, εἰς τάς ἡμέρας μας βλέπομεν τήν ἀνθρωπότητα νά προοδεύῃ ὅσον ποτέ εἰς τάς γνώσεις καί εἰς τήν ἐπιστήμην, νά ἀντιμετωπίζῃ ὅμως ὄχι μόνον τά αὐτά προβλήματα πρός ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἀντιμετώπιζεν εἰς τό παρελθόν, ἴσως καί εἰς μείζονα βαθμόν, ἀλλά νά ἔχῃ προκαλέσει καί νέα σοβαρώτερα. Μάλιστα, ἡ ἐπιστήμη ἔχει σήμερον ἀπελευθερώσει δυνάμεις τῆς φύσεως αἱ ὁποῖαι ἠμποροῦν νά φέρουν τήν ὁλοκληρωτικήν καταστροφήν τῆς γῆς. Τοῦτο, δυστυχῶς, συμβαίνει διότι ἡ παιδεία μας δέν εἶναι χριστοκεντρική, ὅπως ἦτο ἡ παιδεία τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ἀλλά ἀνθρωποκεντρική. Ὅταν ὅμως φεύγῃ ὁ Χριστός καί εἰς τήν θέσιν Του εἰσέρχεται ὁ ἄνθρωπος, ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος ζῇ τήν κόλασιν τοῦ ἑαυτοῦ του. Ὅπως γράφει ὁ μέγας Ρῶσσος λογοτέχνης Φιοντόρ Ντοστογιέβσκι εἰς τό βαθυστόχαστον διήγημά του «Τό ὄνειρον ἑνός ἀστείου ἀνθρώπου», «ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἔγιναν κακοί, ἤρχισαν νά ὁμιλοῦν διά τήν ἀδελφοσύνην καί τόν οὑμανισμόν, καί κατέλαβον τάς ἰδέας αὐτάς. Ὅταν ἤρχισαν νά πράττουν ἐγκλήματα, τότε ἐφεῦρον τήν δικαιοσύνην». Στόχος τῆς παιδείαςδέν θά πρέπει λοιπόν νά εἶναι ἡ δημιουργία θεωρητικοῦ ὑποβάθρου ἐπί τοῦ ὁποίου θά στηριχθοῦν αἱ κοινωνικαί συμβάσεις καὶ θά δομηθοῦν μηχανισμοὶ ἀμβλύνσεως τοῦ ἐνδιαθέτου εἰς τόν ἄνθρωπον αὐτοελέγχου καί τῆς ὅποιας συνειδήσεως καἰ αὐτοσυνειδησίας του. Κύριος σκοπός τῆς παιδείας θά πρέπει νά εἶναι ἡ ἀπόκτησις γνώσεως ἡ ὁποία θά ἀποσκοπῇ εἰς τήν κοινωνικήν εὐποιΐαν, εἰς τήν ἀνάπτυξιν σταθερῶν ἀρχῶν κοινωνικῆς συμβιώσεως καί προόδου, εἰς τήν καλλιέργειαν τοῦ ἀγαθοῦ, εἰς τήν συναντίληψιν τοῦ συνανθρώπου, ἰδίᾳ τοῦ ἀσθενοῦς καί τοῦ πάσχοντος. Ἡ ἀληθής παιδεία θά πρέπει νά μετατρέπῃ τήν διδασκομένην θεωρίαν εἰς πρᾶξιν, πρᾶξιν ἀγαθήν, ὡς ἦτο ἡ περίπτωσις τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖοι ἐχρησιμοποίησαν τήν ἐπιστήμην καί τήν γνῶσιν διά τήν καλλιέργειαν τῆς ἀρετῆς. Ἡ ἀληθής παιδεία θά πρέπει νά καλλιεργῇ τήν διάκρισιν, νά συντελῇ εἰς τήν ὁμοίωσιν τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεόν, εἰς τήν συνάντησιν μέ τόν Χριστόν.

Δυστυχῶς ἡ παιδεία μας σήμερον δέν ἀσχολεῖται μέ τήν καλλιέργειαν τῆς ψυχῆς τοῦ παιδίου, ἡ ὁποία ἦτο τό πρῶτον μέλημα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ἀλλά ἔχει στραφῆ, κυρίως, εἰς τήν στεῖραν ἐγκεφαλικήν γνῶσιν. Ὅπως εὐστόχως ἔχει λεχθῆ, οὐδέποτε ὑπῆρχον εἰς τόν κόσμον τόσοι ἐγγράμματοι ἄνθρωποι μέ τόσας πολλάς γνώσεις εἰς πᾶν πεδίον τοῦ ἐπιστητοῦ καί συγχρόνως τοιαύτη πνευματική πενία. Οἱ νέοι σήμερον κατέχουν πλεῖστα πτυχία καί διπλώματα, ἀλλά μετά δυσκολίας δυνάμεθα νά εὕρωμεν γνησίους πνευματικούς ἀνθρώπους. Ἡ παιδεία μας ἐσφαλμένως ἐπιζητεῖ πρωτίστως νά θεραπεύσῃ τάς ἀνάγκας τοῦ κράτους, τῆς οἰκονομίας, τῶν ἐπιχειρήσεων, καί ὄχι τάς ἀνάγκας τῆς ἀνησύχου νεανικῆς ψυχῆς. Ἡ πραγματική ὅμως παιδεία προσφέρει κατ' οὐσίαν πνευματικήν καί ὄχι μόνον τεχνικήν μόρφωσιν. Κάθε κοινωνία ἡ ὁποία θέλει νά προκόψῃ ἀληθῶς, ἔχει πρωτίστως ἀνάγκην ἀρετῆς καί κατόπιν ἐπιστημονικῶν γνώσεων. Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι δέν εἶχον μόνον κοσμικήν σοφίαν, ἀλλά κυρίως χάριν Θεοῦ. Οὕτως ἀνεδείχθησαν σοφοί διδάσκαλοι καί πνευματικοί ὁδηγοί ἀναριθμήτων ἀνθρώπων, ἀπό τῆς ἐποχῆς των μέχρι σήμερον.

Διό καί ὁ λόγος τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν ὁμοιάζει πρός τήν ἀθόρυβον ποτιστικήν βροχήν, ἡ ὁποία ἀναζωογονεῖ, γονιμοποιεῖ, μεταβάλλει τήν διψασμένην καί ξηράν γῆν εἰς φιλόστοργον – καρποφόρον μητέρα. Ἔχει τήν χάριν νά μαλακώνῃ καί τάς πλέον σκληράς καρδίας. Πολλούς ὁδηγεῖ εἰς ἀληθινήν μετάνοιαν καί εἰς τήν ἀρετήν. «Ἡ παιδεία», λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, «εἶναι μέγιστον ἀγαθόν διά τόν ἄνθρωπον, εἶναι μετάληψις ἁγιότητος». Ὁ ἴδιος ἅγιος ἀπηύθυνε πρό 1600 περίπου ἐτῶν τάς ἑξῆς παραινέσεις πρός τούς γονεῖς ἐν σχέσει πρός τήν παιδείαν τῶν τέκνων των: «Ἄσκησον τήν ψυχήν τοῦ παιδίου πρῶτον, καί κατόπιν θά ἀκολουθήσουν καί τά ὑπόλοιπα. Ὅταν ἡ ψυχή τοῦ παιδίου δέν εἶναι ἐνάρετος, οὐδόλως ὠφελοῦν αὐτό τά χρήματα. Καί ὅταν εἶναι, οὐδόλως βλάπτει αὐτό ἡ πτωχεία. Θέλεις νά ἀφήσῃς αὐτό πλούσιον; Δίδασκε εἰς αὐτό νά εἶναι καλός ἄνθρωπος ... Διότι πλούσιος δέν εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνάγκην πολλῶν χρημάτων καί ὁ ὁποῖος περιβάλλεται ὑπό πολλῶν ἀγαθῶν, ἀλλά ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος οὐδενός ἔχει ἀνάγκην». Πόσον, πράγματι, ἐπίκαιροι οἱ λόγοι τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου σήμερον, εἰς τήν ἐποχήν τοῦ ὑλικοῦ εὐδαιμονισμοῦ, τοῦ ὑπερκαταναλωτισμοῦ, τῆς ἀνίσου κατανομῆς τῶν ἀγαθῶν εἰς ἐπίπεδον τοπικῶν κοινωνιῶν ἀλλά καί τῆς παγκοσμίου κοινότητος, εἰς τήν ἐποχήν κατά τήν ὁποίαν περιτράνως διαπιστοῦται ὅτι ἡ ὑλική ἐπάρκεια μεγενθύνει τό ψυχικόν κενόν τῶν ἀνθρώπων, ἡ δέ πενία, ἡ ὁποία ἀπειλητικῶς κρούει τήν θύραν ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων τοῦ "πολιτισμένου" κόσμου, ὁδηγεῖ αὐτούς εἰς τήν ἀπογοήτευσιν καί τήν ἀπόγνωσιν, διότι δέν ἐθεμελίωσαν τήν ζωήν των εἰς ἀληθεῖς ἀρχάς ἀλλά εἰς προσδοκίας φρούδας, διότι δέν ἀνεζήτησαν τούς οὐρανίους θησαυρούς ἀλλά τούς ἐπιγείους, τούς ὁποίους σής καί βρῶσις ἀφανίζει. Καί, διά νά εἴμεθα περισσότερον ἐπίκαιροι, διότι ἐλησμόνησαν τούς λόγους τῆς Σοφίας Σειράχ: "Μνήσθητι καιρόν λιμοῦ ἐν καιρῷ πλησμονῆς, πτωχείαν καί ἔνδειαν ἐν ἡμέραις πλούτου".

Δέν πρέπει ὅμως νά λησμονῶμεν ὅτι εἰς τά πρόσωπα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν συνεζεύχθη ἁρμονικῶς ἡ παιδεία, ἡ μόρφωσις καί ἡ ἑλληνική φιλοσοφική κατάρτισις, μέ τήν χριστιανικήν ἀλήθειαν. Ἦσαν σοφοί κατά κόσμον καί σοφοί κατά Θεόν. Διά τοῦτο καί ἡ ἑορτή των κατέληξεν ἑορτή τῆς ἑλληνοχριστιανικῆς παιδείας, τήν ὁποίαν οἱ Τρεῖς Οἰκουμενικοί αὐτοί Διδάσκαλοι ἔθεσαν εἰς τάς ὀρθάς αὐτῆς βάσεις. Ὁ Μ. Βασίλειος θεωρεῖ τήν κλασσικήν παιδείαν χρήσιμον διά τήν εἴσοδον εἰς τήν ἀληθινήν σοφίαν τοῦ εὐαγγελίου μέ τόν γνωστόν περίφημον λόγον αὐτοῦ πρός τούς νέους. Αὐτήν τήν παιδείαν καί τήν γλῶσσαν θά πρέπει νά ἀγωνισθοῦν οἱ σημερινοί νέοι μας νά κατακτήσουν κατά τό διάστημα τῶν σπουδῶν των, ὥστε νά διατηρήσουν τήν πνευματικήν των ταυτότητα καί τήν πολύτιμον κληρονομίαν τοῦ γένους μας. Ἡ ὅσον τόν δυνατόν τελειοτέρα ἐκμάθησις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης καί ἡ σπουδή τῶν ἑλληνικῶν κειμένων θά εἶναι δι' αὐτούς ἕνα ὄργανον ὄχι ἁπλῶς χρησιμώτατον, ἀλλά ἀπαραίτητον, μέ τό ὁποῖον θά ὁδηγηθοῦν εἰς τήν ἀληθινήν γνῶσιν καί σοφίαν, ὅπως ὡδηγήθησαν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι.

Διά τοῦτο οἱ προπάτορες ἡμῶν ἵδρυσαν καί συνετήρουν μέ πλείστας θυσίας καί κόπους τά περίφημα ἐκπαιδευτήρια τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τό ἐπίπεδον τῶν ὁποίων ἦτο τόσον ὑψηλόν καί ἀσυναγώνιστον, ὥστε νά μή εἶναι δυνατόν νά ξεπερασθῇ ἀκόμη καί σήμερον: Πατριαρχική Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή, Ἰωακείμειον Παρθεναγωγεῖον, Ζάππειον Παρθεναγωγεῖον, Κεντρικόν Παρθεναγωγεῖον, Ζωγράφειον, Ἱερά Θεολογική Σχολή Χάλκης. Αὐτά καί πολλά ἄλλα ἐκπαιδευτήρια διετήρησαν ἐπί μακράν σειράν ἐτῶν τό Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον καί ἡ περί αὐτό Ὁμογένεια, ὑποβαλλόμενα εἰς μυρίους ἀγῶνας καί μερίμνας, προκειμένου ἡ λαμπάς τήν ὁποίαν ἤναψαν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι πρό τοσούτων αἰώνων νά μένῃ ἄσβεστος καί νά φωτίζῃ τήν οἰκουμένην. Τούς κόπους αὐτούς συνεχίζει καί σήμερον νά καταβάλλῃ τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον διά τήν παιδείαν καί τήν ἀγωγήν τῶν νέων τέκνων αὐτοῦ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς, διά τῆς ἐπιδείξεως μερίμνης διά τήν ἵδρυσιν καί λειτουργίαν μορφωτικῶν καθιδρυμάτων πάσης ἐκπαιδευτικῆς βαθμίδος, ἀπό τῆς στοιχειώδους μέχρι τῆς πανεπιστημιακῆς, εἰς ὅλην τήν ἔκτασιν τῆς δικαιοδοσίας αὐτοῦ.

Ἡ ἐφετεινή ἑορτή τῶν Γραμμάτων ἑορτάζεται ἐν τῷ Ἱερῷ ἡμῶν Κέντρῳ ὑπό ἐλπιδοφόρους καί εὐοιώνους ἀκτῖνας φωτός διά τό μέλλον τῆς περί αὐτό Ὁμογενείας, καθώς ἀξιούμεθα νά ζήσωμεν τό γεγονός τῆς ἐπαναλειτουργίας, μετά ἥμισυ σχεδόν αἰῶνος, Ρωμαίηκου σχολείου ἐν τῇ ἰδιαιτέρᾳ ἡμῶν πατρίδι, ἐν Ἴμβρῳ, τό ὁποῖον θά ἀποτελέσῃ φάρον παιδείας διά τούς Ἰμβρίους νεοσσούς καί πόλον ἕλξεως διά τούς γονεῖς αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι θά θελήσουν νά ἐπανακάμψουν εἰς τήν πατρίδα των καί νά ἀναθρέψουν τά τέκνα των εἰς τάς πατρογονικάς των ἑστίας, εἰς τάς ἁλικτύπους φρυγανώδεις ἀκρωρείας ὑπό τόν λαμπερόν αὐτῆς οὐρανόν, τόν ἀποπνέοντα τήν αἰγαιοπελαγίτικην εὐωδίαν.

Ἐν κατακλεῖδι, ἐπιθυμοῦμεν νά στρέψωμεν τόν λόγον καί εἰς τούς ἐλλογίμους καί ἀγαπητούς ἐκπαιδευτικούς καί νά ἀναφέρωμεν ὅτι σήμερον, περισσότερον ἀπό ποτέ ἄλλοτε, ἔχομεν ἀνάγκην ἀπό πρότυπα ὡς οἱ ἑορταζόμενοι Τρεῖς Ἱεράρχαι. Διότι τό ἔμπρακτον παράδειγμα ἀξίζει ὅσον χίλιοι λόγοι. Ὅταν ὑπάρχουν αὐτά τά πρότυπα, ἕτοιμα νά δείξουν τόν Χριστόν καί τήν ἀληθῆ ἀρετήν εἰς τά παιδία, ὡς οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι ἔπραττον μέ τήν ζωήν των, τότε ἡ παιδεία ἡμῶν οὐδέν πλέον χρειάζεται. Εἶναι χαρακτηριστικόν τό παράδειγμα τῶν μαθητῶν τῆς ἐν Ἀθήναις Ριζαρείου Σχολῆς, οἱ ὁποῖοι εἶχον πρό ἑκατόν περίπουἐτῶν ἐνώπιόν των ἕν ἀληθές ὑπόδειγμα διδασκάλου, τόν γνωστόν εἰς πάντας ἡμᾶςἍγιον Νεκτάριον. Ἕνας μαθητής περιέγραφεν αὐτόν διά τῶν ἑξῆς λόγων, τούς ὁποίους καί παραθέτομεν διά νά κατανοήσωμε τί ἦσαν καί οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι διά τό ποίμνιόν των καί πῶς πρέπει νά εἶναι ὁ πραγματικός διδάσκαλος: «Τό πρόσωπόν του μέ ἑλκύει ὡς ὁ μαγνήτης. Ἀδύνατον πλέον νά τόν ἀποχωρισθῶ. Τό αὐτό ὁμολογοῦν πολυάριθμοι συμμαθηταί μου. Τί τό ἰδιάζον, τί τό ἀκτινοβολοῦν ἆραγε κρύβει εἰς τήν ἁπλῆν καί πλήρη ταπεινώσεως ἐμφάνισίν του; Τόν βλέπεις νά ζῇ ἐντός τοῦ κόσμου, νά ὑπάρχῃ, νά συνδιαλέγεται μέ τόν κόσμον καί ὅμως αἰσθάνεσαι ὅτι δέν εἶναι ἄνθρωπος τοῦ κόσμου, ὅτι δέν ἔχει οὐδεμίαν ἐπαφήν καί σχέσιν μέ τάς ἐπιδιώξεις, τάς προσδοκίας καί τά ὄνειρα τῶν συνήθων ἀτόμων ἅτινα μᾶς περιβάλλουν... Τό παράδειγμα οὐδέποτε ἐκπίπτει, οὐδέποτε ἀστοχεῖ...».

Ἔστω καί ἐάν ἔχουν περάσει ἐπάνω ἀπό χίλια ἑξακόσια χρόνια ἀπό τήν κοίμησίν των οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι εἶναι πάντοτε ζωντανοί καί παρόντες. Αὐτήν τήν ἀμεσότητα τῆς παρουσίας των ἀνάμεσά μας περιγράφει ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής τῆς Λειτουργικῆς Ἰωάννης Φουντούλης διά τῶν ἑξῆς: «Μπορεῖτε νά ἰδῆτε στούς βυζαντινούς μας ναούς νά εἰκονίζωνται οἱ τρεῖς ἱεράρχαι στήν κόγχη τοῦ ἁγίου βήματος, μέ τά εἱλητάρια τῆς Θείας Λειτουργίας στά χέρια, νά περιβάλλουν τό θυσιαστήριο σάν νά λειτουργοῦν ἀδιαλείπτως, ὄχι μόνο στό ὑπερουράνιο, ἀλλά καί στό ἐπίγειο θυσιαστήριο τοῦ Θεοῦ, μαζί μέ τούς ἱερεῖς πού τελοῦν τά μυστήρια σήμερα. Σάν νά παρακάθηνται μαζί μέ ἡμᾶς στήν ἰδία κοινή ἱερά τράπεζα καί νά μετέχουν τῆς ἰδίας πνευματικῆς τροφῆς.»

Ἄς ἔχωμεν, λοιπόν, τάς προσευχάς των καί ἄς ἀγωνισθῶμεν μέ ὅλην μας τήν καρδίαν νά μή διαψεύσωμεν τάς προσδοκίας, τάς ὁποίας ἔχουν αὐτοί ἀπό ἡμᾶς, τούς ἐκκλησιαστικούς ποιμένας, καί ἀπό σᾶς, τούς διδασκάλους καί τούς μαθητάς, ὥστε νά ἀξιωθῶμεν νά συναντήσωμεν αὐτούς καί εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν μέ ὅλους τούς ἁγίους, "σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις", οἱ ὁποῖοι εὐηρέστησαν τόν Θεόν. Ἀμήν.

ΝΕΟ ΑΡΧΟΝΤΑ ΧΕΙΡΟΘΕΤΗΣΕ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

2012-01-31T14:42:00.001+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Ένα νέο Άρχοντα χειροθέτησε την παραμονή της εορτής των Τριών Ιεραρχών στον Πατριαρχικό Ναό, μετά τον Eσπερινό, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Πρόκειται για τον Αντώνιο Τάκη, ομογενή αδελφό που ζει στην Κεντρική Αμερική και συγκεκριμένα στον Παναμά. Ο νέος Άρχων Πρωτονοτάριος, που διετέλεσε Πρέσβης του Παναμά στην Αθήνα, διαβεβαίωσε τον Πατριάρχη ότι θα διακονήσει με τον ίδιο ζήλο την Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία.

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ

ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ ΤΟΥ κ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΑΚΗ

ΕΙΣ ΑΡΧΟΝΤΑ ΠΡΩΤΟΝΟΤΑΡΙΟΝ

(Π. Πατριαρχικὸς Ναός, 29 Ἰανουαρίου 2012)

Ἐντιμολογιώτατε καὶ λίαν ἀγαπητὲ Ἄρχων κύριε Ἀντώνιε Τάκη,

Ἡ Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, παρακολουθοῦσα μετὰ μεγίστου ἐνδιαφέροντος τὴν πρόοδον τῶν ἀνὰ τὴν οἰκουμένην τέκνων αὐτῆς καὶ χαίρουσα ἐπ᾿ αὐτῇ, ἐπιβραβεύει σήμερον τὴν ἰδικήν σας τιμίαν προσφοράν, τόσον πρὸς τὴν τοπικὴν ὑμῶν, ἐν Παναμᾶ, Ἐκκλησίαν ὅσον καὶ πρὸς τὸ Ἱερὸν ἡμῶν Κέντρον, ἀπονέμουσα εἰς ὑμᾶς, ἰδίαις ἡμῶν Πατριαρχικαῖς χερσί, τὸ ὀφφίκιον τοῦ Ἄρχοντος Πρωτονοταρίου. Ὅθεν, συγκαταλέγεσθε, ὡς ἓν ἐπὶ πλέον ἐπίλεκτον μέλος τῆς ἐκλεκτῆς Ὁμογενείας τῆς Kεντρικῆς Ἀμερικῆς, εἰς τὴν χορείαν τῶν ὀφφικιάλων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τῶν μελῶν δηλονότι τῆς Ἐκκλησίας τὰ ὁποῖα «προΐστανται καλῶν ἔργων» (πρβλ. Τίτ. γ΄ 8).

Ἡ πρᾶξις αὕτη ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἐκδήλωσιν τιμῆς δι᾿ ὑμᾶς προσωπικῶς, συνιστᾷ ἐν γένει στάσιν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας ἔναντι τῶν παντοιοτρόπως ἐνισχυόντων αὐτὴν κατὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς ἄνωθεν ἀποστολῆς της, τόσον εἰς τὰς κατὰ τόπους Μητροπόλεις ὅσον καὶ εὐρύτερον. Διότι ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, ἐμπεπιστευμένη κανονικῶς «τὴν μέριμναν πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν», (πρβλ. Β΄ Κορ. ια΄ 28), ἰδιαιτέρως μάλιστα τῶν κατὰ τόπους Ἐπαρχιῶν αἱ ὁποῖαι εὑρίσκονται ὑπὸ τὴν ἄμεσον δικαιοδοσίαν αὐτῆς, προστατεύει αὐτὰς ὡς «ὄρνις τὰ νοσσία ἑαυτῆς ὑπὸ τὰς πτέρυγάς» της (Ματθ. κγ΄ 37), διὸ καὶ χρῄζει πολυτρόπου συμπαραστάσεως εἰς τὸ ἔργον αὐτῆς, ἄνευ τῆς ὁποίας δὲν δύναται νὰ ἀνταποκριθῇ ἐπαξίως εἰς τὰ ὑψηλά της καθήκοντα, δεδομένης μάλιστα τῆς σπάνεως τῶν ἰδίων πόρων, ἕνεκα τῆς ὁποίας ἐπωνομάσθη «Ἐκκλησία τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων».

Οὕτως ἡ συνδρομὴ τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς τέκνων αὐτῆς, ὡς ἀπευθυνομένη εἰς Αὐτὸν τὸν Κύριον καὶ ἐξασφαλίζουσα τὴν διὰ τῶν διακόνων Αὐτοῦ ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, μεγάλως ἐκτιμᾶται ὑπὸ πάντων, ἰδιαιτέρως δὲ ὑπὸ τῆς ἡμετέρας Μετριότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, οἱ ὁποῖοι ἀνελάβομεν, ἐλέῳ Θεοῦ, τὸν συντονισμὸν τῶν ἀνὰ τὴν οἰκουμένην ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων.

Μάλιστα, ἐφ' ὅσον ἡ Ἐκκλησία «σῶμα ἓν ἐστι καὶ μέλη ἔχει πολλά...» (Α΄ Κορ. ιβ΄ 12), καὶ ἐν τῷ Σώματι τούτῳ τοῦ Χριστοῦ «διαιρέσεις διακονιῶν εἰσιν» (Α΄ Κορ. ιβ΄ 5), ὁ καθεὶς ἀπὸ ἡμᾶς κατὰ τὸ ἴδιον χάρισμα καὶ τὰς προσωπικὰς δυνατότητας καλεῖται νὰ προσφέρῃ ὑπηρεσίας εἰς τὸ «γεώργιον τοῦ Θεοῦ», ἔνθα κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ἀγωνιζόμεθα ἀπὸ κοινοῦ τὸν καλὸν ἀγῶνα, κατὰ τὸν ὁποῖον τὸ λαϊκὸν στοιχεῖον, ἀνὰ τοὺς αἰῶνας, ὄχι μόνον οὐδόλως ὑστέρησεν, ἀλλὰ καὶ ἀνεδείχθη κινητήριος μοχλὸς διὰ τὴν πραγματοποίησιν πάσης φύσεως ἐκκλησιαστικῶν δραστηριοτήτων καὶ τὴν ἵδρυσιν καὶ λειτουργίαν κοινωφελῶν ἱδρυμάτων.

Εἰς ἀναγνώρισιν δὲ τῆς σπουδαιότητος τῆς τοιαύτης ἀρωγῆς, ἀπονέμονται εἰς τοὺς λαϊκοὺς οἱ ὁποῖοι διαπρέπουν εἰς τὸν τομέα τοῦτον, τὰ διάφορα ὀφφίκια, δηλαδὴ τίτλοι λειτουργημάτων, οἱ ὁποῖοι πάλαι ποτὲ ἀνταπεκρίνοντο εἰς συγκεκριμένας δικαιοδοσίας καὶ ἁρμοδιότητας, σήμερον δὲ ἀποτελοῦν ἔκφανσιν εὐαρεσκείας τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας πρὸς τοὺς ποικίλους εὐεργέτας αὐτῆς, οἱ ὁποῖοι καθίστανται δι᾿ αὐτῆς «Θεοῦ συνεργοί» (πρβλ. Α΄ Κορ. γ΄ 9).

Τοιοῦτος συνεργός, συναντιλήπτωρ καί συμπαραστάτης τῆς ἐν Κεντρικῇ Ἀμερικῇ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀνεδείχθητε καὶ ὑμεῖς, κύριε Τάκη, διὸ καὶ ἀπονέμομεν εἰς ὑμᾶς τὴν τιμὴν ταύτην τοῦ Ἄρχοντος ὀφφικιάλου εἰς ἀναγνώρισιν τῆς διακονίας ὑμῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς ἐνθάρρυνσιν πρὸς συνέχισιν αὐτῆς. Τοῦτο πράττομεν καὶ δι᾿ ἕνα ἄλλον λόγον: διότι ὡς Πρέσβυς τοῦ Παναμᾶ ἐν Ἑλλάδι ἐτιμήσατε τὸ Γένος ἡμῶν καὶ τὴν θρησκείαν αὐτοῦ καὶ ἀπεδείξατε ὁπόσον ὑψηλὸν κῦρος καὶ ἐκτίμησιν ἀπολαμβάνει ἡ ὁμογένεια εἰς τὴν εὐγενῆ Χώραν σας, ἀλλὰ καὶ εἰς πολλὰς ἄλλας χώρας, ὡς καλῶς γνωρίζομεν - καὶ καυχώμεθα δι᾿ αὐτὸ πατρικῶς ἐν Κυρίῳ.

Ἐκφράζοντες, λοιπόν, ἅπαξ ἔτι, κατὰ τὴν εὔσημον ταύτην ἡμέραν τὴν εὐχαριστίαν τῆς Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας καὶ τὸν δίκαιον ἔπαινον πρὸς πάντας τοὺς Κυρηναίους αὐτῆς, συγχαίρομεν ἐσᾶς καὶ ὅλους τοὺς οἰκογενεῖς σας, ἐπὶ τῇ προσγενομένῃ ὑμῖν τιμῇ καὶ εὐχόμεθα ὅπως τὸ παράδειγμά σας, λάμπον ὡς «φῶς ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων» (Ματθ. ε΄ 16), εὑρίσκῃ καὶ ἄλλους μιμητάς, συνεχίζοντας τὰς παραδόσεις τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν Γένους, τὸ ὁποῖον ἀείποτε εὑρίσκετο εἰς ἀγάπης καὶ προσφορᾶς ἀντίδοσιν μετὰ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ δὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Πατριαρχείου.

Ο νέος Άρχων, απευθύνομενος στον Οικουμενικό Πατριάρχη, τον ευχαρίστησε για την τιμή που το έγινε αναφέροντας ότι δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα ήταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ενώπιoν του Πατριάρχου, στον Πατριαρχικό Ναό, ενθυμούμενος τα παιδικά του χρόνια όπου ήταν ιερόπαις. Στη συνέχεια τόνισε:

«Παναγιώτατε, όπως είπατε χθες αυτή τη στιγμή παγκόσμια ζούμε δύσκολες στιγμές που πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι, να είμαστε πιο κοντά στην Εκκλησία και στη θρησκεία μας. Ήμουν για μερικά χρόνια Πρέσβης του Παναμά στην Αθήνα, τώρα θα είμαι Πρέσβης για όλη μου τη ζωή της Εκκλησίας μας εδώ στην Πόλη, του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Θέλω να σας πω ότι κρατάω αυτό το κερί που θα φωτίζει το δρόμο μου όπου και να πάω, στον Παναμά, στην Ελλάδα... Αλλά με αυτό το κερί θα δώσουμε ελπίδα στον κόσμο εκ μέρους σας και εκ μέρους της Εκκλησίας μας στην Κωνσταντινούπολη».

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΒΟΣΠΟΡΟ

2012-01-29T13:07:00.001+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Η ισχυρή χιονόπτωση που έντυσε στα λευκά πολλά σημεία της Πόλης, έδωσε την ευκαιρία στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, για μια μικρή ανάπαυλα. Έτσι ο Πατριάρχης θέλοντας να χαρεί τη χιονισμένη φύση, που τόσο λατρεύει, μετέβη την Παρασκευή το απόγευμα με κληρικούς της Πατριαρχικής Αυλής στο κατάλευκο Άλσος του Εμιργκιάν στο Βόσπορο, το οποίο την άνοιξη στολίζουν χιλιάδες ποικιλόχρωμες τουλίπες (λαλέδες). Ο Πατριάρχης και η συνοδεία του έκαναν πεζοπορία επί μία ώρα στο χιονισμένο τοπίο. Επισφράγισμα της χειμωνιάτικης αυτής απόλαυσης ήταν ένα ζεστό ρόφημα σ’ ένα από τα κιόσκια-εστιατόρια στο χώρο αυτό, παλαιά περίπτερα της οθωμανικής εποχής.

Στις σχολικές εκθέσεις του μαθητού Δημητρίου Αρχοντώνη, σημερινού Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, διαπιστώνει κανείς ότι από τα μαθητικά χρόνια ακόμη φαίνεται η αγάπη του αυτή πρός τη χιονισμένη φύση.

Παραθέτουμε ένα σχετικό απόσπασμα από μία έκθεση του Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ως μαθητού της Ε’ Γυμνασίου στη Σχολή της Χάλκης.

«Μα μήπως μόνον η φύση είναι στις χαρές της; Όχι. Και τα παιδιά βρίσκουν το χιόνι πολύ απολαυστικό και θαυμάσιο μέσο για την εξωτερίκευση της τάσης που έχουν προς το παιχνίδι. Γι’ αυτό, όταν χιονίση βλέπουμε τα παιδιά να ξεχύνωνται στους κήπους, στ’ ανοιχτά μέρη, ακόμη και στους δρόμους και ν’ αρχίζουν το χιονοπόλεμο... Όταν οι νιφάδες του χιονιού πέφτουν μ’ ένα γρήγορο ρυθμό, χοροπηδώντας στον αέρα, τα λιγοστά πουλιά που έμειναν πετούν στις στέγες και στα παράθυρα γυρεύοντας λίγα ψίχουλα ή λίγους σπόρους. Όλα είναι όμορφα, ελκυστικά και γραφικά, όταν η φύσι είναι χιονισμένη. Οι νιφάδες του χιονιού πέφτουν απαλά απαλά, η μια πάνω στην άλλη και στρώνουν ένα κάτασπρο χαλί για να περάση ο Γερο-Χειμώνας».

ΣΤΟ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΦΑΝΑΡΙ ΓΙΟΡΤΑΣΤΗΚΕ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

2012-01-27T23:43:00.001+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Στο χιονοσκέπαστο Φανάρι τελέστηκε σήμερα η γιορτή της Ανακομιδής του Λειψάνου του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως.

Κατά την Θ. Λειτουργία χοροστάτησε από το παραθρόνιο ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, λειτουργούντος του Μ. Εκκλησιάρχου Βενιαμίν μετά του Τριτεύοντος των Διακόνων Θεοδώρου.

Στον σολέα του Πατριαρχικού Ναού ετέθησαν προς προσκύνησιν υπό των πιστών τα λείψανα του μεγάλου ιεράρχου της Κωνσταντινουπόλεως, τα οποία, μαζί με τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, επέστρεψαν στην Πόλη από τη Ρώμη στις 27 Νοεμβρίου 2004, χάρις στις ενέργειες του διαδόχου των αγίων ιεραρχών σημερινού Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου.

Σύμφωνα με το τυπικό της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας τόσο κατά την εορτή της μνήμης του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου (13 Νοεμβρίου), όσο και κατά την εορτή της Ανακομιδής των ιερών του Λειψάνων (27 Ιανουαρίου) ο Πατριάρχης χοροστατεί από του παραθρονίου. Στον θρόνο του Πατριαρχικού Ναού τίθεται τιμητικώς η εικόνα του ιερού Χρυσοστόμου, ενώ ο Μ. Εκκλησιάρχης τοποθετεί δίπλα στην εικόνα και την ποιμαντορική ράβδο του αγίου. Οι ιερείς και οι διάκονοι που πρόκειται να λειτουργήσουν “λαμβάνουν καιρό” όχι από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, αλλά από την ιερά εικόνα του αγίου, ο οποίος παραμένει πάντοτε ζωντανός στη μνήμη της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.

Ο ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΥΡΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

2012-01-26T23:31:00.000+02:00

Ρεπορτάζ-φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

Τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο επισκέφθηκε σήμερα Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012, ο ευρωπαίος Συνήγορος του Πολίτη Νικηφόρος Διαμαντούρος στο Φανάρι. Ο κ. Διαμαντούρος εξήρε το έργο, τις πρωτοβουλίες και την προσφορά του Προκαθημένου της Ορθοδοξίας στο ευρωπαϊκό αλλά και το παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Ο ευρωπαίος Συνήγορος του Πολίτη βρίσκεται στη Κωνσταντινούπολη ύστερα από πρόσκληση του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Τουρκίας για να συμμετάσχει σε συνέδριο που θα μελετήσει την καθιέρωση και στην Τουρκία του θεσμού του "Tούρκου Συνηγόρου του Πολίτη".

Οι προσπάθειες για την υιοθέτηση του συγκεκριμένου θεσμού στην Τουρκία έχουν ξεκινήσει από το 1997 και όλα δείχνουν πως θα καρποφορήσουν με την ευκαιρία της αναθεώρησης του Συντάγματος.

Ο κ. Διαμαντούρος επισκέφθηκε για πέμπτη φορά με την ιδιότητα του Ευρωπαίου Συνηγόρου του Πολίτη την Τουρκία με σκοπό να συμβάλει στην καθιέρωση του θεσμού στη χώρα. Στην Ελλάδα ο θεσμός αυτός ξεκίνησε από το 1998.

Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΧΟΡΟΣΤΑΤΟΥΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

2012-01-25T23:18:00.000+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος σήμερα το πρωί χοροστάτησε στη Θ. Λειτουργία που τελέστηκε στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, επί τη μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως.

Λειτούργησε ο Μ. Ιεροκήρυξ Αρχιμανδρίτης Βησσαρίων με τον Πατριαρχικό Διάκονο Νήφωνα.

Οι πιστοί προσκύνησαν τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου, τα οποία είχαν τεθεί στο μέσον του Πατριαρχικού Ναού, κατά την καθιερωμένη τάξη.

Μεταξύ των πιστών που κοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων και ο μικρός Γρηγόρης από την Αλεξανδρούπολη, ο οποίος δέχθηκε την πατρική στοργή και τις ευχές του Πατριάρχου για την γιορτή του, όπως μαρτυρούν οι σχετικές φωτογραφίες που δημοσιεύουμε.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

2012-01-24T23:34:00.000+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χοροστάτησε απόψε στον Εσπερινό της εορτής του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, στον Πατριαρχικό Ναό στο Φανάρι.

Στον σολέα του Πατριαρχικού Ναού ετέθησαν προς προσκύνησιν από τους πιστούς τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, τα οποία, μαζί με τα λείψανα του επίσης Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, επεστράφησαν στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως από την Ρώμη στις 27 Νοεμβρίου 2004. Ήταν μια απόφαση του αειμνήστου Πάπα Ιωάννη - Παύλου Β', μετά από σχετικό αίτημα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και τα ιερά λείψανα εκόμισε από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη ο διάδοχος των δύο Αγίων Ιεραρχών, ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΧΗΘΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΙΜΕΝΑΡΧΗ

2012-01-23T22:43:00.001+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Τον Σεβ. Μητροπολίτη Γέροντα Χαλκηδόνος Αθανάσιο επισκέφθηκε σήμερα στην Μητρόπολη Χαλκηδόνος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, προκειμένου να του ευχηθεί μεθεορτίως για τα ονομαστήριά του (18 Ιανουαρίου), αφού την ημέρα εκείνη ο Πατριάρχης απουσίαζε στην Ίμβρο.

Ο Πατριάρχης προσέφερε στον Γέροντα Χαλκηδόνος ένα επιγονάτιο με την Αγία Τριάδα, μιας και ο Καθεδρικός Ναός της Μητροπόλεως τιμάται στο όνομα της Αγίας Τριάδος.

Ο Μητροπολίτης Χαλκηδόνος παρέθεσε γεύμα προς τιμήν του Πατριάρχου, στο οποίο παρακάθισαν, επίσης, άλλοι ιεράρχες του Θρόνου και ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη Νικόλαος Ματθιουδάκης.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΥΧΗΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟ ΜΑΞΙΜΟ

2012-01-22T23:09:00.000+02:00

φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επεσκέφθη στο γραφείο του τον Μέγα Αρχιδιάκονο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Πανοσιολ. κ. Μάξιμο, και του ευχήθηκε επί τοις ονομαστηρίοις του (21 Ιανουαρίου - μνήμη Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού).

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΚΑΤΟΧΟ ΤΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟ Η'

2012-01-22T01:51:00.004+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Τρισάγιο στη μνήμη του Πατριάρχου Νεοφύτου Η' τέλεσε χθες Σάββατο 21 Ιανουαρίου, επί τη μνήμη του Αγίου Νεοφύτου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στον τάφο του στο Κοιμητήριο της Αγίας Τριάδος δίπλα στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Στo τρισάγιο παρέστησαν συγγενείς του αοιδίμου Πατριάρχου και ομοπάτριοί του προσκυνητές από τις Σέρρες, ανάμεσά τους και ο Πρώην Υπουργός Γεώργιος Καλαντζής, οφφικιάλος της Μ.τ.Χ.Ε.

Οι προσκυνητές, μετά το τρισάγιο ξεναγήθηκαν στη Σχολή και παρεκάθησαν σε γεύμα μαζί με τον Πατριάρχη στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Στο τέλος της δεήσεως ο Πατριάρχης αναφέρθηκε στον Πατριάρχη Νεόφυτο τονίζοντας τα εξής:

“Nα έχουμε όλοι την ευχή του μακαριστού Πατριάρχου και εσείς οι συμπολίται του και συγγενείς του έστω και μακρινοί, εγώ ως διάδοχός του και όλοι εμείς που διακονούμε στο Φανάρι. Ήταν ένας μεγάλος Πατριάρχης, ο οποίος, δυστυχώς, λόγω και των τότε περιστάσεων, είχε, όπως βλέπετε, βραχείαν πατριαρχείαν μόλις τριών ετών. Όμως υπηρέτησε πιστώς και ευόρκως την Εκκλησία στις προηγούμενες επαρχίες, μητροπόλεις του Οικουμενικού Θρόνου, τις οποίες εποίμανε. Τότε ήταν σύνηθες το φαινόμενον των μεταθέσεων από Μητροπόλεως εις Μητρόπολιν και έτσι ο μακαριστός προκάτοχός μου Νεόφυτος υπηρέτησε σε πολλές επαρχίες του Θρόνου με τελευταίαν την Μητρόπολιν Νικοπόλεως και Πρεβέζης, από την οποίαν και εξελέγη και ανήλθε εις τον Οικουμενικόν Θρόνον. Εδώ τα ερατεινά Πριγκηπόννησα ιδιαιτέρως τον ενθυμούνται και η Αντιγόνη στην οποία έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του και εδώ η Χάλκη εις την οποία ετελέσθη η εξόδιος ακολουθία του και ενεταφιάσθη. Οσάκις έρχομαι στη Θεολογική μας Σχολή για να αναπαυθώ, να διαβάσω, προς περισυλλογήν και προσευχήν δεν παραλείπω να έρχομαι και εις το κοιμητήριο αυτό εδώ της Μονής της Αγίας Τριάδος και να επισκέπτομαι τον τάφο του μακαριστού Προκατόχου μου, να ζητώ την ευχή του για την ικάνωσή μου από Θεού εις την εκτέλεσιν των Πατριαρχικών μου καθηκόντων, προσευχόμενος και για τους άλλους που αναπαύονται εδώ ιεράρχας και καθηγητάς της Θεολογικής μας Σχολής.

Πολλές φορές περιπατώντας είτε στον κήπο της Θεολογικής Σχολής, είτε στους κενούς, δυστυχώς, ακόμη διαδρόμους, ενθυμούμαι όσα έχω διαβάσει για όλες αυτές τις μεγάλες μορφές της Εκκλησίας και του Γένους που υπηρέτησαν με σθένος, με πίστη, με αφοσίωση, με αυτοθυσία εκείνα τα πιό δύσκολα από τα σημερινά χρόνια, υπηρέτησαν λέγω, την Εκκλησία και το Γένος και τα θεολογικά γράμματα εδώ στη Θεολογική Σχολή και απήλθον του κόσμου τούτου με αναπαυμένη τη συνείδησή τους ότι εξετέλεσαν το χρέος τους και έχοντας αφήσει ανεξίτηλον την σφραγίδα τους στη ζωή της Μητέρας Εκκλησίας, στην ιστορία της και στην μαρτυρία της προς τον κόσμον, προς τους εγγύς και τους μακράν.

Με αυτά τα αισθήματα και με αυτές τις απλές και ταπεινές σκέψεις σας υποδέχομαι ως διάδοχος του μακαριστού Πατριάρχου Νεοφύτου όλους εσάς που ήλθατε λίαν αξιεπαίνως από τα δικά του μέρη για να τιμήσετε την μνήμη του σήμερα που εόρταζε, του Αγίου Νεοφύτου, και σας ευλογώ από μέρους της Μητρός Εκκλησίας και εύχομαι αισίαν επάνοδον εις τα ίδια και ευλογημένη από Θεού χρονιά, με τις προσευχές του Πατριάρχου Νεοφύτου. Ο Θεός μαζί μας. Είμαι βέβαιος ότι η ψυχή του αγάλλεται σήμερα και μας ευλογεί από το υπερπέραν.”

Από την πλευρά τους οι συγγενείς του Πατριάρχου Νεοφύτου εξέφρασαν στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο την ευγνωμοσύνη τους για την παρουσία του και την μέριμνά του χώρου του τάφου του.

Ο Πατριάρχης δεν παρέλειψε να πει στους συγγενείς και προσκυνητές που ήρθαν από την Ελλάδα ότι οσάκις έρχονται στο Πατριαρχείο, στην Πόλη και στη Χάλκη να αισθάνονται ότι βρίσκονται στα ίδια. Διότι όπως είπε “είστε παιδιά του Οικουμενικού Πατριαρχείου και το Πατριαρχείο είναι κοινός Πατρικός Οίκος όλων μας.”

Βιογραφικό του Πατριάρχου Νεοφύτου Η'

Γεννήθηκε στην Πρώτη Σερρών (τότε Κιούπκιοϊ) το 1832. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και κατά τη διάρκεια των σπουδών του χειροτονήθηκε διάκονος και μετονομάστηκε σε Νεόφυτος. Έπειτα πήγε στη Γερμανία, όπου έμαθε γερμανικά και σπούδασε Θεολογία στο Μόναχο. Μετά την επιστροφή του έγινε αρχιδιάκονος του Μητροπολίτη Αμασείας Σωφρονίου, από τον οποίο και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης.

Στις 25 Νοεμβρίου 1867 εξελέγη επίσκοπος Ελευθερουπόλεως. Στις 19 Ιανουαρίου 1872 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Φιλιππουπόλεως. Το 1880 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Αδριανουπόλεως. Το 1886 παραιτήθηκε λόγω υπερκόπωσης και πήγε στη Μονή Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος. Το 1887 όμως εξελέγη Μητροπολίτης Πελαγονίας και το 1891 Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης.

Μετά το θάνατο του Οικουμενικού Πατριάρχη Διονυσίου Ε΄, εξελέγη νέος Πατριάρχης στις 27 Οκτωβρίου 1891, όχι όμως χωρίς αντιπαραθέσεις και επεισόδια, καθώς εκείνη την εποχή υπήρχε διχασμός μεταξύ «ιωακειμικών» και «αντιιωακειμικών».

Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του αντιμετωπίστηκε το λεγόμενο «σχολικό ζήτημα», δηλαδή το ζήτημα αναγνώρισης των σχολείων της ομογένειας, καθώς επίσης διευθετήθηκε το θέμα της εισαγωγής σε αυτά της διδασκαλίας της τουρκικής γλώσσας. Επί των ημερών του ξεκίνησε επίσης η δημιουργία κτηματολογίου των μονών.

Στις 25 Οκτωβρίου του 1894 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και απεσύρθη στη νήσο Αντιγόνη, όπου και πέθανε στις 5 Ιουλίου 1909. Ετάφη στον περίβολο της Θεολογικής Σχολής Χάλκης.

Αναλυτικό βιογραφικό διαβάστε εδώ.

"ΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΙΣ ΕΘΝΕΣΙ" (Βιβλιοπαρουσίαση)

2012-01-21T22:32:00.000+02:00

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Θεολογική Σχολή,
“Εἰς μαρτύριον τοῖς ἒθνεσι. Τόμος Χαριστήριος εικοσαετηρικός εις τον Οικουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαίον”, Θεσσαλονίκη 2011

(Βιβλιοπαρουσίαση)

Στυλιανός Δ. Χαραλαμπίδης

Θεολόγος (MTh) – Νομικός

Υπ. Δρ. Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Το έτος 2011 υπήρξε, αναμφισβήτητα, έτος – σταθμός στη ζωή και τη διακονία του από Χαλκηδόνος Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου, καθώς συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την αποφοίτησή του εκ της κατά Χάλκην Ιεράς Θεολογικής Σχολής και από την είσοδό του στον ιερό κλήρο. Ταυτόχρονα, είναι γνωστό ότι τους τελευταίους μήνες του 2011 συμπληρώθηκε μία ολόκληρη 20ετία από την εκλογή (22 Οκτωβρίου) και την ανάρρησή (2 Νοεμβρίου) του στον πάνσεπτο Οικουμενικό Θρόνο. Τα 20 αυτά χρόνια είναι γεμάτα από όμορφες και δύσκολες στιγμές, σημεία μιας σταυρικής και ανηφορικής πορείας του Πατριάρχη του Γένους, ο οποίος εν μέσω πολλών αντιξοοτήτων διακονεί την ενότητα και τη συνοδικότητα της Εκκλησίας, την παγκοσμιότητα του χριστιανικού μηνύματος και το διάλογο των θρησκειών και των πολιτισμών. Το Ιωβηλαίο αυτό, όπως και κάθε Ιωβηλαίο, αποτελεί μία ευκαιρία αποτίμησης αλλά και μία αφορμή περισυλλογής και οραματισμού για το μέλλον. Ταυτόχρονα, όμως, η επέτειος αυτή κρίθηκε επιβεβλημένο να τιμηθεί από τον εκκλησιαστικό χώρο, από εκπαιδευτικά ιδρύματα, από πολιτιστικούς και άλλους φορείς. Ο ίδιος ο Πατριάρχης επαναλαμβάνει συνεχώς ότι τις τιμές που κατά καιρούς του απονέμονται, τις εκλαμβάνει ως τιμή και σεβασμό προς τον αιωνόβιο θεσμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αυτό είναι σωστό, αλλά θα πρέπει πάντοτε να έχουμε κατά νου ότι οι θεσμοί σαρκώνονται πάντα μέσα στην ιστορία από συγκεκριμένα πρόσωπα που τους διακονούν με αίσθηση ευθύνης και χρέους. Στη χορεία τέτοιων εκκλησιαστικών ανδρών θα κατατάσσαμε και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

φωτογραφία: Νικόλαος Μαγγίνας

Μέσα σ’ αυτό το εόρτιο κλίμα πρέπει να ενταχθεί και η έκδοση ενός νέου τόμου προς τιμήν του Οικουμενικού Πατριάρχη με τον εύγλωττο και δηλωτικό της φύσης της πατριαρχικής διακονίας τίτλο: “Εις μαρτύριον τοις έθνεσι (Τόμος χαριστήριος εικοσαετηρικός εις τον Οικουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαίον)”, Θεσσαλονίκη 2011. Ο καλαίσθητος τόμος εκδόθηκε με πρωτοβουλία της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τη στήριξη του ίδιου του Πανεπιστημίου και άλλων φορέων. Με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώθηκε για μία ακόμη φορά η αδιάρρηκτη σχέση της Μητρός Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως με τη Θεολογική Σχολή της συμπρωτεύουσας, η οποία πάντοτε ερχόταν αρωγός προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ιδίως στις δύσκολες στιγμές, όπως ήταν εκείνη της αναστολής λειτουργίας της κατά Χάλκην Ιεράς Θεολογικής Σχολής, όταν αρκετοί από τους τότε σπουδαστές ή τους μαθητές του γυμνασιακού τμήματος βρήκαν φιλόξενο καταφύγιο στην αγκαλιά της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης και σήμερα διακονούν τον Οικουμενικό Θρόνο είτε ως Αρχιερείς είτε ως πρεσβύτεροι είτε και ως λαϊκοί. Εξάλλου, η Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. είχε και έχει την ξεχωριστή τιμή να περιλαμβάνει στο διδακτικό προσωπικό της διαπρεπείς Ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Τυρολόης & Σερεντίου κ. Παντελεήμων (διατελέσας και πρύτανης του ιδρύματος) και Περγάμου κ. Ιωάννης (διατελέσας και Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών) παλαιότερα και οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου κ. Ανδρέας (εκ της Εκκλησίας της Κρήτης) και Προύσης κ. Ελπιδοφόρος (ο και ηγούμενος της Ι. Μ. Αγίας Τριάδος Χάλκης) σήμερα.

Την τιμητική επιτροπή του τόμου αποτέλεσαν οι πρυτανικές αρχές του Α.Π.Θ. (ο πρύτανης καθηγητής κ. Ιω. Μυλόπουλος και οι αντιπρυτάνεις καθηγητής κ. Ιω. Παντής και καθηγήτριες κυρίες Δ. Λιάλιου και Σ. Κουΐδου – Ανδρέου), την επιστημονική επιτροπή ο Κοσμήτορας της Σχολής καθηγητής κ. Μ. Τρίτος, οι πρόεδροι των Τμημάτων Θεολογίας καθηγητής κ. Χρ. Σταμούλης και Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας καθηγητής κ. Αθ. Καραθανάσης, καθώς και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προύσης κ. Ελπιδοφόρος, καθηγητής της Σχολής. Η επιτροπή επιμέλειας του τόμου συγκροτήθηκε από μέλη Δ.Ε.Π. των δύο Τμημάτων της Σχολής.

Των μελετών που απαρτίζουν τον τιμητικό τόμο προτάσσονται χαιρετισμοί τόσο των πρυτανικών αρχών του Α.Π.Θ. όσο και του Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής. Ο τόμος καταλαμβάνει 1.000 σελίδες, ενώ ο αριθμός των δημοσιευόμενων εργασιών αγγίζει τις 51 και καλύπτουν όλο το φάσμα της θεολογικής επιστήμης: από τις βιβλικές σπουδές, την εκκλησιαστική ιστορία και τη δογματική έως την πατερική θεολογία, τη λειτουργική και το κανονικό δίκαιο και από την αγιολογία, τη χριστιανική ηθική και την οικουμενική κίνηση έως την ομιλητική, την κοινωνιολογία, τη θρησκειολογία και τη φιλοσοφία. Οι μελέτες είναι στην πλειοψηφία τους γραμμένες στα ελληνικά, ενώ δεν λείπουν και οι ξενόγλωσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά).

Ο τόμος επιδόθηκε στον τιμώμενο Προκαθήμενο της Ορθοδοξίας από τον Πρύτανη του Α.Π.Θ. και τον Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής κατά τη διάρκεια ειδικής τελετής που έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη στις 18 Δεκεμβρίου 2011. Ζούμε σε ένα κόσμο που δοκιμάζεται καθημερινά από ποικίλες διαιρέσεις, βλέπουμε γύρω μας μία πολύπλευρη κοινωνική κρίση σε πλήρη εξέλιξη. Η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την πολιτική και τις διαδικασίες αντιπροσώπευσης δοκιμάζεται, η δυσπιστία προς τους θεσμούς εντείνεται, η δημόσια σφαίρα αμαυρώνεται και η ελπίδα των ανθρώπων καθημερινά συρρικνώνεται υπό το βάρος της διογκούμενης οικονομικής κρίσης. Ο θεολογικός λόγος, τον οποίο με συνέπεια και τόλμη αρθρώνει “πολυμερῶς και πολυτρόπως” (Εβρ. 1, 1) ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, είναι ένας επίκαιρος λόγος “περί τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος” (Α΄ Πετρ. 3, 15), όχι μιας ελπίδας μισθαποδοσίας, αλλά μιας εμπράγματης ελπίδας ότι ο Θεός είναι αυτός που έχει τον τελευταίο λόγο μέσα στον κόσμο και την ιστορία. Έχουμε ανάγκη από τη δροσιά αυτού του λόγου και γι’ αυτό θα θέλαμε και από αυτή τη θέση να ευχηθούμε εκ μέσης καρδίας υγεία και δύναμη στον Πρώτο της ανατολικής ορθόδοξης Εκκλησίας, ώστε να συνεχίσει επί πολλά ακόμα έτη να ορθοτομεί το λόγο της αληθείας, να διακονεί κενωτικά το μυστήριο της Εκκλησίας και να εκφράζει αυθεντικά την καθολικότητα της χριστιανικής πρότασης.

Διαβάστε τις σχετικές αναρτήσεις στο ιστολόγιό μας:
- Χαριστήριος τόμος στον Πατριάρχη από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
- Ομιλία του Κοσμήτορος της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κατά την επίδοση του Τόμου

ΕΝΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΣΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΗ ΝΑΠΟΛΗ

2012-01-21T14:44:00.000+02:00

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 16 Ιανουαρίου, το Συνέδριο, το οποίο διοργάνωσε η Θεολογική Σχολή της Αγίας Έδρας της Νοτίου Ιταλίας, στη Νάπολη, με αφορμή το μεγάλο και ιστορικό, για όλο το χριστιανικό κόσμο, γεγονός της συμπληρώσεως είκοσι ετών από την ημέρα της εκλογής και της ενθρονίσεως του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, στον πρώτο Θρόνο της Ορθοδοξίας.

Το Συνέδριο είχε τίτλο: Ἐγνώκαμεν καὶ πεπιστεύκαμεν τὴν ἀγάπην, και θέμα: Ο διάλογος μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων και η συμβολή του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου στα 20 χρόνια της Πατριαρχίας του.

Το Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο κεντρικό αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου και ξεκίνησε με προσευχή, την οποία ανέγνωσε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Καζέρτα κ. Pierto Farina, ενώ οι φοιτητές της Θεολογικής Σχολής έψαλαν ύμνους προς την Παναγία και την Αγία Τριάδα. Ο Θεοφιλέστατος στη σύντομη προσφώνησή του αναφέρθηκε με θερμούς λόγους στην προσωπικότητα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου υπογραμμίζοντας την προσπάθειά του και την αμέριστη συμβολή του στο θέμα του θεολογικού διαλόγου μεταξύ των δύο αδελφών Εκκλησιών δεν παρέλειψε δε να αναγνώσει και μήνυμα εκ μέρους του Καρδιναλίου της Νάπολης Σεβασμιωτάτου κ. Cresenzio Sepe, ο οποίος για ανειλημμένες υποχρεώσεις, απουσίαζε στη Ρώμη.

Στη συνέχεια ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής Prof. Gaetano Di Palma καλωσόρισε τους συνέδρους και ιδιαιτέρως τους εξ Ελλάδος ομιλητές, υπογράμμισε τη σημαντικότητα του διαλόγου και εξήγησε τους λόγους που ώθησαν το συμβούλιο των καθηγητών της Θεολογικής Σχολής, ώστε να διοργανώσουν την παρούσα ημερίδα προς τιμή του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου. Τόνισε με έμφαση, μάλιστα, ότι «η εκδήλωση πραγματοποιείται την περίοδο αυτή, κατά την οποία η Καθολική Εκκλησία καλεί τους πιστούς σε προσευχή για την ενότητα και την Οικουμενική Κίνηση και μέσα σε αυτό το πλαίσιο θεωρήσαμε αναγκαίο ως θεολογική Σχολή να εξάρουμε την μεγάλη προσωπικότητα και εκκλησιαστική φυσιογνωμία του προκαθημένου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο οποίος προάγει και βοηθά το έργο του διαλόγου και την σύσφιξη των σχέσεων των δύο Εκκλησιών, τόσο με τα λόγια του, όσο και με τις γενικότερες πρωτοβουλίες και τα έργα του».

Ακολούθησε το μήνυμα του Προκαθημένου της Ορθοδοξίας, του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, το οποίο κατ’ εντολή του ανέγνωσε ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου κ. Μακάριος Γρινιεζάκης. Ο Παναγιώτατος, στο μήνυμά του εξέφραζε τις θερμές του ευχαριστίες προς τους οργανωτές, τους ομιλητές καθώς και όλους τους παρευρισκομένους για την τιμητική αυτή εκδήλωση, δεν παρέλειψε δε να υπογραμμίσει την προσφορά της Θεολογικής Σχολής της Νάπολης στο μεγάλο ζήτημα του διαλόγου. Ευχήθηκε τέλος, να ακούσουν σύντομα όλοι οι άνθρωποι τη φωνή του Χριστού και να γίνουν ένα, όπως ακριβώς ήταν και οι μαθητές του Χριστού, κατά τη μαρτυρία του Ευαγγελιστού Ιωάννου (Ιωάν. 17, 21).

Μετά το μήνυμα του Πατριάρχου ακολούθησαν οι εισηγήσεις των ομιλητών τους οποίους παρουσίασε στους συμμετέχοντες συνέδρους ο Καθηγητής κ. Giuseppe Falanga. Την πρώτη εισήγηση παρουσίασε ο πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Μακάριος Γρινιεζάκης, Διδάκτωρ Ιατρικής, καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Ηρακλείου Κρήτης, Διευθυντής του Γραφείου Τύπου και Ιεροκήρυκας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, με θέμα: «Βαρθολομαίος Αρχοντώνης: Ένας Μεγάλος Πατριάρχης».

Ο πανοσιολ. σκιαγράφησε την πολυτάλαντη και εξαιρετικώς πνευματική φυσιογνωμία και μορφή του Οικουμενικού Πατριάρχου, κάνοντας μια αναδρομή στους σημαντικότερους σταθμούς της ζωής του και αναφερόμενος στα πνευματικά, εκκλησιαστικά, ακαδημαϊκά καί διοικητικά χαρίσματα τα οποία κοσμούν την προσωπικότητά του. Τόνισε μάλιστα ότι «Όλα αυτά τα σπάνια πνευματικά χαρακτηριστικά, που σπανίως μπορεί να συναντήσει κανείς συγκεντρωμένα σε ένα πρόσωπο, δεν ήταν εύκολο να αγνοηθούν από την Αγία και Ιερά Ενδημούσα Σύνοδο, όταν το 1991 εξεδήμησε προς Κύριον ο Μακαριστός Πατριάρχης κυρός Δημήτριος. Θεοκινήτω και θεοπνεύστω ψήφω, στις 22 Οκτωβρίου 1991 η Αγία και Ιερά Ενδημούσα Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εκλέγει δια παμψηφίας τον Χαλκηδόνος Βαρθολομαίο εις Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης και Οικουμενικό Πατριάρχη. Εκλέγει τον εκλεκτό και Άξιο των περιστάσεων «ον εισήγαγεν εις την δόξαν της Πατριαρχικής Διακονίας και εις την αίγλην της Ιστορίας». Αναθέτει στον Χαλκηδόνος Βαρθολομαίο το πηδάλιο για την διακυβέρνηση του πρεσβυγενούς Οικουμενικού Πατριαρχείου, της Εκκλησίας Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, την οποία εκλέϊσαν Μεγάλες Πατριαρχικές Μορφές». Στο τέλος της εισηγήσεώς του ο π. Μακάριος εν είδη συμπεράσματος υπογράμμισε για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίου ότι «Η ιστορία θα τον ονομάσει Μεγάλο Πατριάρχη όπως έτσι έχει περάσει στις συνειδήσεις όλων μας. Βαρθολομαίος ο Πάνυς. Βαρθολομαίος ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ».

Το λόγο έλαβε κατόπιν ο Ελλογιμ. Επικ. Καθηγητής της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης και Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη κ. Γρηγόριος Λιάντας, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα: «Από το Διάλογο της Αγάπης στο Διάλογο της Αλήθειας. Η θεολογική πορεία μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας από το 1980 έως σήμερα». Ο κ. Καθηγητής στο μεστό και ευσύνοπτο λόγο του παρουσίασε τις σημαντικότερες πτυχές του διαλόγου από τα χρόνια του Πατριάρχου Αθηναγόρου και των Παπών Παύλου Στ΄ και Ιωάννου Παύλου Β΄ μέχρι και τα σημερινά. Δεν δίστασε να αναφερθεί ακόμη και στις κατά καιρούς παρουσιαζόμενες δυσκολίες, υπογραμμίζοντας την υπευθυνότητα και τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπισε το Οικουμενικό Πατριαρχείο το θεολογικό διάλογο μεταξύ των δύο Εκκλησιών καθώς και τη συμβολή του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου στην προαγωγή του έργου του διαλόγου. Παράλληλα τόνισε με σαφήνεια την ανάγκη της συνέχειας του διαλόγου, την οποία αναγνωρίζουν σήμερα όλοι οι χριστιανοί, με την προϋπόθεση όμως ότι ο θεολογικός διάλογος της αλήθειας πρέπει να διεξάγεται με τιμιότητα και ευθύτητα.

Στη συνέχεια ομίλησε ο Don Andrea Palmieri, Γραμματέας της Επιτροπής του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, του Συμβουλίου του Βατικανού για την προώθηση της ενότητας των χριστιανών. Ο ομιλητής αναφέρθηκε στις προσπάθειες των δύο Εκκλησιών για την ενότητα και παρουσίασε συγκεκριμένες πράξεις και ενέργειες των Προκαθημένων των δύο Εκκλησιών, οι οποίες προάγουν το έργο του διαλόγου. Αξιοσημείωτοι επίσης, ήταν οι λόγοι του όσον αφορά το πρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Είπε χαρακτηριστικά ότι με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίου «άνθισε» ο θεολογικός διάλογος.

Το λόγο έλαβε κατόπιν ο Ελλογιμ. Αν. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης κ. Βασίλειος Κουκουσάς ο οποίος «Τα προβλήματα του διαλόγου από την πλευρά της Ορθόδοξης Εκκλησίας». Ο κ. Κουκουσάς τόνισε την αναγκαιότητα του διαλόγου και υπενθύμισε στους συνέδρους ότι από το 710 που συναντήθηκε ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κύρος με τον Πάπα Ρώμης Κωνσταντίνο δεν υπήρξαν άλλες συναντήσεις και προσεγγίσεις μέχρι που φθάσαμε στα χρόνια του Πατριάρχου Αθηναγόρου και του Πάπα Παύλου το 1964, οπότε και πραγματοποιήθηκε η συνάντηση των δύο Προκαθημένων. Αυτό και μόνο το γεγονός δηλώνει την αναγκαιότητα του διαλόγου μια και γίνεται σαφές επί τη βάσει των ιστορικών δεδομένων ότι εάν οι συναντήσεις ήταν συχνότερες θα είχαν αποφευχθεί πολλά προβλήματα και μεγάλες διαφορές οι οποίες δημιουργήθηκαν ένεκα αυτής της αποστάσεως. Στη συνέχεια επικεντρώθηκε στα προβλήματα τα οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί αναγκαίο να συζητηθούν, μεταξύ αυτών του ζητήματος της Ουνίας και του πρωτείου, προκειμένου να υπάρξει μία αποτελεσματικότερη προσέγγιση των δύο πλευρών.

Τελευταίος ομιλητής ήταν ο καθηγητής Edoardo Scognamiglio, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Τα προβλήματα του διμερούς θεολογικού διαλόγου από την πλευρά της Δυτικής Εκκλησίας». Στους λόγους του ο Καθηγητής τόνισε με έμφαση τις προσπάθειες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και συγκεκριμένα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου όσον αφορά το οικολογικό πρόβλημα, οι οποίες ξεπερνούν τα είκοσι χρόνια σε αντίθεση με την Καθολική Εκκλησία η οποία ευαισθητοποιήθηκε για το θέμα αυτό μόλις προ πέντε ετών. Δεν παρέλειψε επίσης να σημειώσει τα θετικά που έχουν προκύψει από το θεολογικό διάλογο με κυρίαρχο αυτό της εμπειρίας από την κοινωνία των δύο αντιπροσωπειών.

Να σημειωθεί τέλος ότι στην Ημερίδα συμμετείχε ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου κ. Gaetano Castello, όλο το σώμα των Καθηγητών της Σχολής, περίπου 350 φοιτητές, εκπροσωπήθηκαν των Πρεσβείων της Ελλάδος, της Κύπρου, της Βουλγαρίας, της Σερβίας και της Τουρκίας στην Αγία Έδρα, από το Προξενείο των Η.Π.Α. στην Νάπολη, αρκετοί κληρικοί και μοναχοί της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά και πολλά άλλα πρόσωπα, τα οποία με την παρουσία τους τίμησαν την εκδήλωση αυτή η οποία, όπως προαναφέρθηκε, ήταν αφιερωμένη στην επέτειο της συμπλήρωσης είκοσι χρόνων Πατριαρχίας του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Το γεγονός παρουσίασαν και προέβαλλαν τα περισσότερα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα γενικής ενημερώσεως, ενώ αύριο, αμέσως μετά την επιστροφή του από τη Ρώμη, ο Σεβασμιώτατος Καρδινάλιος κ. Cresenzio Sepe, θα δεχθεί τους εξ Ελλάδος επισκέπτες ομιλητές.

ΤΟ "ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ" ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΗΝ ΙΜΒΡΟ

2012-01-19T23:21:00.001+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νικολάου Μαγγίνα

«Αναγεννημένος» από την επαφή του με την γενέθλιο γη, την Ίμβρο, επέστρεψε στο Φανάρι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Η επίσκεψή του στο πονεμένο και πολύπαθο αιγαιοπελαγίτικο νησί συνέπεσε με την απόφαση της Κυβερνήσεως του Πρωθυπουργού Ερντογάν να χορηγήσει άδεια για την επαναλειτουργία μειονοτικού σχολείου στην Ίμβρο. Θα είναι η πρώτη φορά που θα ακουστούν το κουδούνι του Σχολείου και τα παιδικά γέλια στην αυλή του, μετά το 1964, οπότε και οι Αρχές προχώρησαν, κατά παρέκκλιση του διεθνούς δικαίου και των προβλεπομένων από τη Συνθήκη της Λωζάννης, στο κλείσιμο όλων των μειονοτικών σχολείων στη νήσο.

Το παλαιό Δημοτικό Σχολείο των Αγίων Θεοδώρων που θα ανακαινισθεί θα αποτελέσει την στέγη του νέου μειονοτικού σχολείου. Το κτίριο παραμένει εδώ και δεκαετίες, ερειπωμένο και καμένο, χωρίς στέγη, ένας σκελετός, μέσα στο οποίο έχουν φυτρώσει δέντρα και πρασινάδες, εκεί που θα έπρεπε να «καλλιεργείται» η παιδεία για να «φυτρώνουν» καλλίκαρποι βλαστοί της Ομογένειας.

Έφθασε, λοιπόν, η ώρα που θα ανοίξει έστω και ένα δημοτικό σχολείο στην Ίμβρο, εάν βέβαια, στην πορεία προς την Ευρώπη, δεν βγάλουν ορισμένοι, σκόπιμα γραφειοκρατικές κωλυσιεργίες. Κάτι φυσικά που απευχόμαστε.

Μια άλλη πτυχή του προσκυνήματος του Πατριάρχου Βαρθολομαίου στην πολύπαθη γενέτειρά του είναι η χαρά του να βρίσκεται κοντά στη φύση που τόσο λατρεύει και νιώθει ότι τον φέρνει πιο κοντά στο Θεό.

Κατά την παραμονή του είχε την ευκαιρία να ταΐσει πρόβατα, να τα αγκαλιάσει και να τα χαϊδέψει όπως έκανε παιδί. Περπάτησε στα χιονισμένα λιθόστρωτα του χωριού του, ανέβηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου, στο ύψωμα του Σταυρού και θαύμασε το ολόλευκο τοπίο. Ανακάλεσε στη μνήμη του πρόσωπα και γεγονότα της Ίμβρου. Βρήκε ξανά συμπατριώτες του. Τα συζήτησε, τα κουβέντιασε μαζί τους τα νέα και τις εξελίξεις του τόπου.

Αυτό το «διάλειμμα» στην Ίμβρο για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο αποτελεί ξεκούραση, πνευματική αναψυχή και ανασυγκρότηση των δυνάμεών του. Για να συνεχίσει την καθημερινή διακονία του στη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία και τις προσπάθειες του για την Ομογένεια, το Γένος μας και τους Ορθοδόξους Χριστιανούς της Οικουμένης και κάθε άνθρωπο.

ΜΗΝΥΜΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΗΝ ΙΜΒΡΟ

2012-01-18T23:23:00.001+02:00

Ίμβρος, Ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νικολάου Μαγγίνα

Μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας για το μέλλον της Ομογένειας στην Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο, έστειλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος από την ιδιαίτερη πατρίδα του, Ίμβρο, εκφράζοντας την πεποίθηση πως «η Θεία Πρόνοια μας επιφυλάσσει μέλλον και προοπτική και Ανάσταση, και όχι τέλος και φθορά και απώλεια». Στην ομιλία του, μετά τη Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μίλησε με συγκίνηση για την επικείμενη επαναλειτουργία – ύστερα από μισό αιώνα- Μειονοτικού Σχολείου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στο αιγαιοπελαγίτικο νησί, η οποία κατέστη δυνατή μετά την σχετική άδεια που χορήγησε το Υπουργείο Παιδείας της Τουρκίας.

«Βλέπετε ότι σιγά-σιγά έρχεται η αποκατάστασις των αδικιών, η δικαίωσις μας», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης απευθυνόμενος στους πιστούς που γέμισαν την Εκκλησία, αυτή την παγωμένη ημέρα του χειμώνα, η οποία, ωστόσο, ήταν ιδιαίτερα «θερμή» από άποψη συναισθημάτων.

Ο Πατριάρχης του Γένους κάλεσε τους γονείς, που έχουν τη δυνατότητα, να σπεύσουν να εγγράψουν τα παιδιά τους στο νέο Μειονοτικό Σχολείο που θα λειτουργήσει και πάλι, συνεχίζοντας την παράδοση της παιδείας μας στη μαρτυρική γη της Ίμβρου.

Με θερμά λόγια ευχήθηκε και στον Ποιμενάρχη της νήσου, Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλο, ο οποίος εορτάζει τα ονομαστήριά του: «Σε αγαπούμε και σε ευγνωμονούμε, διότι έφερες καινούργια πνοή στη Μητρόπολή σου και στο ποίμνιό σου, στο οποίο χάρισες ελπίδα και κουράγιο», είπε, μεταξύ άλλων, ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Η Ίμβρος, ο κρυφός καημός του Πατριάρχη

Στην αρχή της ομιλίας του ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέφρασε την χαρά του που για άλλη μια φορά συναντήθηκε με τους συμπατριώτες του, «στο νησί μας, στον τόπο μας, στον κρυφό καημό μας, στην Ίμβρο». Όπως είπε, «τα ονομαστήρια του πεφιλημένου αδελφού Κυρίλλου ήταν το πρώτο κίνητρο για να έλθω μέσα στο καταχείμωνο». «Επίσης», συνέχισε, «ήταν η νοσταλγία για την Ίμβρο που νιώθω ημέρα και νύχτα, χειμώνα και καλοκαίρι, “εν εσπέρα, και πρωΐ, και μεσημβρία, και εν παντί καιρώ”».

«Αλλά, αδελφοί και φίλοι και συμπατριώται, αυτή τη φορά ήλθα εδώ και για ένα άλλο λόγο. Πολύ σπουδαίο! Για να μοιραστώ μαζί σας τη μεγάλη χαρά της ειδήσεως ότι θα έχουμε και πάλι Σχολείο. Έστω και ένα. Έστω και με λίγα παιδιά. Λίγα σήμερα, πολλά αύριο, καθ’ότι ο Θεός «δύναται και εκ των λίθων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ». Εκείνος γνωρίζει το αύριον του κόσμου και σ’ Εκείνον εμείς εμπιστευόμεθα το αύριον της Ίμβρου», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, και συνέχισε: «Αδικηθήκαμε, και πολύ, μάλιστα! Πάρα πολύ! Αλλά βλέπετε ότι σιγά-σιγά έρχεται η αποκατάστασις των αδικιών, η δικαίωσίς μας, η επιβράβευσις της υπομονής μας, η απάντησις του ουρανού στις ατελείωτες ικετευτικές προσευχές μας. Δόξα τω Θεώ τω εισακούοντι και ανταποκρινομένω, τω δικαιοκρίτη Θεώ, τω φιλανθρώπω Θεώ!».

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στις επιπτώσεις από τις αδικίες που έγιναν, στα μέσα του ’60, σε βάρος της Ομογένειας. «Έρωτας μαθήσεως διέκρινεν ανέκαθεν τους Ιμβρίους. Γι’ αυτό και, όταν άρχισε το βίαιο ξερίζωμά μας στη δεκαετία του ’60, και, μεταξύ άλλων πολλών αδικιών, έκλεισαν και τα Μειονοτικά Σχολεία στα χωριά μας, πολλοί γονείς ξενιτεύτηκαν μόνο και μόνο για να μη μείνουν αγράμματα τα παιδιά τους», ανέφερε.

Ευχαρίστησε ιδιαιτέρως την Κυβέρνηση Ερντογάν και το Υπουργείο Παιδείας για την απόφαση να ξανανοίξει ένα Σχολείο Πρωτοβάθμιας Εκπαιδεύσεως στο νησί. Ευχαρίστησε φορείς και παράγοντες που συνετέλεσαν σ’αυτό, όπως το Υπουργείο Ευρωπαϊκής Ενώσεως, τον εκπρόσωπο των Μειονοτικών Ευαγών Ιδρυμάτων στο Συμβούλιο της Γενικής Διευθύνσεως Βακουφίων στην Άγκυρα, Άρχοντα Μέγα Χαρτοφύλακα κύριο Λάκη Βίγκα, «που με στοργή και με ενδιαφέρον παρηκολούθησε την υπόθεσή μας και εί τινά έτερον, που συνέβαλε καθ’ οιονδήποτε τρόπον».

Μάλιστα, κάλεσε τους γονείς που έχουν παιδιά σχολικής ηλικίας και τους το επιτρέπουν οι οικογενειακές τους συνθήκες «να σπεύσουν, να έλθουν και να εγγράψουν τα παιδιά στο καινούργιο Σχολείο μας –τα παιδιά τους θα έχουν την ευλογία και το προνόμιο, όπως τότε εμείς, να μάθουν τα πρώτα τους γράμματα αναπνέοντας τον καθαρό αέρα του Αιγαίου, απολαμβάνοντας το ανεπανάληπτο τοπίο της Ίμβρου, ζώντας την αγνή ζωή του χωριού, συνεχίζοντας την ιστορία του τόπου μας και την παράδοση της παιδείας και του πολιτισμού του, και όχι μέσα στις απρόσωπες μεγαλουπόλεις».

Το τελευταίο μέρος της ομιλίας του το αφιέρωσε στον εορτάζοντα τα ονομαστήρια του, δυναμικό Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλο:

«Ως Πατριάρχης, εκ μέρους της Μητρός Εκκλησίας, απευθυνόμενος προς συνεργάτην μου και συνδιοικητήν αυτής, και ως Ίμβριος συμπατριώτης σου και ομογάλακτος αδελφός σου από την Θεολογικήν μας Σχολήν της Χάλκης, σε λέγω: Είσαι σχεδόν δέκα χρόνια τώρα ο Ποιμενάρχης μας. Σε αγαπούμε και σε ευγνωμονούμε, διότι έφερες καινούργια πνοή στη Μητρόπολή σου και στο ποίμνιό σου, στο οποίο χάρισες ελπίδα και κουράγιο. Ο Θεός επιβραβεύει τους κόπους σου, βλέποντας και την καλή καρδιά σου, και σε αξιώνει επί των ημερών σου, ύστερα από μισόν αιώνα, να έχει και πάλιν η επαρχία σου Παιδεία στη μητρική μας γλώσσα. Ανακαινίζεις ενοριακούς ναούς και εξωκκλήσια -όπως και εγώ στην Αρχιεπισκοπή μου, της Κωνσταντινουπόλεως– διότι πιστεύουμε, εν αντιθέσει προς άλλους –ολίγους ευτυχώς– ότι η Θεία Πρόνοια μας επιφυλάσσει μέλλον και προοπτική και Ανάσταση, και όχι τέλος και φθορά και απώλεια. Ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού», τόνισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Προηγήθηκε, στο τέλος της Λειτουργίας, ομιλία του Μητροπολίτου Ίμβρου και Τενέδου, ο οποίος ευχαρίστησε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον Ίμβριο Πατριάρχη των μεγάλων οραματισμών, για το ότι ήλθε με την ευκαιρία των ονομαστηρίων του στην χειμωνιάτικη Ίμβρο, η οποία, όπως είπε χαρακτηριστικά, κυοφορεί την άνοιξη:

«...Ἡ σημερινὴ ἡμέρα εἶναι ξεχωριστὴ εἰς τὸ ἡμερολόγιόν μας. Ὄχι μόνον διότι τιμοῦμε τὴν ἱεράν μνήμην δύο μεγάλων Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, τῶν Ἁγίων Ἀθανασίου καί Κυρίλλου, Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, ἀλλὰ καὶ διότι τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἐπέλεξεν ὁ Ἴμβριος Πατριάρχης μας νά βρίσκεται ἀναμεσά μας, ὥστε μέ τήν εὐκαιρίαν τῶν ὀνομαστηρίων τοῦ Ποιμενάρχου, νά ἀνταμωθοῦμε στό ἀγαπημένο μας νησί, στήν χειμωνιάτικη Ἴμβρο πού κυοφορεῖ τήν ἄνοιξη, πού ἐνδύεται τόν στολισμό τῆς ἀρχοντικῆς εὐσεβείας τοῦ Γένους γιά νά ὑποδεχθῇ μέ ὅλο της τόν σεβασμό, μέ ὅλη της τήν εὐλάβεια, μέ ὅλη της τήν ἀγάπη καί τήν ἀφοσίωση, τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τόν Πατριάρχη τῶν μεγάλων ὁραματισμῶν, τόν δεξιό πηδαλιοῦχο τοῦ σκάφους τῆς Ἐκκλησίας στίς δύσκολες ἡμέρες μας!»....

Στη συνέχεια υπογράμμισε την έλξη που ασκεί το νησί στους απανταχού γης Ιμβρίους, τονίζοντας ότι ο τόπος αυτός είναι «μικρός» καί «μέγας», όπως έγραψε ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης: «Αὐτός ὁ τόπος «ὁ μικρός, ὁ μέγας», πού λέγει καί ὁ ποιητής, μᾶς τραβᾷ σάν μαγνήτης, ἡμέρα καί νύχτα, χειμῶνα καί καλοκαίρι, συνεχῶς καί ἀκαταπαύστως. Ὅπου καί ἄν εὑρισκώμεθα οἱ Ἴμβριοι: στήν Πόλι, στήν Ἑλλάδα, στή Γερμανία, στήν Αὐστραλία – παντοῦ! Μπορεῖ γιά ἄλλους τό εὐλογημένο μας νησί νά εἶναι τόπος ἄσημος, ἄγνωστος, μικρός∙ ἀλλά γιά μᾶς εἶναι μέγας∙ μέγας καί πολύτιμος∙ πολύτιμος καί ἀναντικατάστατος∙ δέν τόν ἀλλάζουμε μέ τίποτε!».

Ακολούθησε δεξίωση στον Μητροπολιτικό Μέγαρο, όπου ο Επίσκοπος Σινώπης από την Μητρόπολη Βελγίου ευλόγησε καί έκοψε την Βασιλόπιττα της Μητροπόλεως Ίμβρου καί Τενέδου, παρουσία του Πατριάρχου, του Ποιμενάρχου, των κληρικών και πλήθους πιστών, κατοίκων και επισκεπτών της Ίμβρου. Κατόπιν παρατέθηκε γεύμα σε εστιατόριο στην Παναγία Ίμβρου στο οποίο ήταν καλεσμένο όλο το εκκλησίασμα.

Ο Πατριάρχης στο καμένο Δημοτικό Σχολείο όπου μαθήτευσε και τώρα θα επισκευαστεί για να ξαναλειτουργήσει

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΧΟΡΟΣΤΑΤΗΣΕ ΣΕ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΙΜΒΡΟ

2012-01-18T00:37:00.000+02:00

Ίμβρος, ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νικολάου Μαγγίνα

Στο χωριό των Αγίων Θεοδώρων της Ίμβρου, όπου γεννήθηκε και βαπτίστηκε, χοροστάτησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατά τη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε στο Ναό του Αγίου Γεωργίου για την εορτή του Αγίου Αντωνίου.

Αφού εξέφρασε την χαρά του που ήλθε και πάλι στην Ίμβρο, το τραυματισμένο νησί που δέχτηκε πολλαπλά χτυπήματα τις προηγούμενες δεκαετίες, και, ιδιαίτερα, στο χωριό του, τόνισε τα εξής: «Είμαι ιδιαιτέρως ευτυχής που βρίσκομαι για μία ακόμη φορά στο χωριό μας και μάλιστα στη χιονισμένη Ίμβρο. Χθες που ερχόμασταν από απέναντι με το πλοίο, την είδαμε με τους συνεκδήμους μου από μακρυά κάτασπρη, και την χαρήκαμε σαν μία στολισμένη με τα άσπρα νύφη. Είναι η νύφη του Αιγαίου για εμάς πάντοτε η Ίμβρος».

Ο Πατριάρχης αναφέρθηκε στον βίο και την αγιότητα του τιμωμένου Αγίου Αντωνίου και παρουσίασε στο εκκλησίασμα τον Επίσκοπο Σινώπης Αθηναγόρα, ο οποίος υπηρετεί στο Βέλγιο ως Βοηθός Επίσκοπος πλησίον του Μητροπολίτη Βελγίου Παντελεήμονος. Ο Επίσκοπος Σινώπης εξέφρασε την συγκίνησή του για το ότι αξιώθηκε να γνωρίσει το χωριό και το περιβάλλον, στο οποίο ήλθε στον κόσμο και μεγάλωσε ο Προκαθήμενος της Πρωτοθρόνου και Πρωτευθύνου Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ευχήθηκε καλή χρονιά στους παρισταμένους Ιμβρίους, καί τούς προέτρεψε λέγοντας «να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό, διότι πιστεύω ότι το μέλλον εδώ θα είναι πολύ καλύτερο».

Επίσης, ο Πατριάρχης προέστη σε εσπερινό στο εξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου, με αφορμή τη σημερινή εορτή του Αγίου, στην ορεινή τοποθεσία Σαβούρι της περιοχής Σχοινουδίου και στη συνέχεια επισκέφθηκε το Σχοινούδι, το μεγαλύτερο αυτό χωριό της Ίμβρου, αλλά και της χώρας, σχεδόν άδειο και ερημωμένο όπου υπάρχουν τα περισσότερα κατεστραμμένα σπίτια.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΣΤΗ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗ ΙΜΒΡΟ

2012-01-16T23:33:00.038+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νικολάου Μαγγίνα

Προσκυνηματική επίσκεψη πραγματοποιεί από το μεσημέρι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στη γενέτειρά του, στο πολύπαθο νησί της Ίμβρου.

Το ταξίδι αυτό γίνεται στην καρδιά του χειμώνα σε συνδυασμό με τα ονομαστήρια του Μητροπολίτου Ίμβρου και Τενέδου Κυρίλλου.

Από το πλοίο που ξεκίνησε από την χερσόνησο της Καλλίπολης με προορισμό την Ίμβρο ο Πατριάρχης αντίκρυσε μία ευχάριστη έκπληξη: το νησί του ήταν κατάλευκο από την χθεσινοβραδυνή χιονόπτωση. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, που από την παιδική του ηλικία αγαπά πολύ το χιόνι, κάτι που φαίνεται και στις εκθέσεις που έγραφε ως μαθητής, έζησε ένα ευχάριστο ξάφνιασμα, καθώς ποτέ άλλοτε δεν είχε αντικρύσει από το πλοίο το νησί του, που τόσο λατρεύει, να ξεπροβάλει ανάγλυφα λευκό στη μέση της θάλασσας, δίνοντας την αίσθηση ενός παγόβουνου στο βόρειο Αιγαίο.

Φθάνοντας στην Ίμβρο μετά από ταξίδι μιάμισης περίπου ώρας τον ανέμεναν στην προκυμαία ο Ποιμενάρχης του νησιού, κληρικοί, μεγάλος αριθμός από τους εναπομείναντες μόνιμους κατοίκους, από τα ξενιτεμένα παιδιά της και από φίλους της Ίμβρου από την Ελλάδα και άλλες χώρες.

Μετά την εγκάρδια υποδοχή κατευθύνθηκε, κρατώντας στα χέρια άνθη της πονεμένης γενεθλίου γης του, στον Μητροπολιτικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου άναψε κερί και προσκύνησε. Στην συνέχεια, επισκέφθηκε εθιμοτυπικά τον Έπαρχο του νησιού κ. Kamuran Taşbilek.

Το απόγευμα προσευχήθηκε κατά τον Εσπερινό που τελέσθηκε στο εξωκκλήσι του Αγίου Αντωνίου, στο ύψωμα «Σταυρός» της περιοχής Ευλαμπίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ερειπωμένο μέχρι πριν από λίγα χρόνια εξωκκλήσι ανακαίνισε εκ βάθρων ο αδελφός του Πατριάρχου κ. Αντώνιος Αρχοντώνης, ενώ τα θυρανοίξιά του τέλεσε ο Μητροπολίτης Ίμβρου τον Ιανουάριο του 2008.

Το εξωκκλήσι βρίσκεται σε δύσβατο σημείο, ενώ το τοπίο ήταν σκεπασμένο απο χιόνι. Ο Πατριάρχης άδραξε την ευκαιρία να περπατήσει στο αγαπημένο του χιόνι, φρεσκάροντας στη μνήμη του τα παιδικά του χρόνια.

Τον Πατριάρχη στην τριήμερή του προσκυνηματική επίσκεψη συνοδεύουν ο Επίσκοπος Σινώπης Αθηναγόρας, ο Υπογραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου διάκονος Ιωακείμ και ο αδελφός του Αντώνιος.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΙΜΒΡΟ

2012-01-16T19:48:00.000+02:00

O Oικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην χιονισμένη Ίμβρο σήμερα - φωτο: Ν. Μαγγίνας

Τήν πρωΐαν τῆς Δευτέρας, 16ης Ἰανουαρίου, ἡ Α.Θ.Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, συνοδευόμενος ὑπό τῶν Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Σινώπης κ. Ἀθηναγόρου καί Πανοσιολ. Διακόνου κ. Ἰωακείμ, Ὑπογραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, καί τῶν Ἐντιμ. κ. κ. Νικολάου Μαγγίνα, Δημοσιογράφου-Φωτογράφου, καί Ἀντωνίου Ἀρχοντώνη, αὐταδέλφου Αὐτοῦ, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Εὐστρατίας, μετέβη εἰς τήν γενέτειραν Αὐτοῦ νῆσον Ἴμβρον πρός ἑόρτιον ἐπίσκεψιν τῶν συμπατριωτῶν Του, ἐπίσης δέ διά νά παραστῆ εἰς τά ὀνομαστήρια τοῦ Ποιμενάρχου Σεβ. Μητροπολίτου Ἴμβρου καί Τενέδου κ. Κυρίλλου.

Εκ του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΡΥΛΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗ ΛΕΥΤΕΡΗ

2012-01-15T13:04:00.000+02:00

Του Νικολάου Μαγγίνα

Την βαθύτατη θλίψη του για την θάνατο του θρυλικού ομογενή ποδοσφαιριστή Λευτέρη Αντωνιάδη εξέφρασε, με σημερινή δήλωσή του, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, υπογραμμίζοντας την απλότητα και την σεμνότητα του μακαριστού ποδοσφαιριστή καθώς και την μεγάλη προσφορά του στην ομογένεια και στον αθλητισμό της γειτονικής χώρας.

«Μια ξεχωριστή μορφή της Πολίτικης Ρωμηοσύνης εξέλιπε με τον θάνατο του θρυλικού ποδοσφαιριστή Λευτέρη. Γεννημένος και μεγαλωμένος στα ερατεινά Πριγκηπόννησα, συνέδεσε ολόκληρη τη ζωή του με το ποδόσφαιρο, στο οποίο σημείωσε εξαιρετικές επιτυχίες», δήλωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και πρόσθεσε: «Απλός και σεμνός, με πολλούς φίλους και πιο πολλούς θαυμαστάς, έβαλε τη σφραγίδα του στη ζωή της ομογενείας και του αθλητισμού της χώρας αυτής και πλήρης ημερών επλήρωσε το κοινόν χρέος. Αιωνία ας είναι η μνήμη του!».

ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΡΩΜΙΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗ - ΘΡΥΛΟ ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΙΟΥΤΣΟΥΚ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ

2012-01-14T16:51:00.001+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Πέθανε χθες, 13 Ιανουαρίου, σε ηλικία 87 ετών σε νοσοκομείο της Κωνσταντινούπολης όπου νοσηλευόταν τελευταία ο Λευτέρης Κιουτσούκ Αντωνιάδης, ο Ρωμιός που υπήρξε το μεγάλο όνομα του τουρκικού ποδοσφαίρου και σύμβολο της ομάδας Φενέρμπαχτσε.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε επισκεφθεί τον θρυλικό Λευτέρη σε νοσοκομείο της Πόλης στις 26 Δεκεμβρίου 2010, όταν είχε επιστρέψει από την Αθήνα, όπου βρισκόταν.

Σήμερα ο Τουρκικός Τύπος έχει πρωτοσέλιδα αφιερώματα στον διάσημο Ρωμιό, δίπλα μάλιστα από την είδηση του θανάτου του πρώην Τουρκοκύπριου ηγέτη Ραούφ Ντεκτάς.

Το μεγάλο αστέρι του ποδοσφαίρου ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην γενέτειρά του Πρίγκηπο και στη συνέχεια έπαιξε για δύο χρόνια στην ομάδα της πόλης Ταξίμ. Μετά τη στρατιωτική του θητεία, το 1947 άρχισε να παίζει στη Φενέρμπαχτσε όπου μέχρι το 1964 έπαιξε σε 615 αγώνες σημειώνοντας 423 τέρματα.

Το 1951 πήρε μεταγραφή στην Ιταλία και τη Φιορεντίνα και μετά από ένα χρόνο στη Γαλλία και τη Νις. Επέστρεψε όμως στη Φενέρμπαχτσε όπου έπαιξε μέχρι το 1964. Την ίδια χρονιά, σε ηλικία 39 ετών πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ όπου όμως έπαιξε μερικά μόνο παιχνίδια και ολοκλήρωσε την καριέρα του λόγω τραυματισμού.

Είχε 50 συμμετοχές στην εθνική ομάδα της Τουρκίας.

Η κηδεία του θρυλικού Λευτέρη θα τελεσθεί αύριο Κυριακή 15 Ιανουαρίου και ώρα 2μ.μ. στον γενέθλιο τόπο του, την Πρίγκηπο.

Ο θρυλικός ποδοσφαιριστής της Ρωμιοσύνης Λευτέρης Κιουτσουκαντωνιάδης συναντήθηκε με τον Πατριάρχη

Μια ζεστή και πολύ ανθρώπινη συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχου με το βετεράνο ποδοσφαιριστή της Φενέρμπαχτσε Λευτέρη Κιουτσουκαντωνιάδη πραγματοποιήθηκε στο νησί της Πριγκήπου στις 12 Ιουλίου 2004.

Ο Λευτέρης Αντωνιάδης, γνωστότερος ως Κιουτσουκαντωνιάδης (μικρός Αντωνιάδης) που είναι μόνιμος κάτοικος Πριγκήπου, συναντήθηκε με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στο πλαίσιο του εορτασμού των 80 χρόνων της Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων, όπου ποιμενάρχης είναι ο Μητροπολίτης Ιάκωβος.

Ο Πατριάρχης με τον Λευτέρη στην Πρίγκηπο (15.8.2009)

Ως γνωστόν, ο Λευτέρης Κιουτσουκαντωνιάδης έλαμψε στις δεκαετίες του '50 και του '60 στο ποδοσφαιρικό στερέωμα της Τουρκίας. Ως παίκτης της Φενέρμπαχτσε στάθηκε η αιτία να είναι οπαδοί της ομάδας πολλοί ομογενείς μας.

Μόλις πληροφορήθηκε ο Λευτέρης πως έρχεται ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος για να τελέσει τον Εσπερινό, ανέμενε σε καφενεδάκι της προκυμαίας για να δεχθεί την ευλογία του.

Με χαρά και ο Πατριάρχης μόλις αποβιβάστηκε και πληροφορήθηκε πως τον περιμένει ο Λευτέρης, έσπευσε να τον συναντήσει. Οπότε και έγινε ο ακόλουθος διάλογος μεταξύ του θρυλικού ποδοσφαιριστή της Ομογένειας και του Πατριάρχου:

-Πατριάρχης: Σου εύχομαι υγεία!

- Λευτέρης: Να είσθε καλά πάντοτε!

- Πατριάρχης: Κατεβαίνεις στην Πόλη;

- Λευτέρης: Όχι, δεν με αφήνει ο γιατρός (τα τελευταία χρόνια έχει υποβληθεί σε διάφορες εγχειρήσεις).

- Πατριάρχης: Κιουτσουκαντωνιάδης, Μπουγιουκαντωνιάδης! Του λέει με νόημα ο Πατριάρχης.

(σ.σ. κιουτσούκ σημαίνει μικρός, ενώ μπουγιούκ σημαίνει μεγάλος).

- Λευτέρης: Κιουτσουκαντωνιάδης.

- Πατριάρχης (γέλια): Κιουτσουκαντωνιάδης, αλλά μεγάλος ποδοσφαιριστής.

- Λευτέρης: Σας παρακαλώ...

(σ.σ. σε ένδειξη ταπείνωσης από τον Λευτέρη στον έπαινο από τον Πατριάρχη.

- Πατριάρχης: Και η Ομογένεια καμαρώνει μαζί σου...

- Λευτέρης: Να είστε καλά...

- Πατριάρχης: Σου εύχομαι καλή υγεία. Θα έρθεις στην εκκλησία, εάν μπορείς; Έλα, έλα, σε περιμένουμε…

Όταν ο Λευτέρης έφτασε στην εκκλησία της Παναγιάς, οι επίτροποι του ναού έβαλαν μία καρέκλα κοντά στο θρόνο που χοροστατούσε ο Πατριάρχης σε ένδειξη τιμής στο μεγάλο παλαίμαχο ποδοσφαιριστή της Ρωμιοσύνης της Πόλης. Στη διάρκεια του Εσπερινού ο Λευτέρης παρίστατο με ευλάβεια στην ακολουθία κάνοντας το σταυρό του όπου έπρεπε.

Είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε κατ’ ιδίαν με τον Λευτέρη και να τον ρωτήσουμε:

- Τι μήνυμα θέλεις να στείλεις στην Ομογένεια;

Λευτέρης: Η Ομογένεια να έχει υπομονή, όλα θα φτιάξουν, όλα θα πάνε καλά, έτσι τα βλέπω τα πράγματα. Προχθές μίλησα με τον Πρωθυπουργό, τον Ερντογάν! Μας προσκάλεσε στο Atakoy.

Πήγαν οι παλιοί ποδοσφαιριστές.

- Κι εκείνος είναι της Φένερμπαχτσε.

Λευτέρης: Βέβαια… άρρωστος! Τον θυμάμαι από την 3η στην ομάδα όταν έπαιζε. Είναι καλός άνθρωπος, για μένα. Στη συνάντηση αυτή, ο Ερντογάν γύρισε και είπε στο αυτί μου: «Εγώ σας έφερα το νερό, θα σας φέρω τώρα τα πάντα! Θα δείτε…».

Σημειωτέον ότι ο Λευτέρης γέννημα-θρέμμα της Πριγκήπου, πήγαινε στο γνωστό Ορφανοτροφείο του νησιού την εποχή που διευθύντρια ήταν η μητέρα μου, Αναστασία Νικολαϊδου – Μαγγίνα, την οποία γνώριζε κι έτσι είχε την ευκαιρία να παίζει ποδόσφαιρο με τα παιδιά του ιδρύματος.

ΤΡΕΙΣ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

2012-01-13T16:44:00.000+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Επίσκεψη στο Φανάρι πραγματοποιούν τρεις μοναχοί της Αδελφότητας της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους, στη σκιά της συνέχισης της προφυλάκισης του Καθηγουμένου της και Γέροντός τους Αρχιμανδρίτου Εφραίμ. Πρόκειται για τον μοναχό Νήφωνα, που φροντίζει το Μετόχι της Ιεράς Μονής στο Πόρτο Λάγος, και τους ιερομονάχους Ευδόκιμο και Γεώργιο.

Οι τρεις Μοναχοί έγιναν δεκτοί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο παρουσία του Μητροπολίτη Καλλιουπόλεως και Μαδύτου Στεφάνου και του Αρχιγραμματέα της Αγίας και Ιεράς Συνόδου Αρχιμανδρίτου Βαρθολομαίου Σαμαρά.

Ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνελεύσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Φανάρι

2012-01-11T23:57:00.033+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νικολάου Μαγγίνα

Θέματα θρησκευτικών ελευθεριών και μειονοτικών δικαιωμάτων στην Τουρκία και όχι μόνο συζητήθηκαν στη συνάντηση που είχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος με τον Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Συνελεύσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης Μεβλούτ Τσαούσογλου, ο οποίος πραγματοποίησε επίσκεψη στο Φανάρι. Ο Πρόεδρος Τσαούσογλου είναι και Βουλευτής του Τουρκικού Κοινοβουλίου του Κυβερνώντος Κόμματος (AKP).

Και από τις δύο πλευρές επισημάνθηκε η ανάγκη του διαλόγου των θρησκειών και των πολιτισμών στη σημερινή ταραγμένη εποχή των αλληλοσπαραγμών, των εντάσεων και των αντιθέσεων. Εξέφρασε ανεπιφύλακτα, ο Πρόεδρος, τη στήριξη του στην υπόθεση της επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης για την οποία υπόθεση ο Πατριάρχης σημείωσε πως αποτελεί δίκαιο αίτημα που οπωσδήποτε πρέπει να βρει τη λύση του.

Επιπλέον ο Πατριάρχης εξέφρασε τη χαρά του με την άδεια που δόθηκε από τις αρμόδιες Αρχές της χώρας ώστε να επαναλειτουργήσει Δημοτικό Σχολείο στην Ίμβρο. Δεν παρέλειψε να τονίσει και τα θετικά βήματα που έχουν γίνει απέναντι στις μειονότητες από πλευράς του Πρωθυπουργού Ερντογάν και της κυβέρνησης, ενώ ανέφερε πως υπάρχουν και άλλα ακόμη που πρέπει να συντελεσθούν.

Στο τέλος της συνάντησης ο Πρόεδρος δήλωσε τα εξής:
Επισκέφθηκα τον Πατριάρχη ως Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνελεύσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης. Παλαιότερα, στη Γενική Συνέλευση τον είχαμε ακούσει απευθυνόμενο προς όλους τους Ευρωβουλευτές να εκφωνεί λόγο με πολύ ωραία μηνύματα. Είμαι ιδιαίτερα ευτυχής διότι επισκέπτομαι τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο ο οποίος σήμερα, σε μια εποχή που κυριαρχεί έντονος ρατσισμός, προάγει τον διάλογο μεταξύ των θρησκειών και των πολιτισμών. Η συνάντηση αυτή αποτελεί ευκαιρία να αναπτύξουμε συνεργασία στα θέματα αυτά. Παράλληλα, ως Τούρκος πολιτικός θέλω να επισημάνω ότι όσον αφορά στα δικαιώματα του Πατριαρχείου και στις διεκδικήσεις των Βακουφίων έχουν γίνει από τουρκικής πλευράς μεγάλα βήματα κατά τα τελευταία χρόνια. Υπολείπονται να ακολουθήσουν, ύστερα από αυτά, και άλλα βήματα και σε αυτό θα συμβάλλουμε από κοινού. Πιστεύω ότι ήταν μία καλή και καρποφόρα συνάντηση.

Τον Πρόεδρο συνόδευε μία Βουλευτής του Κυβερνώντος Κόμματος (AKP) η Μεσουτέ Μεμετζάν και άλλοι συνεργάτες του. Στη συνάντηση με τον Πατριάρχη παρέστησαν και οι Μητροπολίτες Γέρων Νικαίας Κωνσταντίνος και Προύσης Ελπιδοφόρος.

Στο τέλος της συνάντησης είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τον κ. Τσαούσογλου και οι Συνοδικοί Ιεράρχες.

Ανακοινωθέν της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την υπόθεση του ηγουμένου της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ

2012-01-10T23:02:00.000+02:00

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Συνῆλθε, σήμερον, 10 Ἰανουαρίου 2012, ὑπὸ τὴν προεδρείαν τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος εἰς τακτικὴν συνεδρίαν αὐτῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν, μεταξὺ ἄλλων, συνεζήτησε καὶ τὸ ἀνακῦψαν θέμα τῆς προφυλακίσεως τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μονῆς Βατοπαιδίου Ἐφραίμ. Ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου ἀνακοινοῦνται τὰ ἑξῆς:

1. Ἡ Α.Θ.Παναγιότης καὶ ἡ περὶ Αὐτὴν Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος ἐκφράζουν τὴν λύπην αὐτῶν διὰ τὴν οὑτωσὶ διαμορφωθεῖσαν κατάστασιν ὡς πρὸς τὴν ἐν λόγῳ ὑπόθεσιν.

2. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, κατὰ παγίαν τακτικὴν αὐτοῦ,σεβόμενον τὴν ἀνεξαρτησίαν τῆς Δικαιοσύνης, ἀποφεύγει πάντοτε πᾶσαν ἀνάμειξιν εἰς ἐκκρεμούσας δικαστικὰς ὑποθέσεις, δοθέντος, ἄλλωστε, ὅτι ἀγνοεῖ τὸ περιεχόμενον τῆς σχετικῆς δικογραφίας.

3. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ἐξ ἀφορμῆς γενομένων δηλώσεων ἐκ μέρους ἀδελφῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπὶ τοῦ ὡς ἄνω θέματος, ὑπενθυμίζει ὅτι τὸ Ἅγιον Ὄρος, κανονικὸν ἔδαφος αὐτοῦ, ἀποτελεῖται μὲν ἀπὸ Ὀρθοδόξους μοναχοὺς διαφόρων ἐθνοτήτων, τοῦτο ὅμως οὐδόλως προσδίδει εἰς αὐτὸ πανορθόδοξον χαρακτῆρα ἐπιτρέποντα τὴν οἱασδήποτε μορφῆς ἐπέμβασιν εἰς αὐτὸ ἄλλων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν.

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 10ῃ Ἰανουαρίου 2012

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου

Ο ΣΥΡΟΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

2012-01-10T22:31:00.001+02:00

Ρεπορτάζ - φωτογραφίες Νικολάου Μαγγίνα

Τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο επισκέφθηκε την Δευτέρα στο Φανάρι ο Συροκαθολικός Πατριάρχης Ιγνάτιος-Γιουσούφ Γιουνάν, συνοδευόμενος από τον χωρεπίσκοπό του στην Πόλη Γιουσούφ Σαγ και άλλους κληρικούς. Κατά τη συνάντηση συζητήθηκαν και θέματα που αφορούν στην κατάσταση των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή. Ο Πατριάρχης αναφέρθηκε στην πρόσφατη Σύναξη των Προκαθημένων των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων και της Εκκλησίας Κύπρου, η οποία συνεκλήθη στο Φανάρι τον περασμένο Σεπτέμβριο, με σκοπό τον προβληματισμό και την ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών σχετικά με τους χριστιανικούς πληθυσμούς που κατοικούν στις περιοχές της Μέσης Ανατολής.

Επίσης έγινε αναφορά και στα προβλήματα που απασχολούν το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις μειονότητες στην Τουρκία, για τα οποία ο Συροκαθολικός Ιεράρχης έδειξε ζωηρό ενδιαφέρον.

Πριν την αναχώρηση του άναψε κερί και προσκύνησε στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, ενώ προ της Κλειστής Πύλης όπου μαρτύρησε ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄ στάθηκε με δέος για λίγα λεπτά και ανέπεμψε με τη συνοδεία του δέηση.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΕΛΕΣΕ ΤΡΙΣΑΓΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΥΣΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ

2012-01-09T23:40:00.000+02:00

Ἡ Α.Θ.Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐτέλεσε Τρισάγιον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ αἰφνιδίως ἐκδημήσαντος εἰς Κύριον Ἐπισκόπου Νύσσης κυροῦ Ἐλευθερίου.

φωτογραφία Νικολάου Μαγγίνα

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΨΗΦΙΣΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

2012-01-08T22:41:00.001+02:00

Του Νικολάου Μαγγίνα από την Κωνσταντινούπολη

Για την ανάδειξη νέων διοικητικών συμβουλίων σε Κοινότητες του Βοσπόρου ψήφισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος το μεσημέρι της Κυριακής 8 Ιανουαρίου 2012.

Συγκεκριμένα άσκησε το εκλογικό του δικαίωμα για την ανάδειξη νέων Εφοροεπιτροπών στις Κοινότητες της Αγίας Παρασκευής Θεραπείων, της Αγίας Παρασκευής Βουγιούκδερε (Βαθυρρύακος) και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου Γενή Μαχαλέ. Ο Πατριάρχης ψήφισε στην κάλπη που είχε τοποθετηθεί στην αίθουσα του Ναού της Αγίας Τριάδος Σταυροδρομίου με σκοπό την εξυπηρέτηση των Πολιτών που κατοικούν στο κέντρο. Κάλπες είχαν στηθεί και στα Θεραπειά.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΠΑΡΕΘΕΣΕ ΓΕΥΜΑ ΣΤΟΥΣ ΙΕΡΟΨΑΛΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ

2012-01-08T20:04:00.000+02:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τιμώντας την προσφορά των ανθρώπων που διακονούν στα Πολίτικα αναλόγια κάλεσε σε γεύμα στο Φανάρι το Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου Μουσικοφίλων καθώς και όλους τους Ιεροψάλτες της Πόλης το Σάββατο, την επόμενη μέρα των Θεοφανείων.

Μετά το καθιερωμένο εόρτιο γεύμα τον Πατριάρχη προσφώνησε στην Αίθουσα του Θρόνου εκ μέρους του Ιεροψαλτικού κόσμου της Πόλης, των Ρωμηών και των νέων που έχουν έρθει από την Ελλάδα, ο Στέλιος Φλοίκος, Άρχων Β΄ Δομέστιχος της Μεγάλης Εκκλησίας και Πρόεδρος του Συνδέσμου Μουσικοφίλων, εκφράζοντας την ομόφωνη υπόσχεση ότι θα συνεχίσουν τη διακονία που επιτελούν.

Στη συνέχεια το λόγο έλαβε ο Άρχων Πρωτοψάλτης Λεωνίδας Αστέρης, ο όντως διαπρεπής αστέρας των Πατριαρχικών Αναλογίων, ο οποίος και έκανε μια σύντομη αναφορά στο παρελθόν και στο παρόν της ψαλτικής στην Πόλη ενώ έδωσε και τις δικές του ευχές για το νέο έτος.

Τέλος, μίλησε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και απευθυνόμενος στους Ιεροψάλτες τους ευχαρίστησε για την προσφορά τους στη συνέχιση της Ρωμαίϊκης παράδοσης και τους ευχήθηκε μια ευλογημένη και καρποφόρα χρονιά. Παράλληλα εξήρε και επαίνεσε τις πρωτοβουλίες και τις ενέργειες του λάτρη της μουσικής και μουσικολογιωτάτου, ταυτόχρονα, Μεγάλου Αρχιδιακόνου Μαξίμου σχετικά με τις δραστηριότητες και την πορεία του Συνδέσμου Μουσικοφίλων της Πόλης και όχι μόνο.